FreeCinema

Follow us

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ (2022)

(LES MIENS)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ροσντί Ζεμ
  • ΚΑΣΤ: Σαμί Μπουαζιλά, Ροσντί Ζεμ, Μαϊγουέν, Μεριέμ Σερμπά, Ρασίντ Μπουσαρέμπ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 85'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ONE FROM THE HEART

Άνδρας που βρίσκεται στα πρόθυρα του διαζυγίου, εξαιτίας άτσαλης πτώσης, χτυπά σοβαρά στο κεφάλι, γεγονός που επιφέρει σημαντική αλλαγή στη συμπεριφορά του, με αρνητικό αντίκτυπο στις σχέσεις του με την πολυπληθή οικογένειά του.

Συνεχίζει την παράλληλη σκηνοθετική του πορεία ο μαροκινής καταγωγής ηθοποιός Ροσντί Ζεμ. Για τούτη την έκτη μεγάλη μήκους απόπειρά του πίσω από την κάμερα, αντλεί έμπνευση από ένα γεγονός που συνέβη στον αδελφό του (ένα… χτύπημα στο κεφάλι!), το οποίο άλλαξε δραστικά τόσο τη ζωή εκείνου όσο και των γύρω του. Προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο αστείο και το τραγικό ο Ζεμ, αποφεύγοντας τις όποιες δραματικές – ιατρικές παραμέτρους, επικεντρώνοντας αποκλειστικά στην οικογένεια. Κι επειδή οι μουσουλμανικές φαμίλιες είναι κατά κανόνα πολυμελείς και φασαριόζες, αυτό που προκύπτει είναι κάτι σαν το ανάλαφρο γαλλομαροκινό ξαδελφάκι του ρουμάνικου «Μπλε Φεγγαριού» (2022). Όσο, όμως, αφορούσε το ντόπιο κοινό (μας) εκείνο, άλλο τόσο το αφορά κι ετούτο.

Σε περίπτωση που η πρόθεση του auteur Ζεμ ήταν ν’ αναδείξει την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών μιας οικογένειας, μπροστά σε ένα γεγονός αναπάντεχο που τους κλονίζει, τότε δεν πετυχαίνει το στόχο του. Ο τραγέλαφος που ακολουθεί του ατυχήματος του Μουσά, με εκατέρωθεν προσβολές και κατηγορίες επί παντός επιστητού για πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν (αλλά δεν έγιναν), μα πάνω απ’ όλα η κομματάκι… ζόμπι «μεταμόρφωση» του ιδίου του παθόντος (ένεκα του περίφημου χτυπήματος που μετατόπισε, λέει, τον εγκέφαλο), κάνει την ταινία να γίνεται πολύ γρήγορα ανυπόφορη. Ο δραστήριος, πνευματώδης, καλόκαρδος οικονομικός διευθυντής Μουσά, που από το ξεκίνημα κιόλας του φιλμ φαίνεται να μπαίνει σε ψυχολογική δίνη εξαιτίας του αναπόφευκτου διαζυγίου του, από το ατύχημα κι έπειτα αλλάζει εντελώς χαρακτήρα (δίχως, ασφαλώς, να το θέλει), ξερνώντας χολή για τους πάντες και αποκτώντας μια άκρως προσβλητική έναντι όλων συμπεριφορά. Γίνεται κάτι σαν την ενοχλητική φωνή της αλήθειας, προγκάροντας ανελέητα αδέλφια, παιδιά κι ανίψια, σ’ ένα εύρημα που εξαντλείται τάχιστα, εναλλασσόμενο ανάμεσα στο ψυχόδραμα και τη σάτιρα.

