FreeCinema

Follow us

ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΜΕ ΨΥΧΗ (2015)

(McFARLAND, USA)

  • ΕΙΔΟΣ: Αθλητικό Κοινωνικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκι Κάρο
  • ΚΑΣΤ: Κέβιν Κόστνερ, Κάρλος Πρατς, Ραμίρο Ροντρίγκεζ, Τζόνι Ορτίζ, Ραφαέλ Μαρτίνεζ, Χέκτορ Ντουράν, Σέρχιο Αβελάρ, Μάικλ Αγκέρο, Μαρία Μπέλο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 129'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Έκπτωτος μαζί με τη γυναίκα και τις δύο κόρες του στη μικρή καλιφορνέζικη πόλη ΜακΦάρλαντ, όπου οι κυρίως Λατινοαμερικάνοι μετανάστες κάτοικοι δουλεύουν νυχθημερόν στα χωράφια, ο ατιμασμένος καθηγητής φυσικής αγωγής Τζιμ Γουάιτ βρίσκει τη θέση του στον κόσμο όταν μετατρέπει 7 κάθε άλλο παρά προνομιούχους μαθητές του σε πρωταθλητές ανωμάλου δρόμου.

«Αμερικανιά» του… αισχίστου είδους, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη ή τολμηρή, μεν. «Αμερικανιά» ακαταμάχητα συγκινητική, αστεία όποτε χρειάζεται, συναρπαστική και αισιόδοξη, ικανή να σου φτιάξει λυτρωτικά το κέφι, δε. Εκτός κι αν είσαι από εκείνους τους κυνικούς, αμετανόητους κινηματογραφικούς διανοούμενους, που βλέπουν χολιγουντιανό σινεμά και αλλάζουν δρόμο.

Ε, ναι λοιπόν, αυτή η βασισμένη σε αληθινή ιστορία του 1987 ταινία διαθέτει όλες τις «συνήθεις ύποπτες» κοινοτοπίες που μπορούν εύκολα να προκαλέσουν γκρίνια. Την επιλογή να αφηγηθεί την ιστορία της από την οπτική γωνία του λευκού Αμερικανού προπονητή και όχι από εκείνη κάποιου από τους 7 αθλητές του, ταλαιπωρημένα παιδιά μεταναστών. Τον περιορισμό των θηλυκών στους – ενίοτε comic relief – ρόλους των συζύγων και μητέρων (τόσο η σαφώς ανεκμετάλλευτη Μπέλο, όσο και η απίθανη Ντιάνα Μαρία Ρίβα – κολόνα του σπιτιού τής οικογένειας Ντίαζ), της μπριόζας και σέξι αισθητικού γκόμενας, Λούπε (Μάρτα Χιγκαρέδα), και της καθωσπρέπει, όλο κατανόησης κόρης (η εκ του «Homeland» ξινή, αναπάντεχα πιο γλυκιά εδώ, Μόργκαν Σέιλορ και η… φωτεινή πιτσιρίκα Έλζι Φίσερ, που ενσαρκώνουν τις δύο κόρες του Γουάιτ), οι οποίες επιπλέον αν και παίζουν μικρό αλλά καταλυτικό ρόλο στα δρώμενα, ουδέποτε μαθαίνουμε την τύχη τους στους τίτλους τέλους, όπως συμβαίνει με τον Γουάιτ και τους αθλητές του. Την – κυριολεκτικά και μεταφορικά – ουσιαστικά αναίμακτη ευκολία με την οποία ξεπερνιούνται τα όποια σοβαρά προβλήματα / τροχοπέδη (η βίαιη σχέση του Τόμας Βαλές με τον πατέρα του, ή η επικίνδυνη εμπλοκή με την ουρανοκατέβατη, πρώην συμμορία τού αυτοκινητιστή Χάβι) στην προσπάθεια του Γουάιτ και των αθλητών του προς τον θρίαμβο. Και την ικανή, αποτελεσματική, αλλά όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένη ή χαρακτηριστική στις δραματουργικές της εξάρσεις (στον τελικό αγώνα για παράδειγμα, όπου τα close-up συνδυάζονται με τα μακρινά, πανοραμικά πλάνα, και η αργή κίνηση με το κρεσέντο του soundtrack, όπως λίγο πολύ περιμένεις και έχεις ξαναδεί) σκηνοθεσία από τη Νεοζηλανδή Κάρο («Το Σημάδι της Φάλαινας»).

