FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑ (2018)

(PETRA)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Χάιμε Ροζάλες
  • ΚΑΣΤ: Μπάρμπαρα Λένι, Άλεξ Μπρεντεμούλ, Ζοάν Μποτέι, Μαρίσα Παρέδες, Πέτρα Μαρτίνεθ, Κάρμε Πλα, Οριόλ Πλα, Τσέμα ντελ Μπάρκο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 107'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: DANAOS FILMS

Η Πέτρα επισκέπτεται την οικία του Ζάουμε, ενός διάσημου εικαστικού καλλιτέχνη που στην προσωπική του ζωή προκαλεί (ηθελημένα) το μίσος και τον πόνο, ειδικά σε ό,τι αφορά τον μονάκριβο γιο του. Εκείνη δεν γνώρισε ποτέ την ταυτότητα του πατέρα της, μυστικό που η μητέρα της πήρε μαζί της στον τάφο. Άραγε, πόσο μπορεί να σχετίζονται μεταξύ τους όλες αυτές οι ζωές;

Εάν γελάς ήδη με το… ύπουλο ερώτημα της πλοκής του «Μυστικού της Πέτρα», έχεις καταλάβει περί τίνος πρόκειται! Παρακολουθώντας το φιλμ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (το οποίο παρουσίασε το σύνολο της δουλειάς του Χάιμε Ροζάλες), βίωνα ξανά αυτό που στο σινεμά εγώ αποκαλώ «ανοιχτό σενάριο διαβάζεις», καθώς σχολίαζα / προέβλεπα όλα τα τεκταινόμενα της εδώ πλοκής, φτάνοντας στο σημείο να γελάσω λίγο πιο ηχηρά με το μεγαλύτερο «twist» τούτου του ανυπόφορου μελοδράματος επιπέδου τηλεοπτικής σαπουνόπερας, με τη «φεστιβαλική» επικάλυψη σε ματιά και αφήγηση. Αυτά τα τελευταία στοιχεία ήταν που με εξαγρίωσαν ακόμη περισσότερο, άλλωστε.

Το μελόδραμα είναι ένα είδος. Δεχόμαστε την ύπαρξή του. Ενίοτε, το έχουμε (και) ανάγκη! Υπάρχουν, βέβαια, διαφοροποιήσεις ως προς την προσέγγισή του. Υπάρχει το γνήσιο, το ατόφια λαϊκό μελόδραμα που δεν πρέπει να μας ενοχλεί τόσο, υπάρχει το camp μελόδραμα της υπερβολής που αντιμετωπίζεται και με χιούμορ από τον θεατή, υπάρχει όμως και το «καλλιτεχνικό» μελόδραμα που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά σαν μορφή «τέχνης». Κάτι τέτοιο κάνει εδώ ο Ροζάλες, ο οποίος έχει στήσει έναν καταστασιακό τραγέλαφο με δήθεν μοντέλο την αρχαιοελληνική τραγωδία, τοποθετώντας τη δράση της ταινίας σε μη γραμμικό πλαίσιο αφήγησης, «τρικ» που θα είχε κάποιο νόημα αν τα μυστικά της απαιτούσαν τέτοιου είδους χειρισμό. Όσοι θα έχετε την… ατυχία να το παρακολουθήσετε στις αίθουσες, εξερχόμενοι της προβολής, σκεφτείτε σοβαρά εάν θα άλλαζε το παραμικρό στην όλη εμπειρία με το ενδεχόμενο μιας χρονολογικά «σωστής» δόμησης της δράσης, από τη σκηνή του νοσοκομείου με τη μητέρα της Πέτρα έως και τη δραματική (λες και γίνεται και τίποτε άλλο…) κορύφωση. Πλάκα-πλάκα, περισσότερο έντονο θα ήταν το δραματικό σασπένς για τον θεατή έτσι! Αλλά ο Ροζάλες δεν πρέπει να έχει δει Χίτσκοκ στη ζωή του…

Το (πλέον προφανές) «Μυστικό της Πέτρα» μοιράζεται σε σκόρπια κεφάλαια που υποτίθεται ότι μας φανερώνουν σταδιακά τις «ανατροπές» ενός σεναρίου το οποίο επιφυλάσσει… αυτοκτονίες και δολοφονίες για το μισό καστ (!), ως αποτέλεσμα ψευδομαρτυριών από βασικούς χαρακτήρες, με συνέπειες που μόνο σε λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες συναντάμε! Η Πέτρα πηγαίνει στο σπίτι του Ζάουμε με μια ολότελα δική της agenda, κάπως ασαφή για το ξεκίνημα, αλλά σχεδόν αστεία από ένα σημείο κι έπειτα, καθώς η μανία για την αναζήτηση του πατέρα, που ούτε καν την ταυτότητά του δεν γνώρισε ποτέ, συναντά την οικογένεια του μοχθηρού και απάνθρωπου καλλιτέχνη, μια πατρική φιγούρα που ο καθένας από εμάς θα έστελνε στα τσακίδια με την πρώτη ευκαιρία.

