του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχει αγάπη για τον κινηματογράφο σε αυτή την ταινία. Με έναν τρόπο που, πιθανότατα, ο μέσος θεατής δεν πρόκειται να αντιληφθεί. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να τον κάνει να απολαύσει λιγότερο τούτη την επιστροφή του franchise του «Mad Max», 30 χρόνια μετά την «Απόδραση από το Βασίλειο του Κεραυνού». Σκηνοθετώντας κάτι σαν εκσυγχρονισμένο mash-up των δύο τελευταίων φιλμ της original τριλογίας, ο Τζορτζ Μίλερ επιστρέφει σε αυτό το δικό του φιλμικό σύμπαν που φαντάζεται το μέλλον δίχως ικανές ποσότητες καυσίμων ή νερού για να επιζήσει το ανθρώπινο είδος, το οποίο ούτως ή άλλως βιώνει την post-apocalyptic εξαθλίωση μιας στέρφας γης, με μεταλλαγμένους από τα πυρηνικά θνητούς – «ζωντανούς νεκρούς», εκ των οποίων οι πολεμιστές ονειρεύονται τον θάνατο ως λύτρωση της ψυχής και «εισιτήριο» για τη μυθική Βαλχάλα.

Από τις πρώτες του εικόνες, ο «Δρόμος της Οργής» συστήνεται περήφανα ως ένα είδος «φόρου τιμής» σε κολοσσούς παραγωγών του… βωβού κινηματογράφου! Η ταχύτητα των frames είναι σχεδόν λανθασμένη, όπως στα χρόνια των πρώτων δειγμάτων της τέχνης του σινεμά, ενώ στα πιο μεγαλοπρεπή πλάνα που απεικονίζουν τη Citadel, την κοινωνία της οποίας ηγείται με σχεδόν αλληγορικά απολυταρχικό τρόπο ο Ιμόρταν Τζο, οι αναφορές σε ιστορικές ταινίες του Γκρίφιθ, του ΝτεΜιλ και του Λανγκ (που οι φανατικοί κινηματογραφόφιλοι σίγουρα θα εντοπίσουν δίχως να κάνω «spoiler» με τίτλους) πραγματικά σε κάνουν να σαστίζεις από τον θαυμασμό!

Οι ελάχιστοι διάλογοι μεταξύ των ηρώων του «Δρόμου της Οργής» ταυτίζουν ακόμη καλύτερα αυτή την προσέγγιση του Μίλερ με το παρελθόν του βωβού, φιλμική περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας ο κινηματογράφος βασιζόταν σε κλίμακες μεγέθους που επέτρεπαν να παρουσιάζονται στη μεγάλη οθόνη θεάματα «larger than life», μα και τόσο ρεαλιστικά ταυτόχρονα. Η ελάχιστη χρήση των οπτικών εφέ εδώ, με απαιτητικότατες σκηνές δράσης και λήψεις… τρελής έμπνευσης, χαρακτηρίζει ξανά τις προθέσεις του Μίλερ, που τοποθετεί τον θεατή στη θέση του «συνοδηγού» αυτής της σχεδόν διαρκώς εν κινήσει ταινίας, η οποία συγγενεύει ακόμη και με το γουέστερν (!), αφής στιγμής ξεκινήσουν οι καταδιώξεις στην έρημο της Ναμίμπια (που δεν θα ξεχωρίζεις από τα αμερικανικά Canyons). Το «Stagecoach» (1939) του Φορντ μοιάζει να φρεσκάρεται με ένα τόσο αναρχικό θράσος και μια διάθεση μεγαλοστομίας που δεν γνωρίζει μη επιτρεπτά σύνορα στην εικονογράφηση.

Δράση, θέαμα και εικαστική αρτιότητα, όλα μαζί αγγίζουν πρωτόγνωρα επίπεδα για το βλέμμα ακόμη και του πιο κατάλληλα προετοιμασμένου θεατή, η φιλμοφιλία δεν φρενάρει ποτέ (το όχημα… «σκαντζόχοιρος» που έχει τις βάσεις του σε ένα άλλο κλασικό τροχοφόρο από το αυστραλέζικο σινεμά και το «The Cars That Ate Paris» που γύρισε το 1974 ο συμπατριώτης του Μίλερ, Πίτερ Γουίαρ, είναι από τα πλέον αγαπημένα μου κλεισίματα του ματιού εδώ), οι πολιτικοκοινωνικές αναφορές βρίσκουν τους στόχους μιας απαισιόδοξης παραβολής για το μέλλον της ανθρωπότητας και η εκκεντρικότητα… δεν χαρίζει κάστανα στον τομέα του γκροτέσκου ή του αιματηρού. Γενικότερα, με λόγια απλά, αυτό που θα παρακολουθήσεις να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου είναι για προσκύνημα.

Όχι ότι… οργίζεσαι, αλλά το «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής» δεν έχει ένα στιβαρό σενάριο ή μια ιστορία που θα σε συγκινήσει. Η εικόνα του και η όλη κατασκευή τού φιλμ αποτελούν τα βασικά ατού, που αρκούν για να χαρακτηρίσεις την ταινία ως πραγματική εμπειρία. Ίσως το πράγμα να βαραίνει λίγο πιο αδικαιολόγητα στον χειρισμό του ομώνυμου ήρωα, ο οποίος δεν αποτελεί την κινητήρια δύναμη της πλοκής, παραδίδοντας το τιμόνι στον χαρακτήρα της Φιουριόζα (Θέρον), που μετατρέπεται σε κανονική πρωταγωνίστρια! Απόπειρα αναβίωσης ενός iconic ήρωα του σινεμά του φανταστικού, στην οποία τον βλέπουμε να γίνεται ελαφρώς… του πεταματού; Παράδοξο και άστοχο, ειλικρινά. Ή τρελό. Ταιριάζει καλύτερα έτσι…