FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΤΥΠΗΜΑ (2015)

(LE DERNIER COUP DE MARTEAU)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αλίξ Ντελαπόρτ
  • ΚΑΣΤ: Ρομέν Πολ, Γκρεγκορί Γκαντεμπουά, Κλοτίλντ Εσμ, Καντέλα Πένια, Τριστάν Ουγιόα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 82'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: STRADA FILMS

Νεαρό αγόρι που μεγαλώνει με την άρρωστη μητέρα και την αδελφή του έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με τον απόντα πατέρα του, όταν ο τελευταίος, όντας τρανός μαέστρος κλασικής μουσικής, έρχεται για να διευθύνει στο πλησιέστερο Μέγαρο. Για ποιον θα χτυπήσουν τα… κρουστά της ορχήστρας;

Οι γαλλικές ταινίες (ειδικά εκείνες που συσσωρεύονται ατέλειωτα στα ελληνικά σινεμά τους θερινούς μήνες) μπορεί να προκύψουν είτε κενές και απογοητευτικά «δήθεν» προσπαθώντας να παρουσιαστούν ως υπέρμετρα σοβαρές, είτε αφελείς και σχηματικές όταν θεωρούν ότι «έχουν ευθύνη» να καταλήξουν σε κάποιο συμβουλευτικό συμπέρασμα, είτε καλογυρισμένες αλλά μάλλον κοινότοπες και γεμάτες στερεοτυπικές τοποθετήσεις, όταν ελπίζουν να απευθυνθούν σε ένα ευρύ, mainstream κοινό.

Ευτυχώς, όμως, με το «Τελευταίο Χτύπημα», η Αλίξ Ντελαπόρτ, στην δεύτερη μόλις ταινία της και την πρώτη που βρίσκει τον δρόμο της προς τις ελληνικές αίθουσες, καταφέρνει να ξεπεράσει όλες τις παγίδες, να επιδείξει μία συγκινητική αλλά ψύχραιμη τρυφερότητα και να προσφέρει μια ματιά γεμάτη κατανόηση στους ταλαιπωρημένους της ήρωες χωρίς ίχνος μεμψιμοιρίας, μοιρολατρίας ή έστω διάθεσης για κοινωνικά σχόλια, χρησιμοποιώντας μόνο τη μουσική του Μάλερ ως τον συνδετικό κρίκο μιας διαλυμένης οικογένειας.

Η ιστορία παρακολουθεί τον νεαρό Βικτόρ να κινείται ανάμεσα στην πάσχουσα (από κάποια ανομολόγητη μέχρι το τέλος αρρώστια) μητέρα του και τον απόντα πατέρα του, μαέστρο συμφωνικής ορχήστρας, προσπαθώντας να βάλει σε θέση τα συναισθήματά του, να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα των οικογενειακών δεσμών και να δει με αισιοδοξία το μέλλον, ψάχνοντας μια διέξοδο, έστω αρχικά, μέσω του ποδοσφαίρου. Παρά τις θεματικές κυρίως αναλογίες, η Ντελαπόρτ δεν εγκλωβίζεται στα όρια ενός νταρντενικού σινεμά (με τους κανόνες τού οποίου φαίνεται να φλερτάρει αρχικά) αλλά δείχνει να γνωρίζει αρκετά καλά τους χαρακτήρες της για να αποκωδικοποιεί την κάθε λεπτή τους κίνηση και να μην περιορίζεται σε προφανείς αντιδράσεις ή στιγμιότυπα θλίψης.

Ειδικά από τη στιγμή που η μουσική τού Μάλερ (και πιο συγκεκριμένα, η Έκτη Συμφωνία του, όπου τα τρία χτυπήματα της μοίρας αποδίδονται από τα τρία χτυπήματα των κρουστών) αποκτά τη δική της θέση στην ιστορία, η ταινία πηγαίνει ένα βήμα μπροστά και αποκτά ειλικρινή συναισθηματική δύναμη, χωρίς όμως να παραπατά σε μελοδραματικά μονοπάτια. Η μουσική δεν γίνεται απλά ένα μέσο επικοινωνίας (ουσιαστικά αναλαμβάνει τον δικό της ξεχωριστό ρόλο και συχνά αντικαθιστά ακόμα και τους διαλόγους) αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αποκωδικοποιούν την ίδια κατάσταση οι χαρακτήρες. Το δε φινάλε δεν αγιοποιεί καταστάσεις αλλά ούτε κλείνει τις πόρτες της αισιοδοξίας, κάτι που το κάνει να φαίνεται απόλυτα ρεαλιστικό. Εξάλλου, κάτι διαφορετικό θα πήγαινε κόντρα και στον ίδιο τον τίτλο της ταινίας, όπως επεξηγείται από έναν χαρακτήρα της στα τελευταία λεπτά (μην ανησυχείς, δεν κάνω spoilers) και έχει σχέση εξίσου με τον Μάλερ, τη μουσική, τη ζωή των ηρώων και τη γενικότερη στάση ζωής που επιλέγει να υποστηρίξει η Ντελαπόρτ.

