FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΘΑΥΜΑ (2022)

(MIRACOL)

  • ΕΙΔΟΣ: Αστυνομικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπογκντάν Τζόρτζε Απέτρι
  • ΚΑΣΤ: Ιοάνα Μπουγκάριν, Εμανουέλ Πούρβου, Τσεζάρ Αντάλ, Οβίντιου Κρισάν, Βαλέριου Αντριούτα, Βαλεντίν Ποπέσκου
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Νεαρή μοναχή φεύγει σχεδόν κρυφά από μοναστήρι και επισκέπτεται το πλησιέστερο νοσοκομείο με ασαφή αφορμή «προβλήματος υγείας». Κατά την επιστροφή της, θα πέσει θύμα επίθεσης σε απομονωμένη περιοχή. Ο αστυνομικός επιθεωρητής που θ’ αναλάβει την υπόθεση θα παθιαστεί με την περίπτωση της κοπέλας και θα επιδείξει υπέρμετρο ζήλο για την επίλυσή της.

Για να αποδομήσεις μια ταινία είδους, πρέπει να γνωρίζεις καλά το είδος με το οποίο πρόκειται να καταπιαστείς. Διαφορετικά, είσαι για να… σε κλαίνε οι ρέγγες! Το τελευταίο καταφέρνει, τελικά, ο Ρουμάνος Μπογκντάν Τζόρτζε Απέτρι με τούτο το «Θαύμα» (αν δεν ήταν ο τίτλος του φιλμ, η λέξη θα συνοδευόταν και πάλι από εισαγωγικά…), το οποίο επιχειρεί να δημιουργήσει ένα κλίμα μυστηρίου γύρω από την κεντρική ηρωίδα του, μέχρι τη στιγμή που ένα ανατρεπτικό συμβάν προσθέτει στην αφήγηση το ύφος ενός αστυνομικού «θρίλερ», για να φέρει στο φως ένα εξωφρενικά αβάσιμο μελόδραμα και μία τελική πράξη… «φεστιβαλικών» προδιαγραφών για άγριο κλωτσομπουνίδι!

Το αργόσυρτο πρώτο μέρος, από τη φυγή απ’ το μοναστήρι μέχρι να φτάσει η κοπέλα στο νοσοκομείο (με διπλοκούρσα TAXI και διαλόγους σαρκαστικούς σε σχέση με τη θρησκευτική Πίστη ή κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας), παρακολουθείται ελαφρώς υπομονετικά και με περιέργεια, καθώς δεν υπάρχουν ξεκάθαρες ενδείξεις για το που θέλει να το πάει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του «Θαύματος». Η πραγματική πρόθεση της Κριστίνα, ν’ αποπειραθεί να κάνει έκτρωση, γεννά περισσότερα ερωτηματικά. Το συμβάν της επίθεσης εναντίον της, το οποίο ακολουθεί λίγο αργότερα, είναι κυριολεκτικά ουρανοκατέβατο και εμπεριέχει και μια υποψία συντηρητικού twist – τιμωρίας προς το πρόσωπό της, αν και η πλοκή εξακολουθεί να διατηρεί τα πάντα καλυμμένα από ένα «πέπλο» ασάφειας και αβεβαιότητας.

Το δεύτερο μέρος της ταινίας μας εισάγει σ’ ένα γνήσιο περιβάλλον αστυνομικής έρευνας, με κεντρικό χαρακτήρα έναν αρκετά παθιασμένο με τη δουλειά του επιθεωρητή, μέσω του οποίου ελπίζουμε να ξεδιπλωθεί το όλο «μυστήριο» του έργου, όσο και ο θεματικός προσανατολισμός του. Ο λόγος ύπαρξής του, βρε αδελφέ! Κι εκεί το πράγμα μεταμορφώνεται σε… τραγέλαφο (μελο)δραματικής «υποπλοκής», πάνω στην οποία ο Απέτρι (λογικά εξαρχής) έστησε ολόκληρο το σενάριό του και σταδιακά το «περικύκλωσε» μ’ ένα πλήθος ερωτηματικών που υποτίθεται πως θα έβαζαν τους θεατές στο «trip» της συμμετοχής. Ειλικρινά, όμως, ο άνθρωπος αυτός δεν πρέπει να έχει παρακολουθήσει ποτέ στη ζωή του αστυνομικό θρίλερ ή δεν ενδιαφέρθηκε καν να ρωτήσει επαγγελματίες ντετέκτιβ, εγκληματολόγους και ιατροδικαστές, καθώς τα όσα συμβαίνουν στο σενάριο του «Θαύματος» είναι ικανά να σε κάνουν να τραβάς τα μαλλιά σου (και όχι μόνο…). Όσο διαβρωμένο και να είναι το σύστημα ή η κρατική «μηχανή» (μόνιμος στόχος των ρουμανικών παραγωγών που απευθύνονται κυρίως σε… φεστιβαλικές διοργανώσεις), δεν είναι δυνατόν να παραγνωρίζονται παντελώς βασικά στάδια της διαδικασίας των ανακρίσεων, των ερευνών και των ιατρικών εξετάσεων, το σύνολο των οποίων δημιουργεί μια βάση δεδομένων που σχετίζονται με την όποια εγκληματική πράξη!