Ωστόσο, το φιλμ σε συμπαρασύρει στον αγώνα τού Γουάιτ και μέσω αυτού σου γνωρίζει και σου επικοινωνεί διαπεραστικά το σύμπαν, τη κουλτούρα, τη σεμνότητα, την αξιοπρέπεια και την – όπως πολύ σωστά λέει ο προπονητής τους – «μεγάλη, υπεράνθρωπη καρδιά» αυτών των παιδιών και των τόσων παρεξηγημένων και κακομεταχειρισμένων από τη Δύση ανθρώπων τους. Και αυτό κάθε άλλο παρά μικρό ή ασήμαντο πράγμα είναι στην εποχή της ανείπωτης ανθρωπιστικής τραγωδίας που ζούμε, καθώς πρόσφυγες από τον πόλεμο στη Συρία, αλλά και τις θηριωδίες του ISIS πνίγονται στη Μεσόγειο, στην πορεία τους προς ένα καλύτερο αύριο στη Δύση.

Εξάλλου, μπορεί οι γυναίκες να μην σπάνε τα δεσμά των κλισέ ρόλων τους, αλλά ο Γουάιτ κι οι δρομείς ως πρωταγωνιστές, ξεπερνώντας τον φόβο και ακονίζοντας το πάθος τους, ανατρέπουν τόσο αφοπλιστικά τις προκαταλήψεις εναντίων τους, που σε συμπαρασύρουν αμαχητί στον αγώνα τους, υποχρεώνοντάς σε να ξεχάσεις και να συγχωρήσεις τις αδυναμίες τού φιλμ. Σε αυτό το γεγονός συνεισφέρουν τα μάλα, με τον άλλον τρόπο, τόσο οι ηθοποιοί, όσο και η Κάρο. Από τους μεν ο Κόστνερ, ωριμότερος από ποτέ, ευάλωτος και δυνατός, αλλά πάντα ήρεμος, υπόκωφος, φέρνει στο νου τη στιβαρή αν και ευέλικτη, πολυδιάστατη παρουσία star του κλασικού Χόλιγουντ σαν τον Γκρέγκορι Πεκ ή τον Τζίμι Στιούαρτ, ενώ σύσσωμοι οι πιτσιρικάδες που ενσαρκώνουν τους μαθητές / αθλητές του (ειδικά ο Πρατς στον ρόλο τού μελαγχολικού αλλά πεισματάρη Τόμας, και ο Ραμίρεζ σε εκείνον του πληθωρικού καλοφαγά, αλλά ακαταπόνητου διακριτικού ήρωα Ντάνι Ντίαζ) διακρίνονται από τόση αβίαστη, έμφυτη ερμηνευτική φυσικότητα και ειλικρίνεια ώστε καθηλώνουν. Η Κάρο από την πλευρά της, μπορεί να μην πρωτοτυπεί ή να μεγαλουργεί, γνωρίζει όμως πώς να υποκλίνεται και να αναδεικνύει ανιδιοτελώς το ταλέντο των πρωταγωνιστών της διατηρώντας την κάμερά της ήσυχη, σταθερή, συχνά σε απόσταση λίγων μόνο αναπνοών από τα πρόσωπα κυρίως, αλλά και τα χέρια (στα χωράφια) και τα πόδια τους (στον δρόμο). Ταυτόχρονα, όπως είχε κάνει και στο «Σημάδι της Φάλαινας», συλλαμβάνει και κοινωνεί με τις εικόνες της ατόφια τη γήινη, λατινοαμερικάνικη ατμόσφαιρα του μικρόκοσμου του ΜακΦάρλαντ, που χρειάζεται απαραίτητα τη διευκρίνιση «USA» πλάι στο όνομά του, για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε μια πόλη της Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών και ουχί σε κάποια του Μεξικό.

