της Βαρβάρας Κοντονή

Η αλήθεια είναι πως «αριστουργήματα» όπως το πρώτο «Ουπς! Ο Νώε Έφυγε…», το οποίο είδαμε στις ελληνικές αίθουσες το χειμώνα του 2020 (κι ας είχε βγει το φιλμ σε αγορές του εξωτερικού από το 2015!), χρειάζονται κι ένα sequel για να ολοκληρωθούν! Και τι πιο ευφάνταστο από μια συνέχεια με τίτλο «Ουπς 2! Ο Νώε Ξανά Έφυγε….». Ποντάρουμε ήδη και σε μια τρίτη ταινία με τίτλο «Ουπς 3! Ο Νώε θα μας Θάψει Όλους…».

Έχοντας εξασφαλίσει θέσεις στην πολυπόθητη κιβωτό, ο Φίνι και η Λία περνούν τις μέρες τους ξέγνοιαστα όσο και σκανταλιάρικα, την ίδια στιγμή που ο μπαμπάς Ντέιβ και η μαμά Χέιζελ πασχίζουν να κρατήσουν τα ζώα χορτάτα, έχοντας αναλάβει το δύσκολο ρόλο των μαγείρων. Σύντομα, η ειρηνική διαβίωση των σαρκοφάγων και των φυτοφάγων ζώων θα βρεθεί σε άμεσο κίνδυνο, αφού τα τρόφιμα έχουν σχεδόν τελειώσει και στον ορίζοντα δε φαίνεται στεριά ούτε για δείγμα. Μέσα στη γενικότερη αναμπουμπούλα, ο Φίνι και η Λία θα καταλήξουν στη θάλασσα από λάθος και θα παλέψουν για την επιβίωσή τους, μέχρι (τουλάχιστον) τη στιγμή που θα ξεβραστούν σ’ ένα νησί. Τα πράγματα θα δείξουν ότι αρχίζουν να βελτιώνονται μονάχα προσωρινά, καθώς ένα ενεργό ηφαίστειο και μια στρατιά από… φρουφρούληδες θα σταθούν εμπόδιο στην επανένωση των παιδιών με τους γονείς τους. Θα καταφέρουν, άραγε, ο Φίνι και η Λία να ξανασυναντήσουν τους δικούς τους;

Αυτά και άλλα τόσα συγκλονιστικά (#not) θα κληθούν να παρακολουθήσουν οι μεγάλοι και οι μικροί θεατές που θα τρέξουν (κάργα #not) στα σινεμά προκειμένου να δουν τούτη εδώ την ολοκληρωτικά αχρείαστη συνέχεια, ενός ολοκληρωτικά αδιάφορου animation. Ακόμα κι αν κάποιος θελήσει να το δει έστω και από περιέργεια, δεν νομίζω πως θα βρει και πολλά πράγματα που βγάζουν νόημα από ένα σενάριο αχταρμά, γεμάτο υποπλοκές οι οποίες δεν εξυπηρετούν σε τίποτα ή χλιαρά αστειάκια για να γεμίσει ο στοιχειώδης κινηματογραφικός χρόνος.

Είχα προειδοποιήσει πριν λίγες εβδομάδες, να πάτε να δείτε το «Ίκαρος και Δαίδαλος», ένα απρόσμενα καλό animation βασισμένο στην ελληνική μυθολογία, μιας που ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι να κάνουν την εμφάνισή τους φιλμ όπως τούτο εδώ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο σινεμά, και δη σε κινούμενα σχέδια όπως το εν λόγω, είναι η αδιαφορία σε επίπεδο γραφής και συνοχής της ιστορίας. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια σκηνή στην οποία οι βασικοί χαρακτήρες, ο Φίνι και η Λία, πέφτουν στη θάλασσα μαζί με καμιά ντουζίνα βαρέλια και τρόφιμα, εμείς τους βλέπουμε να κρατιούνται με νύχια και με δόντια από τα βαρέλια προκειμένου να επιπλεύσουν και, στην αμέσως επόμενη σκηνή, έχουν ήδη φτιάξει σχεδία, καλάμι ψαρέματος και μια σκαλιστή επιγραφή για το πλεούμενό τους! Είναι σαν να είπανε οι σεναριογράφοι, «δε βαριέσαι, μωρέ, μικρά παιδιά θα το δουν, ποιος νοιάζεται για το αν βγάζει νόημα κι αυτό;». Επειδή, λοιπόν, νόημα εδώ δεν πρόκειται να βρείτε ούτε εσείς, πόσω μάλλον τα μικρά σας, μην την πατήσετε… ξανά!