του Ηλία Φραγκούλη

Στα κινηματογραφικά λεξικά, κάτω από τον ορισμό του «γαμάτη», μόλις προστέθηκε ακόμη ένας τίτλος ταινίας! Απλά και τίμια τα πράγματα. Επίσης, έχει σημασία να γνωρίζετε… όσο το δυνατόν λιγότερα γύρω από την πλοκή του «Κανένας», έτσι ώστε ο αιφνιδιασμός σας να λειτουργήσει σαν ένα extra bonus ψυχαγωγικό στοιχείο υπέρ του φιλμ. Σε αντίθετη περίπτωση, το έχετε ακούσει εκείνο που λέει πως αν ξέρετε πολλά, θα πρέπει να πεθάνετε, έτσι;

Σκηνοθετεί ο Ίλια Ναϊσούλερ από τη Ρωσία, τον οποίο είχαμε μάθει μέσω του αρκετά εκκεντρικού, αποκλειστικά first-person οπτικής sci-fi action «Hardcore Henry» (2016). Το σενάριο είναι του Ντέρεκ Κόλσταντ, από το franchise του «John Wick» (τρελό κλείσιμο ματιού εδώ!). Ο ήρωας είναι ένας πενηντάρης «loser», που τον έχει «ξεζουμίσει» ο οικογενειακός βίος και η καθημερινή ρουτίνα. Η opening σεκάνς του έργου αποτελείται από μία θαυμάσια μονταρισμένη… λούπα εβδομάδας, όπου η κάθε μέρα είναι η ίδια και η ίδια, κι από την επόμενη Δευτέρα είναι ξανά… μία από τα ίδια. Ο Χατς αισθάνεται λίγο απογοητευμένος. Έχει «βαλτώσει». Δεν αποτελεί υπόδειγμα πατέρα, ούτε και είναι τόσο κοντά στη σύζυγό του, πια. Μέχρι που χάνει και το σκουπιδιάρικο στο δρόμο, σχεδόν κάθε πρωί!

Μια νύχτα θα ξυπνήσει από μία υποψία θορύβου μέσα στο σπίτι του. Δύο διαρρήκτες θα του επιτεθούν, ο μεγάλος του γιος θα προσπαθήσει να αμυνθεί, ο Χατς να επιδιώξει να λυθεί το ζήτημα ψύχραιμα και χωρίς βία, στα μάτια ολόκληρης της οικογένειάς του θα φανεί (ξανά) ένας αποτυχημένος. Θα επιχειρήσει να το διορθώσει αυτό, αναζητώντας τα ίχνη ενός tattoo που είχε στο χέρι ένας από τους διαρρήκτες, χρησιμοποιώντας την παλιά ταυτότητα του μπάτσου που είχε ο πατέρας του στα ενεργά χρόνια της υπηρεσίας του (πλέον βρίσκεται σε οίκο ευγηρίας). Και ένα περιστατικό σε «ύποπτο» τατουατζίδικο θ’ αρχίσει να ας κινεί την περιέργεια γύρω από το παρελθόν του Χατς. Διότι, μέχρι στιγμής, δεν γνωρίζουμε το παραμικρό για το background της ζωής του. Για όλους εμάς, τους θεατές, ο Χατς στην πραγματικότητα είναι ένας «Κανένας». Προσοχή, όμως. Αυτός ο χαρακτηρισμός μπορεί να έχει πάρα πολλές και διαφορετικές αποδόσεις…

Και εντελώς ξαφνικά, γύρω στο πρώτο ημίωρο του φιλμ, με το που ξεκινά το «The Impossible Dream» με τη φωνή του Άντι Γουίλιαμς σε μία «άσχετη» σκηνή λεωφορείου, ο Ναϊσούλερ λες και μας κάνει νόημα τύπου… «Προσδεθείτε!», τα παίρνει στο κρανίο (!) και αποκαλύπτει πτυχές του ήρωα που ούτε που περνούσαν από το μυαλό μας, για να απογειώσει υπερβίαια τούτη τη σεκάνς και ν’ ανατρέψει τη δραματουργία του έργου, το οποίο πλέον τρέχει με σπασμένα φρένα και ταχύτητες προς ένα οργιαστικό crescendo, που (τουλάχιστον εμένα) μ’ έκανε να θέλω να σηκωθώ όρθιος και ν’ αρχίσω το χειροκρότημα! Μία από τις πιο αναπάντεχες ταινίες της φετινής κινηματογραφικής σεζόν, το «Κανένας» είναι ένα «μυστικό» απόλαυσης που εκ πρώτης όψεως «δεν γεμίζει το μάτι» και οι λάτρεις του είδους της περιπέτειας δράσης αξίζει… όχι να δουν, αλλά να προσκυνήσουν κανονικά! Τα γράφω αυτά τώρα, ενώ ταυτόχρονα ξεσκονίζω το top 10 με τα πιο αγαπημένα μου φιλμ από την τρέχουσα σεζόν…