Τελικά, μπορεί αυτή η ταινία να μην σου αλλάξει τη ζωή προς το καλύτερο, όπως έκανε ο Γουάιτ για τους μαθητές του και όλοι μαζί για το ΜακΦάρλαντ, θα σε ζεστάνει όμως ευφραντικά με μια έστω φευγαλέα αχτίδα φωτός και ελπίδας. Και αυτό αρκεί.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αληθινή ιστορία από εκείνες που υπεραγαπά το Χόλιγουντ και κανονικό, απλό, λαϊκό σινεμά, για κανονικούς, απλούς, λαϊκούς ανθρώπους. Δεν ενθουσιάζει, ούτε όμως και απογοητεύει. Γλυκόπικρο, κωμικοτραγικό και ακαταμάχητα συγκινητικό crowdpleaser, παρά τις σοβαρές, προβλέψιμες αδυναμίες του, αντενδείκνυται μόνο σε ορκισμένους φεστιβαλιστές και – με την καλή ή κακή έννοια – «κουλτούρα να φύγουμε» θεατές.


MORE REVIEWS

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #10: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφού συμπλήρωσε τη δέκατη επέτειό του τον περασμένο Ιούλιο, το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για μία extra εβδομάδα προβολών, αποχαιρετώντας τούτη την αγαπημένη περίοδο των θερινών σινεμά και του κλασικού ρεπερτορίου, στο διάστημα 16 - 22 Σεπτεμβρίου 2021, πίνοντας Βίκος Cola στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, με δεκατέσσερις λατρεμένους κινηματογραφικούς τίτλους.

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΤΤΟ

Ο Όττο Ρεχάγκελ, η πρόσληψή του ως προπονητή της Εθνικής Ελλάδος και ο θρίαμβος στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Όπως τα έζησε αυτός, οι συνεργάτες και οι παίκτες του.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΕΡΣΙΚΩΝ

Εβραίος κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μία απέλπιδα προσπάθεια ν’ αποφύγει τον βέβαιο θάνατο, ισχυρίζεται πως στην πραγματικότητα είναι Πέρσης! Για καλή του τύχη, ο διοικητής του επιθυμεί διακαώς να μάθει να ομιλεί… φαρσί. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή;

CRY MACHO

Μεγάλη δόξα των rodeo στο παρελθόν, ο Μάικ Μάιλο εξακολουθεί να δαμάζει άλογα και να εκπαιδεύει αναβάτες στα βαθιά του γεράματα. Το πρώην αφεντικό του θα στραφεί σ’ εκείνον για βοήθεια, ζητώντας του να βρει τρόπο και να φέρει πίσω στην πατρίδα τον ανήλικο γιό του, ο οποίος ζει στο Μεξικό, σχεδόν «αιχμάλωτος» στα χέρια της μάνας του.

ΑΝΤΙΟ, ΗΛΙΘΙΟΙ

Μεσόκοπη κομμώτρια τρώει ηχηρή σφαλιάρα από διάγνωση γιατρού που σχεδόν της ανακοινώνει το… «δεύτε τελευταίον ασπασμόν»! Πριν «φύγει», θα βαλθεί ν’ ανακαλύψει τα ίχνη του παιδιού που οι γονείς της έδωσαν για υιοθεσία, στερώντας της τη χαρά της… ανήλικης μητρότητας. Ένας προγραμματιστής που αποπειράται ν’ αυτοκτονήσει θα γίνει ο… από υπολογιστή Θεός της!