FreeCinema

Follow us

ΛΑΤΙΝΟΙ ΚΑΙ ΑΘΙΚΤΟΙ (2016)

(INSEPARABLES)

  • ΕΙΔΟΣ: Κοινωνική Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μάρκος Καρνεβάλε
  • ΚΑΣΤ: Όσκαρ Μαρτίνες, Ροντρίγκο Ντε λα Σέρνα, Αλεχάντρα Φλέσνερ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 108'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ

Ο Φελίπε, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που καταλήγει τετραπληγικός μετά από ένα φρικτό ατύχημα με αλεξίπτωτο πλαγιάς, θα επαναπροσδιορίσει την αξία της ζωής όταν ο νεοπροσληφθείς βοηθός του, Τίτο, αποδειχτεί μεγάλο ταλέντο στην… πλάκα.

Με τον ανεκδιήγητο ελληνικό τίτλο «Λατίνοι και Άθικτοι» (κλαίμε!), η ταινία του Μάρκος Καρνεβάλε είναι σίγουρο πως… κάτι σου θυμίζει. Αν αναρωτιέσαι τι είναι αυτό, άσε με να σου μιλήσω για μια γαλλική ταινία που διανεμήθηκε στη χώρα μας το μακρινό 2012, τιτλοφορούμενη ως «Άθικτοι», με πρωταγωνιστές τον Φρανσουά Κλουζέ και τον τότε ανερχόμενο Ομάρ Σι. Ναι, καλά κατάλαβες. Οι… λατίνοι «Άθικτοι» είναι το αργεντίνικο remake μιας κατά τα άλλα συμπαθητικής ταινίας, που όμως κανείς μας δεν ήθελε. Ούτε καν το καλοκαίρι. Μα το Θεό (κλείσιμο ματιού)!

Η υπόθεση δεν απέχει καθόλου από αυτήν που ήδη ξέρεις, παρ’ όλα αυτά ας κάνουμε μια επανάληψη για όσους αποφασίσουν να δουν αυτό το φιλμ ως original – που δεν είναι. Ο Φελίπε (Όσκαρ Μαρτίνες) βρίσκεται καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο μετά από ατύχημα που λίγο έλειψε να του κοστίσει τη ζωή. Έκτοτε, περνά τον χρόνο του στο σπίτι, κάτω από αδιάκοπη φροντίδα και προσοχή. Μια μέρα ο Φελίπε θα αποφασίσει να προσλάβει έναν βοηθό, προκειμένου να γίνει – κυριολεκτικά – το δεξί του χέρι, λόγω των αυξημένων αναγκών που του επιβάλλει η κατάσταση της υγείας του. Πολλοί είναι οι υποψήφιοι για τη θέση, ορισμένοι μάλιστα με τα πλέον κατάλληλα προσόντα, ένας όμως είναι αυτός που τελικά θα πάρει τη δουλειά και, πιο συγκεκριμένα, ο Τίτο, ο βοηθός του κηπουρού που φροντίζει την έπαυλη του Φελίπε. Η θετική στάση ζωής και οι… ανορθόδοξες μέθοδοι θεραπείας τού Τίτο θα κερδίσουν τη συμπάθεια του Φελίπε, ο οποίος για πρώτη φορά μετά το ατύχημα θα δει τι σημαίνει να σε αντιμετωπίζουν δίχως ίχνος λύπησης και οίκτου.

Κοπιάροντας με περισσή λεπτομέρεια το σενάριο των Ολιβιέ Νακάς και Ερίκ Τολεντανό (το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε σε πραγματική ιστορία, να τα λέμε κι αυτά), ο Καρνεβάλε σκηνοθετεί καρέ-καρέ μια ταινία που δεν φέρνει απολύτως τίποτα το καινούργιο, τόσο στο αυθεντικό φιλμ καθαυτό όσο φυσικά και στο αργεντίνικο σινεμά, τσιμπώντας μια συνταγή έτοιμη και εγγυημένη, μόνο για να τη μεταφέρει για δεύτερη φορά στη μεγάλη οθόνη, απλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Δεν ξέρω πόσο ακόμη μπορεί να συνεχιστεί το κακό των – κακών – κινηματογραφικών remakes, ξέρω όμως πως όταν φτάνει κανείς να ξανα-παρουσιάσει μια ταινία του 2011, τότε όχι απλά υπάρχει πρόβλημα, αλλά και καμία διάθεση των δημιουργών για πρωτότυπες ιδέες, συνεπώς «κοινό μου, γραμμένο σε έχω!». Στην προκειμένη περίπτωση το «Λατίνοι και Άθικτοι» δεν αποτελεί ένα κακό remake, είναι απλά ένα αδιάφορο remake, μια ταινία που στα δικά μας μάτια ήταν αναμενόμενο πως θα «εξαργύρωνε» την ύπαρξή της στο «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» κινηματογραφικό μας καλοκαίρι, συνεπώς όση εντύπωση μου προκαλεί πια το είδος της γαλλικής κομεντί – βδέλλας, άλλο τόσο μου προκαλεί και η αγορά της εν λόγω ταινίας από την εγχώρια διανομή.