Μερικές φορές, η αυθεντική συγκίνηση προκύπτει από την ειλικρινή προσέγγιση ένας θέματος, και, ευτυχώς, το «Τελευταίο Χτύπημα» δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ για να κερδίσει την καρδιά του θεατή. Χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει ή να καταφεύγει σε κραυγαλέες κινήσεις (οι φευγαλέες στιγμές που πατέρας και γιος αγγίζονται σε διαφορετικές φάσεις είναι πολύ δυνατές αλλά ποτέ δεν υπογραμμίζονται υπέρμετρα), η σκηνοθέτις επιτυγχάνει στην αφήγηση μιας τρυφερής ιστορίας με ανορθόδοξα μέσα, ή τουλάχιστον με τρόπο που δεν έχουμε συνηθίσει. Η εκφραστικότητα δε του νεαρού Ρομέν Πολ (τιμημένος στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας με το βραβείο ανερχόμενου ηθοποιού), αποδεικνύεται μεγάλος σύμμαχός της σε αυτή την προσπάθεια και δεν είναι εύκολο να διανοηθεί κανείς την επιτυχία του φιλμ χωρίς τη συμβολή του. Μην χάνετε ακόμα την πίστη στο γαλλικό σινεμά!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Συγκινητικό αλλά ψύχραιμο, διακριτικό αλλά και καίριο, το «Τελευταίο Χτύπημα» ευτυχώς δεν κινδυνεύει να χαθεί ανάμεσα στο πλήθος των γαλλόφωνων γενικόλογων φιλμ της σειράς, στα οποία πνιγόμαστε κάθε καλοκαίρι. Η Ντελαπόρτ είναι ικανή αφηγήτρια, οι στόχοι της είναι σαφείς και η ματιά της είναι απόλυτα ικανή να μεταφέρει στον θεατή μια ιστορία ενηλικίωσης μακριά από τα κλισέ του είδους και της… γλώσσας. Οι πιο ανυπόμονοι θεατές ίσως τα βρουν δύσκολα με την ταινία, οι περισσότερο απαιτητικοί, όμως, θα εκτιμήσουν τις προθέσεις αλλά και τη θέση της. Οι επιρρεπείς σε δραματικές εξάρσεις, επίσης, μπορούν να προσπεράσουν, οι λάτρεις των πιο υπαινικτικών αντιδράσεων, όμως, θα έχουν πετύχει λαβράκι.


MORE REVIEWS

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Στα 1977, ένα βραδινό τηλεοπτικό talk show με θέμα τον εορτασμό του Halloween και καλεσμένους με ειδίκευση στο μεταφυσικό εξελίσσεται με τον εντελώς λάθος και εκτός προγραμματισμού τρόπο σε ζωντανή μετάδοση.

BACK TO BLACK

Η σύντομη πορεία της μουσικής καριέρας της Έιμι Γουάινχαουζ, παράλληλα με προσωπικές στιγμές που την οδήγησαν σε ένα τόσο απότομο και άδοξο τέλος.

GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ

Οι ελπίδες και τα όνειρα μιας χούφτας επίδοξων ηθοποιών του περίφημου Théâtre des Amandiers στο Παρίσι των μέσων της δεκαετίας του ‘80.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει σε εξοχική αγγλική έπαυλη, δίχως να λογαριάζει τη φήμη πως το νέο τους σπίτι είναι… στοιχειωμένο εδώ και τρεις αιώνες. Και το φάντασμα του Σερ Σάιμον δεν πολυγουστάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες!