του Ηλία Φραγκούλη

Το είχε ξανακάνει για τη μέρα του Βαλεντίνου, το 2010. Το είχε επαναλάβει για την παραμονή της πρωτοχρονιάς, το 2011. Κι αυτή τη φορά… δεν τη γλιτώνει η γιορτή της μητέρας! Σίγουρα, λοιπόν, γνωρίζεις την τυπολογία αυτών των φιλμ, το target group του κοινού τους και τι ακριβώς να περιμένεις από τούτη εδώ την κομεντί. Καμία διάθεση να κατηγορήσω τίποτε από όλα αυτά. Εκτός από τον Γκάρι Μάρσαλ, ο οποίος εξακολουθεί να επιμένει από την καρέκλα τού σκηνοθέτη, αν και γεννηθείς το… 1934. Με «πιάνεις»;

Η συνταγή στο σινεμά δεν είναι πάντοτε κάτι κακό, αρκεί να έχει την ευρηματικότητα μιας κάποιας ανανέωσης, πόσω μάλλον σήμερα, σε μια περίοδο που ο κορεσμός των genres έχει χτυπήσει κόκκινο. Η «Γιορτή της Μητέρας» είναι ένα τέτοιο παράδειγμα και, τουλάχιστον στη γραφή, μαρτυρά πως έχει γίνει μια κάποια προσπάθεια, με το σχεδόν σπονδυλωτό στιλ του σεναρίου να διανθίζεται από αρκετά ειλικρινή ή σημερινά θέματα που αφορούν τη μητρότητα. Αποκορύφωμα, οι δύο κόρες της Μάργκο Μάρτιντεϊλ που έχουν παντρευτεί στα κρυφά, η μια με έναν Ινδό και άλλη με μια γυναίκα. Βλέποντας τι αντιπροσωπεύουν οι γονείς, αντιλαμβάνεσαι και δικαιολογείς την επιλογή των δύο θυγατέρων, συμπάσχεις όταν το σόι τους χτυπά αναπάντεχα την πόρτα και, έστω και μέσω της πιο λαϊκίστικης μεθόδου, παραδέχεσαι πως αυτή εδώ η ταινία κάτι προσπαθεί να πει και να… θεραπεύσει μέσα από τον βαθύ συντηρητισμό της αμερικανικής κοινωνίας.

Οι υπόλοιπες ιστορίες μπορεί να έχουν βγει μέσα από θεματικές φόρμουλες (η διαζευγμένη που βλέπει τον πρώην σύζυγο να διεκδικεί τα παιδιά τους με μια δεύτερη και… αρκετά νεότερη «μαμά» στην αγκαλιά του, ο χήρος που πρέπει πια να παίξει έναν διπλό ρόλο στην οικογένεια έχοντας κόρες που αρχίζουν να αισθάνονται τις… ορμόνες τους, η κοπέλα που, αν και έχει φέρει στον κόσμο ένα παιδί, φοβάται να ολοκληρώσει / επισημοποιήσει τη σχέση της με τα δεσμά του γάμου γιατί δεν γνώρισε ποτέ τη μητρική στοργή και δυσκολεύεται να βρει πώς θα καλύψει το «κενό»), όμως υπάρχει μια διάσταση σοβαρότητας στην αποστολή την οποία φέρει η καθεμιά ξεχωριστά, προτού καταλήξουμε στο θετικό μήνυμα που πετυχαίνει τον στόχο του και μας ξεπροβοδίζει με… κάμποσα happy endings.

Το ατυχές με το συγκεκριμένο φιλμ είναι το τόσο παλιακό και άρρυθμο στιλ στη σκηνοθεσία τού Μάρσαλ, που δείχνει πιο απαρχαιωμένο κι από αμερικανικό sitcom της δεκαετίας του ’90. Ατόπημα που ευνουχίζει το fun από την ταινία και βάζει και τρικλοποδιά σε κάθε κοινωνικά ορθή πρόταση του σεναρίου. Δεν υπάρχει σπιρτάδα στους διαλόγους, ο φακός δεν παίζει με το ικανοποιητικό και έμπειρο καστ, η κωμωδία σέρνεται ακόμη και όταν το καταστασιακό προσφέρει «πάτημα» για τρελά γκαγκ (βλέπε τη σεκάνς της καταδίωξης με το RV που τρέχει με σπασμένα φρένα).

Εκεί που βγάζεις το καπέλο, είναι μπροστά στο ταλέντο της Τζούλια Ρόμπερτς, η οποία εκτίθεται μερικώς ως παρουσιάστρια προγράμματος teleshopping, με μια άθλια περούκα που παραπέμπει (άγνωστο γιατί) στη διάσημη φιγούρα της Άννα Γουίντουρ. Η Ρόμπερτς υποδύεται την ηρωίδα της με σεβασμό, ως γνήσια επαγγελματίας που σε κάθε εμφάνισή της γεμίζει με ψυχή τη μεγάλη οθόνη. Ακόμη και όταν… δεν είναι η δική της μέρα!