Οι σχηματικοί χαρακτήρες, βέβαια, είναι το λιγότερο των… βασάνων που σου επιφυλάσσει ο Ροζάλες και το σενάριό του, καθώς το κάθε twist «ξαφνιάσματος» στην πραγματικότητα αποτελεί μια σε λούπα επανάληψη της ίδιας δραματικής φόρμουλας, ξανά και ξανά. Ένα νέο ψέμα αναζωπυρώνει την πλοκή, προκαλεί κι από ένα θανατικό και… πάμε για το επόμενο! Πρέπει να… μην σου «κόβει» και πολύ για να φανταστείς πού θα καταλήξει όλο αυτό, αν και το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στο γράψιμο των χαρακτήρων, οι οποίοι πάσχουν από αυτό ακριβώς το στοιχείο: δεν τους «κόβει»! Γι’ αυτό και δεν αντιλαμβάνονται χαώδεις σεναριακές τρύπες και ένα ξεμάλλιασμα της έννοιας της τραγωδίας, που σε πλαίσιο «φεστιβαλικής» σοβαροφάνειας γυρίζει και χτυπά το φιλμ όπως ένα boomerang, προκαλώντας απόγνωση παρά την ψυχαγωγία. Μακάρι ο Ροζάλες να είχε έστω και ελάχιστη αίσθηση του χιούμορ ώστε να καταλάβει ότι το… γέλιο θα διέσωζε κατά σημεία την ταινία του, τονίζοντας έντονα τον συνδυασμό του κωμικοτραγικού που ούτως ή άλλως εμπεριέχει η τόση υπερβολή της ιστορίας.

Στην τελική, το ζήτημα της γονεϊκής ταυτότητας και προέλευσης μαζί με τα στοιχεία του (άγριου) μελοδράματος και τη μη γραμμική αφήγηση τα χειρίστηκε με εξαιρετικό τρόπο προ ετών ο Ντενί Βιλνέβ στο «Μέσα από τις Φλόγες» (2011). Ίσως ο Ροζάλες, αντί να νομίζει ότι παράγει «τέχνη», να πεταγόταν καλύτερα μέχρι το πλησιέστερο DVD club της γειτονιάς του…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αποστειρωμένης σοβαρότητας «γυναικουλίστικο» δράμα που μάλλον προσβάλλει το genre, με μια αφήγηση δήθεν μπερδεμένη για να δικαιολογήσει το ασυμμάζευτο του σεναρίου. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το πράγμα ταξιδεύει σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Μην φανεί ότι μπορεί να σπάσει πλάκα κανείς μαζί του και πάτε για τους λάθος λόγους! Περισσότερο τραβάς τα μαλλιά σου παρά γελάς. 107 λεπτά που αξίζει να παραμείνουν ένα… «Μυστικό».


MORE REVIEWS

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #10: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφού συμπλήρωσε τη δέκατη επέτειό του τον περασμένο Ιούλιο, το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για μία extra εβδομάδα προβολών, αποχαιρετώντας τούτη την αγαπημένη περίοδο των θερινών σινεμά και του κλασικού ρεπερτορίου, στο διάστημα 16 - 22 Σεπτεμβρίου 2021, πίνοντας Βίκος Cola στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, με δεκατέσσερις λατρεμένους κινηματογραφικούς τίτλους.

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΤΤΟ

Ο Όττο Ρεχάγκελ, η πρόσληψή του ως προπονητή της Εθνικής Ελλάδος και ο θρίαμβος στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Όπως τα έζησε αυτός, οι συνεργάτες και οι παίκτες του.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΕΡΣΙΚΩΝ

Εβραίος κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μία απέλπιδα προσπάθεια ν’ αποφύγει τον βέβαιο θάνατο, ισχυρίζεται πως στην πραγματικότητα είναι Πέρσης! Για καλή του τύχη, ο διοικητής του επιθυμεί διακαώς να μάθει να ομιλεί… φαρσί. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή;

CRY MACHO

Μεγάλη δόξα των rodeo στο παρελθόν, ο Μάικ Μάιλο εξακολουθεί να δαμάζει άλογα και να εκπαιδεύει αναβάτες στα βαθιά του γεράματα. Το πρώην αφεντικό του θα στραφεί σ’ εκείνον για βοήθεια, ζητώντας του να βρει τρόπο και να φέρει πίσω στην πατρίδα τον ανήλικο γιό του, ο οποίος ζει στο Μεξικό, σχεδόν «αιχμάλωτος» στα χέρια της μάνας του.

ΑΝΤΙΟ, ΗΛΙΘΙΟΙ

Μεσόκοπη κομμώτρια τρώει ηχηρή σφαλιάρα από διάγνωση γιατρού που σχεδόν της ανακοινώνει το… «δεύτε τελευταίον ασπασμόν»! Πριν «φύγει», θα βαλθεί ν’ ανακαλύψει τα ίχνη του παιδιού που οι γονείς της έδωσαν για υιοθεσία, στερώντας της τη χαρά της… ανήλικης μητρότητας. Ένας προγραμματιστής που αποπειράται ν’ αυτοκτονήσει θα γίνει ο… από υπολογιστή Θεός της!