του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Με την «Αρπαγή» και τα παράγωγά της, ο Λίαμ Νίσον βρέθηκε στα γεράματα να ξεπετάγεται ως action star. Το «Non-Stop» προσπαθεί να αποτελέσει μέρος της αλυσίδας των περιπετειών του Νίσον, αλλά παρά τους πέντε σεναριογράφους και το όνομα του Κόλετ-Σέρα που κάτι υπόσχεται σε δράση, το αποτέλεσμα είναι πληκτικό, φαίνεται φτηνό και σύντομα όλοι θα θελήσουν να το ξεχάσουν.

Φαντάσου ένα σενάριο που να θυμίζει λίγο Χίτσκοκ ή Άγκαθα Κρίστι. Κάτι σαν «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» (θα ήθελε), μόνο που το μεταφορικό μέσο είναι ένα αεροπλάνο σε υπερατλαντική πτήση. Ο «Πουαρό» της ιστορίας είναι ένας αστυνομικός που συνοδεύει πτήσεις, έστω κι αν φοβάται τα αεροσκάφη και… χρειάζεται να του κρατάνε το χέρι στην απογείωση! Εκτός από το ότι σιχαίνεται να πετάει, γρήγορα μαθαίνουμε ότι το τσούζει, σε σημείο που όταν ζητάει ένα ποτό από τη γνωστή του αεροσυνοδό, εκείνη να του δίνει ένα μπουκαλάκι νερό.

Με το που το αεροπλάνο θα σηκωθεί στον αέρα, θα εύχεσαι να μην είχε εφευρεθεί ποτέ το wi-fi εν πτήσει, γιατί θα αρχίσει ένας ορυμαγδός μηνυμάτων μεταξύ του αερονόμου Μπιλ και ενός άγνωστου, που απειλεί να ξεπαστρέψει έναν-έναν τους επιβάτες (αργότερα και όλους μαζί), αν δεν πάρει 150.000.000 δολάρια. Τι μάθαμε από την ταινία: Ότι μπορεί να γίνει αερονόμος ένας αλκοολικός, που έχει απολυθεί από την αστυνομία. Ότι με λίγη μονωτική ταινία στον εξαερισμό της τουαλέτας, μπορείς να κάνεις τσιγάρο σε υπερατλαντική πτήση. Ότι καλό είναι να κουβαλάς ένα μεγαλούτσικο carry-on στο αεροπλάνο, γιατί μπορεί να χρειαστεί να απορροφήσεις με το βαλιτσάκι σου (!) την ενέργεια μιας έκρηξης βόμβας.

Αν και το αεροπλάνο είναι ένας χώρος που προσφέρεται για δράση και αγωνία, ο Κόλετ-Σέρα δεν το αξιοποιεί. Η ένταση είναι περιορισμένη, η παραγωγή φαίνεται φτωχή και το αεροπλάνο ακόμη κι όταν κάνει βουτιές στο κενό, δείχνει σκηνικό ή CGI (πού είσαι Ζεμέκις με τις σκηνές πτώσης αεροσκάφους τού «Flight» και του «Ναυαγού» που σου κόβουν το αίμα). Σε κενό αέρος πέφτει και η αποκάλυψη του ενόχου, όπως και η εξήγηση για τη δράση του. Ο Νίσον έχει μπει στον αυτόματο πιλότο, η Τζουλιάν Μουρ κάποια υποχρέωση πρέπει να έβγαλε για να παίξει τόσο ανούσιο ρόλο και η Λουπίτα Ενγιόνγκ’ο, υποψήφια για Όσκαρ στο «12 Χρόνια Σκλάβος», εδώ ζήτημα είναι να λέει δώδεκα λέξεις όλες κι όλες. Ακόμη κι αν η πτήση τελικά σωθεί, η ταινία δε σώζεται με τίποτα.