του Άγγελου Μαύρου

Ξέρετε τι ταμειακό σκορ γράφουν τέτοιες ταινίες στην έδρα μας. Αλλά δε θα φταίει μόνο αυτό άπαξ και πάρει τα… μπαλάκια της και αυτή η κατεβασιά στη μεγάλη οθόνη μιας πραγματικής βάσης (οι μελαψοί players και το Fame Story τους είναι υπαρκτά) και πολύ ποιητική αδεία «αγωνιστικής» απόδοσης (κυρίως τα συμπαρομαρτούντα coach – μέντορα μεταξύ Σάιμον Κάουελ και Μιχάλη Κουινέλη είναι «πουλημένα») ιστορίας, με την οποία η Disney κάνει τη νέα γύρα της στο field τής sport παράδοσης που, μόνο την τελευταία 20ετία, χάρισε στο φιλοθέαμον το τάλε κουάλε «The Rookie», το ιπποδρομιακό «Το Μεγάλο Φαβορί», το – αδιανέμητο εδώ – football «Invincible» και το bobsled «Cool Runnings».

Απ’ τα τριτοκοσμικά αλώνια στα ESPN σαλόνια «Έχεις Πακέτο» deadline χρονικό ονειροεκπλήρωσης τυλιγμένο στο σάρι ενός – σφυρηλάτησης διαφυλετικού δεσμού μέσω δοκιμασίας συνθηκών και ατομικών αρχών – ανδριάντα επί 3, αυτό το ματσάκι μεταξύ «Slumdog Millionaire» και «Jerry Maguire» έχει τo ατού να διαθέτει ως διαιτητή τον Τόμας ΜακΚάρθι και (την πένα σ)το χέρι του. Ακόμη και αυτός, ο MVP auteur τού κουλτούρες-σε-αμοιβαίου-σφιχταγκαλιάσματος-test-βιοκαμπή «The Visitor», όμως, τρώει χώμα, υποχρεωμένος να «γράψει» με το… γάντι. Καταρχήν στα αρεστά στον studio σύλλογο και στους οπαδούς του επιμύθια «η ακεραιότητα (πρέπει να) υπερσκελίζει τη με κάθε τίμημα επαγγελματική επιτυχία», «rookie, διασκέδασέ το!» και «για την πατρίδα, ρε γαμώτο!» – μολονότι βουτάνε και τα τρία όπως κι όταν πρέπει.

Τι ακόμη τα βρίσκει μπαστούνια; Σικέ crowd-pleaser φάσεις όπως η ανεξήγητα αστραπιαία πρόοδος του ντούο πουλέν στην αγγλική γλώσσα και το αντιstrike-out στη δεύτερη ευκαιρία απόδειξης της αξίας τους. Ο… Ντον Ντρέιπερ μάταια βραχνιάζει σποραδικά ώστε να παραλλάξει τα φυσικά κι ερμηνευτικά μέσα του μην τινάζοντας (για μια ακόμα φορά στο σινεμά) τον τηλεοπτικό ρόλο – σήμα κατατεθέν του από πάνω του. Η τροχιά που διαγράφει το flirt νταραβεράκι, από τις διηπειρωτικές συνομιλίες στο Skype μέχρι το κατ’ οίκον πιάσιμο του λεγάμενου στο φιλότιμο, βρωμάει μούσι και κάρι – με την κωμίκα Μπελ ως ημιενζενί, υπεριδιοσυγκρασιακή για την κερκίδα μεταγραφή, και τον παππού τού «Little Miss Sunshine» κυριολεκτικά ληθαργικό στην τυπίστικη μανιέρα του. Πλήρες, πειστικό θέαμα γηπέδου δε θα δεις πέραν των σόλο προσπαθειών των παλικαριών και του ταχογράφου που μετράει (μην στοιχηματίζεις σε σασπένς) ξανά και ξανά τις πετοσφαιριστικές προσπάθειές τους.

Τρώγοντας ήττα και στη μετάδοση speaker event (θα καταλάβεις ποια, πεθυμάς Διακογιάννη…), βάλε ανάποδα το jockey καπελάκι σου για το success story εδώ. Ο Γκιλέσπι, επαγγελματίας αλλά με ισόβιο αποκλειστικό συμβόλαιο filmer, χώνει ρυθμικά αν και αναπόφευκτα τουριστικά bhangra beats ρουφώντας εικόνες και στίφη στα ανοιχτά trials location Γάγγη, Ταζ Μαχάλ, Δελχίου και δε συμμαζεύεται (προσέξτε τον αποχαιρετισμό μίας μανούλας με κάτι από Ναργκίς), ενώ βγάζει καίρια απ’ τον ethnic πάγκο το κεντρικό τρίο φιλοξενουμένων (ένας πρώην σπόρος τού megahit τού Ντάνι Μπόιλ, ο αγορίνας στο «Η Ζωή του Πι» και μια φάτσα τού Bollywood στο διεθνές ντεμπούτο της) πλάι στον ευπρόσδεκτα χαμηλού προφίλ – επιτέλους – Πάξτον. Υπάρχει το επιδέξιο φάλτσο της ύστερης τρίπλας πάλιουρα για την ανατροπή των προγνωστικών νίλας του πολύφερνου σχεδίου, γκαγκ και αστεϊσμοί β΄ κατηγορίας αλλά όχι β΄ διαλογής (η φιγούρα «στο ένα πόδι» ενός των καμαριών, το πολιτισμικό σοκάρισμά τους) δίνουν φυσική σβελτάδα, και η απόκρουση του επιχειρησιακά στυγνού US αθλητικού μικρόκοσμου βγαίνει άουτ μόνο στη διδακτική γκέλα της υποπλοκής τού μαύρου star του football, πελάτη – κλειδιού τού manager των μελανουριών. Αλλά από ιερή αγελάδα του είδους πολύ μακριά, και ψιλοκουλαίνεται κιόλας «Το Χέρι του Ενός Εκατομμυρίου» (δολαρίων, μην το ξεχνάμε). Στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης όχι εδώ…