της Βαρβάρας Κοντονή

Νέο έτος, νέοι στόχοι (γέλια τρελά από το βάθος) για την ελληνική διανομή που θεώρησε πως στην παρούσα φάση αυτό που λείπει από τις κινηματογραφικές αίθουσες είναι ένα animation από το μακρινό 2015 (!), το οποίο λόγω περιεχομένου θα καταλάβαινα να το έβλεπα Πάσχα σε κάποιο κανάλι στην τηλεόραση, αλλά με επίσημη κυκλοφορία στις ντόπιες αίθουσες μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων και έχοντας μπει για τα καλά στην προ-οσκαρική περίοδο; Γιατί, ρε παιδιά;

Εν αναμονή μιας καταστροφικής πλημμύρας που θα αφανίσει το ζωικό βασίλειο, όλα τα ζωντανά του κόσμου συγκεντρώνονται σε δυάδες προκειμένου να επιβιβαστούν στη σωτήρια κιβωτό του Νώε, όμως, όπως γρήγορα γίνεται σαφές, δεν θα έχουν όλα την ίδια τύχη, δεδομένου ότι κάποια είδη θα μείνουν εκτός εξαιτίας περιορισμένου χώρου (ρατσισμούλης;). Πιο συγκεκριμένα, ο Ντέιβ και ο γιος του Φίνι, δύο συμπαθητικοί… φρουφρούληδες, δεν θα καταφέρουν να λάβουν το εισιτήριο της επιβίβασης, παρά μονάχα με την (απρόθυμη στην αρχή) βοήθεια δύο γραπίνων, της Χέιζελ και της κόρης της Λία, που θα τους περάσουν από τον έλεγχο σαν λαθρεπιβάτες. Φυσικά, η «περιπέτεια» δεν σταματά εδώ, καθώς ο Φίνι και η Λία θα μείνουν κατά λάθος πίσω τη στιγμή που η κιβωτός σαλπάρει, με αποτέλεσμα να πρέπει να βασιστούν ο ένας στον άλλο προκειμένου να επιβιώσουν.

Ό,τι πιο αλλοπρόσαλλο θα δεις εσχάτως, κι εσύ και το πιτσιρίκι σου, το «Ουπς! Ο Νώε Έφυγε…» είναι ένα animation με μηδενική καλαισθησία και την ίδια «γοητεία» των τριτοτέταρτων εκτρωμάτων που συνηθίζουν (αδικαιολόγητα) να βρίσκουν τον δρόμο τους προς τις ελληνικές αίθουσες, όσο και να μαλλιάζει η γλώσσα μας για το αντίθετο. Χρησιμοποιώντας ως βάση την ιστορία του Νώε, η ταινία των Γκένκελ και ΜακΚόρμακ αποτελεί ένα συνονθύλευμα κακού χιούμορ και μιας υπόθεσης γεμάτης παράδοξα ευτράπελα κι ανόητες εξελίξεις που δεν βγάζουν νόημα, όπως για παράδειγμα η αποκάλυψη πως ένα ζώο το οποίο σε όλη τη διάρκεια της ταινίας «περνούσε» για γιγαντιαίος γυμνοσάλιαγκας, αποτελεί τελικά φάλαινα (!) – υποθέτω από εκείνο το είδος που ευδοκιμεί… στην ξηρά (κάψτε με). Γενικά, όλο κάτι τέτοια χαριτωμένα συμβαίνουν σε αυτή την ταινία, με τα πρωταγωνιστικά πιτσιρίκια να αναζητούν τρόπο επιστροφής στην κιβωτό και τους πανικόβλητους γονείς να βρίσκονται στο κατόπι τους, πιάνοντας το πηδάλιο και οδηγώντας χωρίς την παραμικρή ένδειξη προς ένα βουνό στο οποίο υποθέτουν ότι έχουν καταφύγει τα παιδιά, ενώ τα πάντα γύρω τους βρίσκονται ήδη… κάτω από το νερό. Στο μεταξύ, ο Φίνι και η Λία γίνονται κολλητοί, διότι κάπως πρέπει να πλασαριστεί και ένα ηθικό δίδαγμα (εδώ έχουμε το «οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται» και το «αν είσαι φρουφρούλης, την έχεις πατήσει»). Μου λες ειλικρινά «Ουπς! Ο Νώε Έφυγε…»; Εγώ λέω… στα τσακίδια!