Σε σύγκριση με την ταινία των Νακάς – Τολεντανό, αυτή του Καρνεβάλε έχει τουλάχιστον να επιδείξει την αυθόρμητη ερμηνεία του Ροντρίγκο Ντε λα Σέρνα (ίσως τον θυμάσαι από τα «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας») στον ρόλο του Τίτο, που ως προς το υποκριτικό του ταλέντο ξεφεύγει αρκετά σε σχέση με την αντίστοιχη του Ομάρ Σι, αν και στις δυο περιπτώσεις το θέμα της «πολιτικής ορθότητας» χρησιμοποιείται ως πανάκεια κατά τι περισσότερο απ’ όσο θα χρειαζόταν ή ενδεχομένως θα έπρεπε, προκειμένου να δικαιολογήσει το υποθεσιακό υπόβαθρο του φιλμ. Κατά τα άλλα, αναμενόμενη σκηνοθεσία και γλυκανάλατες εξάρσεις διαλόγων, σε μια ταινία που θα ήταν προτιμότερο να δεις στην αυθεντική της εκδοχή, αν μη τι άλλο για να γλυτώσεις το «συγχωροχάρτι» που φαίνεται να ζητά ο σκηνοθέτης, με τη δικαιολογία πως ακόμη κι αν κάποια πράγματα είναι κομμάτι απεριποίητα, στην τελική, είναι επειδή το στόρι το έχεις ξαναδεί και το ξέρεις, μωρέ. Γιατί να το ξαναδείς, λοιπόν;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι από αυτούς που είχαν παρακολουθήσει την original (και μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στη χώρα μας) ταινία και είχες περάσει καλά, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να δεις και τούτο το remake, αφού πρόκειται περί ξεκάθαρου σινεματικού déjà vu. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να δεις αυτό το φιλμ έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν άλλες πρωτότυπες ταινίες εκεί έξω, φτάνει με το «διασκεδαστικό εργάκι» στο θερινό σινεμαδάκι, ακόμα δεν μπήκε το καλοκαίρι και γκώσαμε ήδη στη μετριότητα.


MORE REVIEWS

Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ

Ο Λέοναρντ Μπέρνσταϊν ήταν bisexual. By the way, μιας που τα λέμε, διηύθυνε και κάτι ορχήστρες…

THANKSGIVING

Η Black Friday σ’ ένα πολυκατάστημα του Πλίμουθ της Μασαχουσετής καταλήγει σε τραγωδία με νεκρούς. Ένας χρόνος έχει περάσει και οι κάτοικοι της περιοχής θα θρηνήσουν ακόμη περισσότερα θύματα με την εμφάνιση ενός serial killer που φορά τη μάσκα του Τζον Κάρβερ και ετοιμάζει ένα… πολύ διαφορετικό τραπέζι για την Ημέρα των Ευχαριστιών.

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΠΑΠΙΕΣ

Φοβιτσιάρης και υπερπροστατευτικός πάτερ φαμίλιας οικογένειας παπιών εφησυχάζει για χρόνια στη θαλπωρή της λίμνης όπου κατοικούν, μα τα τέκνα του επιθυμούν ν’ αποδημήσουν σε τόπους πιο ονειρεμένους, ακόμη κι αν το ταξίδι επιφυλάσσει επικίνδυνες περιπέτειες. Θα τους κάνει τη χάρη;

ΑΓΑΠΗ, ΖΩΗ

O θάνατος εξάχρονου αγοριού φέρνει τον εξαφανισμένο για χρόνια πρώην σύζυγο και πατέρα του παιδιού πίσω στη ζωή της ξαναπαντρεμένης μητέρας του, Ταέκο. Τα νυν πεθερικά της δεν την είδαν ποτέ τους με καλό μάτι, ο νυν σύζυγος δεν εγκρίνει την επαναπροσέγγιση του πρώην. Αυτός, όμως, είναι ένας κωφάλαλος και μάλλον άκακος άνθρωπος, ο οποίος ζει ένα δικό του δράμα.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Βετεράνος της συμμαχικής απόβασης στη Νορμανδία το σκάει από οίκο ευγηρίας του Μπέλφαστ, προκειμένου να παραστεί στην τελετή της 75ης επετείου της D-Day στη Γαλλία. Εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα.