του Ηλία Φραγκούλη

Και βρίσκεσαι λίγο μετά το πρώτο δεκάλεπτο του φιλμ, να παρακολουθείς την Τζένιφερ Λόπεζ να παραδίδει μαθήματα… pole dancing σε συνάδελφό της στριπτιτζού, με μουσική υπόκρουση σύνθεση… Σοπέν για πιάνο! Τι κάνεις;

Οι «Επικίνδυνες Κυρίες» (τι τίτλος!) μας πάνε πίσω στο 2007, πριν από το μεγάλο τραπεζικό κραχ που διέλυσε τα golden boys της Γουόλ Στριτ, τα οποία ήταν και οι βασικοί «αιμοδότες» των strippers που πρωταγωνιστούν σε τούτη την ιστορία με βάση ένα άρθρο / έρευνα του New York Magazine. Η Λορίν Σκαφάρια επιλέγει την αφήγηση μέσω flashback, με κύριο πρόσωπο την Ασιάτισσα Ντέστινι, που αγωνίζεται με όσο το δυνατόν λιγότερο ύφασμα πάνω της να φροντίσει τη γιαγιά της και να αποπληρώσει τα χρέη τους. Ό,τι παρακολουθούμε, αποτελεί μέρος της συνέντευξης που δίνει εκείνη σε γυναίκα reporter για λογαριασμό του νεοϋορκέζικου περιοδικού, κάτι που το σενάριο δεν χτίζει καθόλου κατά τη διάρκεια του φιλμ (μονάχα προς το τέλος αποκτά κάποια οντότητα η παρουσία της δημοσιογράφου, όταν στην υπόθεση μπαίνουν και οι Αρχές, μαζί με την ολιγόλεπτη σκηνή αντιπαράθεσης της stripper με την πρώτη, πάνω σε ταξικά ζητήματα προέλευσης).

Αν υποθέσουμε ότι το pole dancing βασίζεται σε ένα κοντάρι, κέντρο βάρους για να κάνει το νούμερό της μία stripper, τούτη η ταινία, στην τελική, μάλλον… κρέμεται στο κενό, αφού ο προσανατολισμός του σεναρίου όσο και οι προθέσεις της Λορίν Σκαφάρια κινούνται προς πάσα κατεύθυνση, αναλόγως του προς τα πού φυσά ο άνεμος του ύφους που βγάζει η εκάστοτε σκηνή και το καστ του «Hustlers». Υπάρχουν στιγμές κανονικά αστείες (όχι κραυγαλέες ή camp ώστε να μιλάμε για περίπτωση «Showgirls»), ο τόνος συνολικά δεν είναι καθόλου σοβαροφανής, αλλά ενίοτε πέφτουν και εμβόλιμες δόσεις ρεαλιστικού δράματος, ενώ το οπτικό… «οφθαλμόλουτρο» συγκρούεται άκομψα με τις φεμινιστικές «κορώνες» που βγάζει η θηλυκή αλληλεγγύη των ηρωίδων.

Η Σκαφάρια διχάζεται αναφορικά με το τι θέλει να μας πει γι’ αυτές τις γυναίκες. Είναι θύματα; Είναι καπάτσες που εκδικούνται το ίσως πιο ανόητο «ισχυρό» φύλο; Είναι για λύπηση; Κάνουν ένα statement που πρέπει να σεβαστεί κάθε γυναίκα; Είναι τσούλες; Είναι παράδειγμα προς αποφυγή; Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο; Η προσέγγιση είναι συχνότερα διφορούμενη και σαφώς light, ώστε το έργο να ψυχαγωγεί (ή έστω να ερεθίζει το «μάτι», με κορμιά που λικνίζονται ηδονικά ή εμφανίζουν και καμία ρώγα πού και πού…) και μόνο. Μεγάλο ατού (ίσως και το αποκλειστικό της ταινίας, εδώ που τα λέμε), το καστ που βγάζει τρομερή άνεση και φυσικότητα μπροστά στον φακό, με αποτέλεσμα να μην ξεχωρίζεις την ηθοποιό από την επαγγελματία του είδους. Η Κόνστανς Γου βαραίνει το πρόσωπό της με δάκρυα κάθε λίγο και λιγάκι, ώστε να σου θυμίζει ότι αυτό που βλέπεις είναι μία αληθινή δραματική ιστορία, ενώ η Τζένιφερ Λόπεζ είναι σαρωτικά ειλικρινής στο πλευρό της, λες και γεννήθηκε να είναι η κωλοπετσωμένη Ραμόνα («αβάδιστα» φαίνεται η πείρα μετά από τόσα χρόνια στο stage).

Μοιραία, η όλη σύγχυση ταυτότητας που έχει το έργο σε κάνει να χάνεις το ενδιαφέρον σου σταδιακά, σε παράδοξη αντίθεση με την κορύφωση της «εγκληματικής» δράσης των ηρωίδων, ενώ το αποκλειστικό focus του σεναρίου στις εξομολογήσεις της Ντέστινι αφήνει τεράστια κενά γύρω από τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα της Ραμόνα, η οποία επανέρχεται με «εκβιαστική» σκηνή κλάψας κάπου κοντά στο φινάλε, έτσι ώστε να την εκτιμήσεις πραγματικά. Είναι αργά. Για περίπου δύο ώρες την αντιμετώπιζες μονάχα σαν τυχοδιωκτικό υποκείμενο… με κορμί θανατηφόρο (που λέει και το άσμα).