FreeCinema

Follow us

ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ (2023)

(LA PASSION DE DODIN BOUFFANT)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τραν Αν Χουνγκ
  • ΚΑΣΤ: Ζιλιέτ Μπινός, Μπενουά Μαζιμέλ, Μπονί Σανιό-Ραβουάρ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 145'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD.21

Ερωτευμένοι με την… κουζίνα, μια εξαιρετική μαγείρισσα κι ένας ιδανικός gourmand βλέπουν ολόκληρες δεκαετίες να χάνονται από τις ζωές τους δίχως να ολοκληρώνονται ως ζευγάρι. Θα το τολμήσουν ποτέ; Κι όταν έρθει εκείνη η ώρα, μήπως θα είναι μοιραία αργά;

Το βραβείο σκηνοθεσίας στις φετινές Κάννες και πρόταση της Γαλλίας για την οσκαρική κατηγορία του καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ (μία επιλογή που σόκαρε, από τη στιγμή που υπήρχε και η «Ανατομία μιας Πτώσης»), μόλις βρέθηκε… εκτός από τις υποψηφιότητες της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Γενικά, δεν τα υπολογίζω ιδιαιτέρως όλα αυτά (είτε «φεστιβαλικά», είτε «ακαδημαϊκά»), όμως, η συνολική εικόνα εδώ παρουσιάζει μια παραδοξότητα, αν όχι και… ακυρότητα. Και στην προκειμένη, ενίσταμαι για τις δάφνες που δρέπει μέχρι στιγμής τούτο το φιλμ του Τραν Αν Χουνγκ, του Βιετναμέζου σκηνοθέτη της φήμης του «Αρώματος της Πράσινης Παπάγιας» (1993), ο οποίος ουδέποτε μας απασχόλησε ξανά… από τότε!

Το «Στη Φωτιά» είναι μια όμορφη ταινία. Με όμορφες εικόνες. Και όμορφα χρώματα. Όπου μαγειρεύουν όμορφα. Αυτά. Τέλος! Τι γίνεται αν δεν σας αρκεί η… ομορφιά σε μια ταινία; Δεν την απολαμβάνετε πραγματικά. Τόσο απλά. Δίχως ιδιαίτερες εξηγήσεις περί του καταστασιακού και δίχως ακριβή τοποθέτηση χρονολογικά (το δελτίο Τύπου μας ενημερώνει ότι βρισκόμαστε στα 1885), το πρώτο ημίωρο «δράσης» του φιλμ παρακολουθεί την τελετουργία παρασκευής ενός πλούσιο γεύματος για έναν (προφανώς ευκατάστατο) οικοδεσπότη και τέσσερις καλεσμένους, κάπου στη γαλλική ύπαιθρο. Στο τέλος όλοι συγχαίρουν το σπάνιο ταλέντο της μαγείρισσας Εζενί, η οποία εργάζεται για λογαριασμό του κυρίου Ντοντέν, ενός φανατικού καλοφαγά που τρέφει και ερωτικά συναισθήματα γι’ αυτήν. Κατόπιν μιας μικρής παρένθεσης, εκείνος την ευχαριστεί ετοιμάζοντας ένα θαυμάσιο δείπνο, κοινώς… ακόμη είκοσι λεπτά φιλμικού χρόνου σπαταλημένα στη μαγειρική και… το περιδρόμιασμα. Έχουμε ήδη παρακολουθήσει ογδόντα λεπτά ταινίας και οι χαρακτήρες, η ανάλυσή τους, η προέλευσή τους και η σχέση τους παραμένουν ένα απόλυτα ασαφές «σκηνικό». Ένα μέρος της… κουζίνας, που αν και ολοζώντανο, δείχνει να έχει λιγότερη σημασία κι από ένα κατσαρολικό!

Και είναι κρίμα, γιατί ο Τραν Αν Χουνγκ (μέχρι ενός σημείου) σε κάνει να χαζεύεις με την ομορφιά (ναι, το ξαναλέω) ενός… μαγειρικού πάθους, από μια γυναίκα κι έναν άνδρα που νιώθουν τόσο την ερωτική όσο και τη σεξουαλική έλξη ανάμεσά τους, μα ποτέ δεν προχωρούν σε μια επίσημη δέσμευση που θα καθιστά την Εζενί ουσιαστικά ισάξια σε ρόλο σ’ αυτό το σπιτικό. Δεν υπάρχει καμία διάθεση ταξικού σχολιασμού, δεν είναι αυτό το ζητούμενο εδώ. Αλλά δεν υπάρχει και κάποιο σοβαρό background ιστορίας αυτών των δύο ανθρώπων, που η ξαφνική πληροφορία πως γνωρίζονται για τουλάχιστον δύο δεκαετίες (!) προκαλεί ένα σχεδόν ενοχλητικό σάστισμα.

