FreeCinema

Follow us

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ (2023)

(LA FILLE DE SON PÈRE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Εργουάν Λε Ντικ
  • ΚΑΣΤ: Ναουέλ Πέρες Μπισκαγιάρ, Σελέστ Μπρινκέλ, Μοντ Γουαϊλέρ, Νοεμί Λβοβσκί, Μοχαμέντ Λουριντί
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 91'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Πατέρας που έχει μεγαλώσει την κόρη του μόνος, καθώς η μητέρα της από νωρίς εγκατέλειψε αμφότερους, συνειδητοποιεί πως έφτασε η ώρα που η νεαρή θα φύγει μακριά του για σπουδές. Όλα αυτά τα χρόνια, όμως, το «φάντασμα» της πρώην του δεν φαίνεται να τον έχει αφήσει.

«Η Κόρη του Μπαμπά» πάσχει από τη συνήθη ασθένεια του σύγχρονου φεστιβαλικού κινηματογράφου. Ποντάρει σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την πλοκή και την αληθινή εξέλιξη ιστορίας και χαρακτήρων, καταλήγοντας σ’ ένα αποτέλεσμα που αν και κακό δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις, δεν διαθέτει ουδεμία στόχευση. Παραμένοντας άνευρο καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκειά του, αδυνατεί να κοιτάξει στα μάτια έστω κι έναν από τους προβληματισμούς που ανοίγει, ενίοτε καταφεύγοντας σε κόλπα μαγικού ρεαλισμού, σε μια απέλπιδα προσπάθεια ν’ αποκτήσει κάτι το γοητευτικό.

Το ξεκίνημα κάθε άλλο παρά για κάτι ανώφελο προδιαθέτει, αφού μέσω μιας θαυμάσιας, βουβής πεντάλεπτης σεκάνς αλά «Ψηλά στον Ουρανό» (2009) παρακολουθούμε την περιπετειώδη γνωριμία των νεαρών Ετιέν και Βαλερί, τον κεραυνοβόλο τους έρωτα και τη γέννηση της κόρης τους, μέχρι την απροειδοποίητη, όσο και αναπάντεχη φυγή της μακριά τους. Αναλαμβάνοντας ολομόναχος την ανατροφή της μικρής Ροζά, ο στοργικός μπαμπάς αναπτύσσει μαζί της δεσμό που ξεφεύγει από τα στεγανά της πατρικής φροντίδας, μοιάζοντας περισσότερο να διατηρεί μαζί της φιλική σχέση συγκατοίκησης (βοηθά σ’ αυτό και η φιγούρα του Ναουέλ Πέρες Μπισκαγιάρ, ο οποίος αν και πλησιάζει τα σαράντα δείχνει σχεδόν συνομήλικος της «κόρης του», Σελέστ Μπρινκέλ!). Το επικείμενο κάλεσμα σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του μακρινού Μετς, φέρνει τον Ετιέν προ μίας κατάστασης που του μοιάζει δύσκολη να διαχειριστεί, την δε Ροζά σε σταυροδρόμι καθοριστικών αποφάσεων για το μέλλον της.

Αν όλα αυτά θυμίζουν ένα τυπικό όσο και ουσιαστικό μοτίβο ταινίας ενηλικίωσης, άλλο τόσο η συνθήκη αυτή… δεν ισχύει στην «Κόρη του Μπαμπά». Ο Εργουάν Λε Ντικ δίνει στο φιλμ του μια διάσταση «έπους» της καθημερινότητας (ο φίλος της Ροζά, άλλωστε, γράφει σχετικό… ποίημα), αντικαθιστώντας την αφήγηση με τεχνάσματα τα οποία δεν μπορούν από μόνα τους να σύρουν το ενενηντάλεπτο «κάρο» της διάρκειας. Τούτα έχουν να κάνουν (κυρίως) με τις παιχνιδιάρικες λήψεις της κάμερας και με το πομπώδες μουσικό score που παίζει συχνά και διόλου διακριτικά στην ηχητική μπάντα, διανθίζοντας το εύρος των «trick» με μία εντελώς αταίριαστη νότα (σε σχέση με το όλο κλίμα της ταινίας) σουρεαλιστικού χιούμορ, το οποίο θα κόλλαγε μέχρι και σε ταινία των αδελφών Μαρξ, όχι όμως σε τέτοιου ύφους δραμεντί σχέσεων (η σκηνή με την αποβίβαση των παικτών της ποδοσφαιρικής ομάδας από ΙΧ αυτοκίνητο στέκει σαν αντιστροφή της πλέον κλασικής από το «Μια Νύχτα στην Όπερα»).