Ο οικογενειακός μικρόκοσμος του Μουσά μοιάζει ν’ αποτελείται από ανθρώπους που όταν δεν διαφωνούν… μαλώνουν για τα πάντα, από την επίπεδη Γη μέχρι τη δωρεά παλαιών ρούχων, σε σημείο να δημιουργούν έντονους προβληματισμούς για το κατά πόσο έχουν αντιληφθεί τι παίζει με την υγεία του άλλου. Όλα αυτά, φυσικά, είναι δοσμένα μέσα από μια χιουμοριστική σκοπιά (που ενίοτε φλερτάρει με το σουρεαλιστικό), αν και δε νομίζω πως μπορεί κανείς να γελάσει με την εικόνα ενός χαμένου στον κόσμο του Μουσά, ο οποίος διακόπτει τη συνέντευξη του τηλεοπτικού δημοσιογράφου αδελφού του σε χλιδάτο ξενοδοχείο, αναζητώντας την… αίθουσα του πρωινού. Η δήθεν γλυκόπικρη κωμωδία οικογενειακών σχέσεων μεταλλάσσεται σταδιακά σ’ ένα αδελφικό δράμα απάθειας, με άπαντες τους (πολλούς) χαρακτήρες του έργου να παρασύρονται σ’ ένα ακατανόητο γαϊτανάκι κριτικής και αποδοκιμασίας, μη λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Η λύτρωση ασφαλώς και θα έρθει, αφού είναι ηλίου φαεινότερο πως οι οικογένειες δεν διαλύονται έτσι απλά, όσες κουβέντες παραπάνω και να είπαν. Ο τρόπος με τον οποίο έρχεται εδώ, όμως, είναι ο πιο προκάτ που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Ο… Φράνκι Βάλι παρακαλάει την αγαπημένη του να τον πάρει πίσω και ο Ροσντί Ζεμ είναι σαν να ικετεύει τους θεατές του να εγκαταλείψουν με χαμόγελο το σινεμά, μέσω της ουρανοκατέβατης feelgood σεκάνς που επιφυλάσσει για το τέλος.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ακατανόητης στόχευσης δραματική κομεντί, που εκτός από την ψυχοθεραπεία την οποία ενδεχομένως μπορεί να προσφέρει στο δημιουργό της και στα μέλη της οικογενείας του (κάποια εξ αυτών, μάλιστα, παίζουν στο φιλμ), δεν μπορώ να διακρίνω τον τρόπο που μπορεί να μιλήσει στον Έλληνα θεατή, όσο φανατικός του γαλλικού σινεμά και να ‘ναι. Για να το πω αλλιώς: «Οι Δικοί μου» είναι «Οι Δικοί του» και όχι «Οι Δικοί μας». Νομίζω πως έγινα κατανοητός!


MORE REVIEWS

ΑΜΠΙΓΚΕΪΛ

Ασύνδετη ομάδα παρανόμων απάγει ανήλικη μπαλαρίνα, με τη φήμη ότι πρόκειται για την κόρη ζάμπλουτου ο οποίος θα δώσει ασυζητητί το τεράστιο ποσό των λύτρων που θα του ζητηθεί. Η μικρή Άμπιγκεϊλ, όμως, δεν είναι ένα κοινό, απροστάτευτο κοριτσάκι…

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Σε ένα κοντινό, δυστοπικό μέλλον, η Αμερική σπαράσσεται από τον διχασμό ενός Εμφυλίου που έχει μετατρέψει τη χώρα σε αληθινή ζώνη πολέμου. Καθώς μία ισχυρή φατρία ανταρτών κατευθύνεται προς τον Λευκό Οίκο για να σκοτώσει τον Πρόεδρο, μία φωτορεπόρτερ και η ομάδα συνεργατών της αγωνίζεται να προλάβει να φτάσει στη Γουόσινγκτον πριν να είναι αργά.

DEMON SLAYER: KIMETSU NO YAIBA - HASHIRA TRAINING

Ο Τάνζιρο, ο Γκένια και η Νέζουκο καταδιώκουν έναν δαίμονα Ανώτερης Τάξης στα δάση του Χωριού Ξιφασκίας, με τον πρώτο ν’ αντιμετωπίζει ένα θανάσιμο δίλημμα. Βγαίνει κερδισμένος, αλλά δεν πρόκειται να χαρεί τη νίκη του, μιας και ο Άρχοντας Μούζαν θέλει να εκμεταλλευτεί εκείνη της «μολυσμένης» Νέζουκο έναντι του ήλιου!

MIA AND ME: Η ΤΑΙΝΙΑ

Όταν η Μία επιστρέφει στο παλιό εξοχικό σπίτι της οικογένειας με τον παππού της, η πέτρα στο μαγικό της βραχιόλι φωτίζει ξαφνικά - ένα κάλεσμα για βοήθεια! Μέσω μιας αστραφτερής πύλης, μεταφέρεται στον φανταστικό κόσμο των μονόκερων της Σεντοπίας. Εκεί συναντά τον μονόκερο Στόρμι και τον Ίκο, ένα ξωτικό από το Νησί Λώτους, το οποίο χρειάζεται απεγνωσμένα τη βοήθειά της. Ο Τόξορ, ένας αποκρουστικός κακός που μοιάζει με βατράχι, θέλει να κατακτήσει το νησί με μαύρη μαγεία.

ΕΝΑ ΦΛΙΤΖΑΝΙ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Στα Τίρανα του σήμερα, ο Αγκίμ κι ο Γκεζίμ, κωφά και πανομοιότυπα δίδυμα αδέλφια που μοιράζονται την ίδια στέγη, ανακαλύπτουν πως οδηγούνται σταδιακά στην τύφλωση εξαιτίας μιας γενετικής ασθένειας.