Υπάρχει μία τελευταία (ημίωρη) πράξη που βγάζει το καλύτερο «ζουμάκι» στο έργο, όμως, μοιάζει μ’ ένα γευστικό επιδόρπιο το οποίο προσπαθεί να σε κάνει να ξεπεράσεις το πόσο άνοστο ήταν το υπόλοιπο φιλμ. Δεν γίνεται, δε, να μην αναφερθώ σε μία ολέθρια σύγκριση από το παρελθόν. Το «Στη Φωτιά» φαντάζει σαν ένα οπτικά καλλωπισμένο παράδειγμα… food porn δίπλα στη «Γιορτή της Μπαμπέτ» (1987), μια ταινία με αγνά κι απλόχερα συναισθήματα που τύλιγαν σαν μυρωδιές θεσπέσιες την ψυχή του θεατή και σ’ έβγαζαν από την κινηματογραφική αίθουσα χορτασμένο από συγκίνηση. Δυστυχώς, αυτό το τελευταίο ο Τραν Αν Χουνγκ ξέχασε να το συμπεριλάβει στο φιλμικό «menu» του…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Όμορφες «συνταγές», με φροντίδα εκτελεσμένες κι αξιοζήλευτη αισθητική σερβιρισμένες, μα το «πιάτο» του «Στη Φωτιά» παραείναι ρηχό για ν’ απολαύσεις κάτι παραπάνω από ένα προβλέψιμο θέαμα κουζίνας εν δράσει. Ατυχέστατο και το casting του Μπενουά Μαζιμέλ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που η φιγούρα του θυμίζει περισσότερο ήρωα έργου του… Έντγκαρ Άλαν Πόου! Μερίδα του γυναικείου κοινού θα γοητευτεί από την ψευδαίσθηση του «ανολοκλήρωτου» έρωτα της Εζενί και του κυρίου Ντοντέν, ο οποίος όμως καλύτερα ταυτίζεται με… ανολοκλήρωτο σενάριο. Προσωπικά, με εξαίρεση το τελευταίο μέρος, έπληξα. Και ούτε καν τα λιγουρεύτηκα!


MORE REVIEWS

ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ

Επιχείρηση των Ειδικών Δυνάμεων στις Νότιες Φιλιππίνες, με σκοπό την απελευθέρωση απαχθέντος πράκτορα των αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών, πηγαίνει εντελώς λάθος κι αφήνει πίσω της έναν αρχάριο ελεγκτή μάχης της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος αναζητά τρόπο διαφυγής.

ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ

Κατακλυσμιαία βροχή «πνίγει» το Λονδίνο υποχρεώνοντας σε εκκενώσεις και μια απέλπιδα φυγή των κατοίκων προς περιοχές της βρετανικής υπαίθρου οι οποίες αν και δεν έχουν πληγεί, βιώνουν σοβαρά επισιτιστικά προβλήματα. Μ’ ένα νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά, μια γυναίκα παλεύει να βρει την ελπίδα για ένα ασφαλές μέλλον.

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΜΕΡΕΣ

Ο κύριος Χιραγιάμα ξυπνά νωρίς το πρωί και ετοιμάζεται να πάει στη δουλειά του. Καθαρίζει δημόσιες τουαλέτες στο Τόκιο. Το ίδιο κάνει και την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα. Και την επόμ…

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΗΣ

Πρώην πρωτοπαλίκαρο βίαιης εγκληματικής οργάνωσης αναγκάζεται να επιστρέψει στους κόλπους της, προκειμένου να ξεπληρώσει το χρέος του γαμπρού του προς την αδίστακτη αρχηγό της. Ο Κας, όμως, μάλλον έχει τελειώσει οριστικά με την παρανομία.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ

Δύο αδέλφια θα επιχειρήσουν να δώσουν τη «γιατρειά» στον τόπο τους απομακρύνοντας δαιμονική οντότητα, μα δεν θα τηρήσουν τους κανόνες που έχουν θέσει οι επαρχιακές τους παραδόσεις και διάφορες δεισιδαιμονίες, προκαλώντας μία επιδημική εξάπλωση του Κακού.