Το τυχαίο σημάδι ζωής της Βαλερί μέσω τηλεοπτικού δέκτη και… Πορτογαλίας ενισχύει το σεναριακό μπέρδεμα του Γάλλου auteur, αφού αυτό που από το trailer της ταινίας αφήνεται να εννοηθεί πως παίζει καθοριστικό ρόλο στο στόρι έρχεται ως εξέλιξη στο… τελευταίο ημίωρο (το λες μέχρι και #spoiler, δηλαδή)! Με ένα καταστασιακό που φέρνει βόλτες γύρω από τον εαυτό του κι ένα τελικό χαρτί «ανατροπής» που οδηγεί στο πουθενά των προηγούμενα διαδραματισθέντων, «Η Κόρη του Μπαμπά» (πλην της προαναφερθείσας εναρκτήριας σκηνής) μόνο για την εκφραστικότητα και την άνεση της νεαρής Σελέστ Μπρινκέλ μπορεί στ’ αλήθεια να υπερηφανεύεται. Κάποιες από τις σκηνές που μοιράζεται με τον «πατέρα της» είναι χαριτωμένες (σε επίπεδο ζωντάνιας και διαλόγων), όμως, η έλλειψη δομής, καθώς και η αναποφασιστικότητα ως προς το ύφος, στην τελική χαρακτηρίζουν το φιλμ ως ανούσιο μέσα στην ιδιορρυθμία του.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν και ο ελληνικός τίτλος κάνει φιλότιμη προσπάθεια αλλάζοντας όσο… χρειάζεται τον αυθεντικό γαλλικό, η «Κόρη του Μπαμπά» δεν έχει καμία σχέση με «γαλλικουργιά» του καλοκαιριού. Εν τούτοις, παραμένει το ίδιο άστοχη ως αποτέλεσμα. Κάποιες από τις ιδέες της ταινίας μπορεί να θυμίζουν μέχρι και Μισέλ Γκοντρί, πλην όμως… χάνονται μέσα στην ανυπαρξία σαφούς σεναριακής διάρθρωσης.


MORE REVIEWS

LONGLEGS

Ντετέκτιβ του FBI που παρουσιάζει «παράξενα» δείγματα ενσυναίσθησης σε σχέση με τη δράση ενός επί σειρά δεκαετιών ασύλληπτου serial killer, εντοπίζει σταδιακά τα στοιχεία ενός εκκεντρικού puzzle του οποίου ίσως και η ίδια αποτελεί κομμάτι (από το παρελθόν).

FLY ME TO THE MOON

Καπάτσα δημοσιοσχετίστρια καταφθάνει στη Φλόριντα φορτωμένη με ιδέες χίλιες, ώστε να προσδώσει στη δύσκαμπτη NASA έναν σύγχρονο… pop αέρα! Οι πάλιουρες της υπηρεσίας δεν την παίρνουν με καθόλου καλό μάτι, όμως, εκείνη έχει στα χέρια της το ελευθέρας από δεξί χέρι του Προέδρου, αλλά και εναλλακτικό σχέδιο... τηλεσκηνοθετημένης προσομοίωσης της επικείμενης, κρίσιμης αποστολής του Apollo 11 στη Σελήνη!

ALL THAT JAZZ

«Bye-bye, life. Bye-bye, happiness. Hello, loneliness. I think I'm gonna die.»

ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΙ ΦΟΝΟΙ

Όταν οι σκελετοί έντεκα γυναικών και κοριτσιών ανακαλύπτονται σε μια έρημο του Νέου Μεξικού, ξεκινά η εξονυχιστική έρευνα για την εντόπιση του ιθύνοντα νου πίσω από το ειδεχθές έγκλημα, κάτι που οδηγεί σε επιπλοκές και συγκρούσεις μεταξύ του αρχηγού της Αστυνομίας, Κάρτερ, του ντετέκτιβ Ορτέγκα και του πράκτορα Πέτροβικ, τριών ανθρώπων με τελείως διαφορετική μεθοδολογία και agenda.

ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Στη μεταπολεμική Ρώμη, παντρεμένη γυναίκα με τρία παιδιά ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο, ασφυκτιώντας στα αυστηρά δεσμά του πατριαρχικού περιβάλλοντος της εποχής.