Κι αν αυτή η «ανέμελη» εξέλιξη στο καταστασιακό δεν αρκούσε για ν’ αρχίσει να γελά κανείς μ’ αυτά που παρακολουθεί, το τελευταίο μέρος του φιλμ κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα και πιο… «art-house», μιας και ο Απέτρι δεν επιδιώκει να μας «πουλήσει» ένα mainstream δράμα αστυνομικού μυστηρίου, αλλά μια ταινία… στοχευμένης και προβλέψιμης κριτικής αποδοχής από τις φυλές των αντίστοιχων γραφιάδων του φεστιβαλικού «τουρισμού», οι οποίοι και ανέδειξαν τούτη την εθνική κινηματογραφία, για να καταλήξει να μοιάζει με μια ωραιότατη φάμπρικα παραγωγής! Και είναι κρίμα, γιατί η μεθοδικότητα της αφήγησης δεν είναι ολότελα λάθος. Απλά, τα θεμέλια τούτης της ιστορίας είναι κυριολεκτικά γελοία. Όσο δεν είναι ορατά, η «σπαζοκεφαλιά» κάπως λειτουργεί. Αλλά κανένα σκηνοθετικό… θαύμα δεν θα ήταν ικανό να διασώσει ένα σενάριο με τόσες παραλείψεις και απιθανότητες.

Υ.Γ. Από σεβασμό σε εκείνους που θα επιχειρήσουν να το δουν στο σινεμά, δεν έκανα spoilers. Άδικο, καθώς οι αναγνώστες (μας) έχασαν έτσι μοναδική ευκαιρία για μεγάλο χάχανο!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Τι να πω; Ίσως δεν μου ταιριάζει το ρουμάνικο σινεμά. Για το κοινό που διαβάζει εγκωμιαστικές (σχεδόν πάντα…) κριτικές από άλλους συναδέλφους μου και αρέσκεται σ’ αυτό το εθνικό σινεμά που κατάντησε… «είδος», καλή σας διασκέδαση! Εάν γνωρίζετε κανέναν αστυνομικό επιθεωρητή, εγκληματολόγο ή ιατροδικαστή, πάντως, μπορείτε να τους συστήσετε το «Θαύμα» σαν μια… απίθανη κωμωδία!


MORE REVIEWS

ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ

Ένας πιλότος θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια κατάσταση ζωής και θανάτου, όταν αναγκαστεί να προσγειώσει το επιβατηγό αεροσκάφος του σε μια ζούγκλα, στη μέση του πουθενά.

JOYLAND

Υπό καθεστώς οικογενειακής πίεσης, προκειμένου να βρει δουλειά, ο μικρότερος γιος πακιστανικής φαμίλιας καταφεύγει στην έσχατη λύση της εργασίας σε… ερωτικό χοροθέατρο. Η καθημερινή συναναστροφή του με την transsexual πρωταγωνίστρια του θεάματος, εξελίσσεται σε έρωτα. Αυτά, όμως, είναι δύσκολα πράγματα για έναν νεαρό και… παντρεμένο Πακιστανό!

ΜΠΕΛ: Ο ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ

Ένα ντροπαλό νεαρό κορίτσι θ’ αποφασίσει να «δραπετεύσει» σ’ έναν εικονικό κόσμο, εκεί όπου ο καθένας μπορεί να είναι αυτό που θέλει. Σύντομα, όμως, θα συνειδητοποιήσει πως ο ψηφιακός κόσμος δεν διαφέρει και τόσο από τον πραγματικό.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Έπειτα από σαράντα χρόνια παραμονής στην ξενιτιά, ο Φελίτσε επιστρέφει στη Νάπολη. Νεανικές αναμνήσεις ξυπνούν στη θύμησή του, τα φαντάσματα του παρελθόντος, όμως, γυρίζουν για να τον στοιχειώσουν.

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας Δανός ιερέας ταξιδεύει μέχρι την Ισλανδία με σκοπό να επιβλέψει το χτίσιμο μιας εκκλησίας σ’ ένα απομονωμένο μέρος του νησιού.