του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Η πρώτη σκέψη που έχεις όταν βλέπεις το «Ξενοδοχείο για Τέρατα», είναι το «μα πού τους έρχονται αυτές οι ιδέες;» και η προσμονή ότι από τις πρόσφατες ταινίες animation «τρόμου» που παίζουν με τη διάθεση Halloween, αυτή εδώ μπορεί να είναι αρκετά διασκεδαστική ώστε να την απολαύσουν τα παιδιά, αλλά και τόσο τολμηρά έξυπνη ώστε να μη βαρεθούν οι μεγάλοι. Τα καταφέρνει αρκετά καλά στο πρώτο σκέλος μόνο.

Το φιλμ του Ταρτακόφσκι συγκεντρώνει κάτω από τη στέγη του resort που έχει φτιάξει ο Δράκουλας ως hotelier, κάθε πιθανό τέρας. Μούμιες, τον Φρανκενστάιν, σκελετούς, τον Κουασιμόδο σε ρόλο σεφ (με αναφορά στον «Ρατατούη»), τον Αόρατο Άνθρωπο, λυκανθρώπους κλπ κλπ. Εκτός από μανιακός – έως κάπως υστερικός – επαγγελματίας, ο Δράκουλας εδώ είναι και πατέρας. Υπεύθυνος για τη μονογονεϊκή του οικογένεια, έπειτα από το χαμό της συντρόφου του, μεγαλώνει την – φυσικά goth – κόρη του, Μέιβις, που ενηλικιώνεται, συμπληρώνοντας τα… 118 της χρόνια, με την περιέργεια να γνωρίσει τον έξω κόσμο. Ο Δράκουλας, όμως, κάπως σαν τον πατέρα… Χρήστο Στέργιογλου στον «Κυνόδοντα» (χα!), στήνει μια ολόκληρη επιχείρηση παραπλάνησης, προκειμένου να κρατήσει την κόρη του στο ασφαλές, προστατευμένο περιβάλλον του κάστρου. Και όταν από τύχη ο τουρίστας Τζόναθαν μπει σε αυτό, η συμπάθεια θα είναι αμοιβαία.

Στο πρώτο μέρος, όπου η ταινία μας συστήνει τα τέρατα, τα γκαγκ πέφτουν το ένα μετά το άλλο και τα περισσότερα από αυτά, αν και όχι ιδιαίτερα ευφυή, είναι ωστόσο αστεία και αρκετά, ώστε να κρατούν το θεατή απασχολημένο. Μερικά απ’ αυτά, όπως τα μίνι κρανία στο bingo, θα σε κάνουν να γελάσεις εντελώς αβίαστα. Το «Ξενοδοχείο για Τέρατα» θα χρειαζόταν, όμως, ένα χεράκι μπογιά στο δεύτερο μέρος, όπου παρατραβάει η ιστορία του υπερπροστατευτικού πατέρα και οι ευκαιρίες για δόσεις ελαφρώς πιο ενήλικου χιούμορ πάνε περίπατο.