του Ηλία Φραγκούλη

Υπήρξε μία σεκάνς κατά τη διάρκεια της οποίας αισθάνθηκα συγκίνηση παρακολουθώντας το «I Wanna Dance with Somebody». Είναι στα πρώτα λεπτά της ταινίας, όταν η μητέρα της Γουίτνεϊ Χιούστον προφασίζεται φωνητικό πρόβλημα και την υποχρεώνει να βγει στη σκηνή ενός μικρού club όπου τραγουδάνε και να κάνει την έναρξη του show της (αντί των backing vocals, όπως συνήθιζε τότε, σε ηλικία σχεδόν 20 ετών), έτσι ώστε ο επικεφαλής της δισκογραφικής Arista να εστιάσει στη φωνή της και, πιθανότατα, να ενδιαφερθεί και να της προσφέρει ένα συμβόλαιο συνεργασίας. Η Γουίτνεϊ ερμηνεύει το «The Greatest Love of All» και… ραγίζουνε τα μωσαϊκά! Ακολουθεί μία αφόρητη πλήξη επιπέδου τηλεταινίας που δεν τιμά το μέγεθος της αδικοχαμένης τραγουδίστριας.

Η ατυχία της Κάσι Λέμονς είναι η ύπαρξη μερικών βιογραφικών ντοκιμαντέρ που έχουν φτιαχτεί για την Γουίτνεϊ Χιούστον τα τελευταία χρόνια, με σημαντικότερο το «Whitney» (2018) του Κέβιν Μακντόναλντ, μία πραγματικά δυσάρεστη καταγραφή της δραματικής πτώσης της τραγουδίστριας, μέχρι το «ατύχημα» του πνιγμού της σε μπανιέρα ξενοδοχείου του Μπέβερλι Χιλς (με βασική αιτία τη χρήση κοκαΐνης), στις 11 Φεβρουαρίου του 2012. Αν και τα διαφημιστικά υλικά τούτης της ταινίας αποφεύγουν την οποιαδήποτε αναφορά στους «άσχημους» σταθμούς της προσωπικής ζωής της με ρεκόρ δημοφιλίας και πωλήσεων (τα οποία διατηρεί ακόμα) τραγουδίστριας, ευτυχώς, το «I Wanna Dance with Somebody» δεν παρουσιάζει μία επιλεκτικών στιγμών «αγιογραφία» της. Παραδόξως, όμως, παρά την πραγματικά μεγάλη διάρκεια του φιλμ, η προσέγγιση της προσωπικότητάς της και μια κάποια απόπειρα να (ψυχ)αναλυθεί η αντίστροφη μέτρηση προς το τέλος της… πάνε περίπατο προς τέρψιν του κοινού που θα μπει στις αίθουσες για το ακρόαμα και τίποτε πιο ουσιαστικό. Βέβαια, γι’ αυτή τη δουλειά υπάρχουν και ένα κάρο βιντεάκια στο YouTube!

Ξεκινώντας από τους σαφείς υπαινιγμούς περί της λεσβιακής της σχέσης με την Ρόμπιν Κρόφορντ, την «αδελφική» φίλη της που βρισκόταν σχεδόν πάντα στο πλευρό της (παρά τα εμπόδια που έβαλαν στην πορεία η οικογένεια της Γουίτνεϊ ή ο μετέπειτα σύζυγός της, Μπόμπι Μπράουν), η ταινία δίνει την ψευδαίσθηση μιας ειλικρινούς διαχείρισης της ζωής της Γουίτνεϊ. Σταδιακά, όμως, η… ανέμελη έμφαση στα τραγούδια αρχίζει να αποκαλύπτει ένα φιλμικό τοπίο γεμάτο ελλείψεις και αποσπασματικά στιγμιότυπα βασικών σταθμών και του καταστασιακού που οδήγησε την Γουίτνεϊ στο να πάρει «την κάτω βόλτα». Περιέργως, ο ρόλος που έπαιξε η γνωριμία και ο γάμος της με τον Μπόμπι παρουσιάζεται υπερβολικά αθώος, με την ενδοοικογενειακή βία να απουσιάζει πλήρως (!) και τις αναφορές γύρω από τα ναρκωτικά σχεδόν να μην τον αγγίζουν (φτάνουμε στο σημείο ν’ ακούμε από την ίδια ότι έκανε χρήση πριν εκείνος μπει στη ζωή της!). Για έναν εντελώς αδιευκρίνιστο λόγο, το έργο μοιάζει με «πλυντήριο» της επίδρασής του στον κατήφορο της Γουίτνεϊ.

Ερμηνευτικά, η Νεϊόμι Άκι αδυνατεί να πάρει στους ώμους της το μέγεθος της θρυλικής Γουίτνεϊ, από κάθε άποψη. Το στοιχείο της γυναικάρας και η ομορφιά της μακαρίτισσας δεν εντοπίζονται στη μεγάλη οθόνη, ενώ η πραγματική φωνή της τραγουδίστριας χρησιμοποιείται… με τρόπο στο 95% των σκηνών τραγουδιού. Τα πάντα σερβίρονται μ’ έναν άχρωμο, «generic» τρόπο, δίχως εμβάθυνση ούτε στα «εκ των έσω», αλλά ούτε και στα παρασκήνια της διαδρομής της στο stardom (πόσω μάλλον και στο κλίμα της εποχής, για σχεδόν τρεις ολόκληρες δεκαετίες!), προκαλώντας την άκομψη απορία του… γιατί αυτό το τόσο επιδερμικό φιλμ διαρκεί 146 (αδικαιολόγητα) λεπτά; Ακόμα και το κομμάτι του «Σωματοφύλακα» (1992) μοιάζει με… ασήμαντη ξεπέτα που εξαντλείται κυρίως μέσω δυο-τριών σεκάνς, όπου η Γουίτνεϊ παίρνει το σενάριο και δέχεται να παίξει επειδή θα έχει συμπρωταγωνιστή τον Κέβιν Κόστνερ (εμφανίζεται για δευτερόλεπτα από σκηνή της ίδιας της ταινίας και… άντε γεια!) ή εγκρίνει να ερμηνεύσει τη διασκευή του «I Will Always Love You».

Οι θεατές του «I Wanna Dance with Somebody», λοιπόν, θα ζήσουν κάτι πολύ πιο λυπηρό από το αληθινό δράμα της ζωής της Γουίτνεϊ Χιούστον: θα δουν μία μετριότατη βιογραφία που (σαφώς) δεν της άξιζε. Αυτό είναι το πιο στενάχωρο εδώ.