του Ηλία Φραγκούλη

Ώπα, ρε παιδιά! Γιατί έχουνε κοτσάρει το όνομα του Γκάι Ρίτσι μαζί με τον τίτλο της ταινίας; Έγινε «auteur» κι αυτός; Και βρήκανε και το «κατάλληλο» έργο για να πραγματοποιηθεί η «στέψη»; Φευ! Εντελώς έξω από τα νερά του Βρετανού χαβαλετζή και μάστορα στο είδος της crime περιπέτειας, το «Άρρηκτος Δεσμός» είναι ένα τυπικά αξιοπρεπές ως κατασκευή πολεμικό δράμα, μα και ενοχλητικά «απολιτίκ» στη στάση του απέναντι στη δράση των αμερικανικών στρατευμάτων επί των αφγανικών εδαφών, με επιπλέον προβλήματα στη διαχείριση της δραματουργίας του, που λες και σπάει την ταινία σε… τρία εντελώς διαφορετικής στόχευσης φιλμ!

Το πρώτο και πιο «ανώδυνο» παρακολουθεί την καθημερινότητα των Αμερικανών στρατιωτών εν ώρα υπηρεσίας, με περιπολίες κι ανακρίσεις, ξαφνικές επιθέσεις εναντίον τους, την αγωνία του να παραμείνουν ζωντανοί σε μια χώρα γεμάτη εν δυνάμει εχθρούς οι οποίοι επιθυμούν να τους στείλουν… βαθιά μέσα στο χώμα. Η διαπίστωση ότι αρκετοί απ’ αυτούς βρίσκονται μακριά από την πατρίδα τους επί σειρά ετών επιχειρεί να «βαρύνει» κάπως τη συνείδηση του θεατή και να πείσει ότι το έργο τους είναι «αθώο» και… ειρηνευτικό. Υπάρχει μια διάθεση τύπου «The Hurt Locker» (2008) στην ατμόσφαιρα, αλλά εδώ πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Ρίτσι δεν έχει τα… balls της Κάθριν Μπίγκελοου για να στήσει εντυπωσιακές σεκάνς ή να χτίσει κλιμακωτές εντάσεις στο σασπένς. Πάμε παρακάτω…

Η «δεύτερο» φιλμ έχει για μοναδικούς πρωταγωνιστές τον τραυματισμένο Λοχία Κίνλεϊ και τον Άχμεντ που τον σέρνει «ποδαράτο» με τη βοήθεια ενός αυτοσχέδιου φορείου και με απώτερο σκοπό να φτάσουν στον «πολιτισμό» και πιο κοντά σε μια αμερικανική στρατιωτική βάση, ώστε να έχει ιατρική περίθαλψη. Εδώ έχουμε ένα ακόμη λιγότερο συναρπαστικό τμήμα της ταινίας, στο οποίο ο ντόπιος διερμηνέας μεταμορφώνεται σε… superhero και τα πυρά των Ταλιμπάν δεν τον πετυχαίνουν με τίποτα! Αυτό θα χειροτερέψει στην «τρίτη» ταινία, όπου ο Κίνλεϊ έχει επιστρέψει στις ΗΠΑ, όμως, η μαμά πατρίδα δεν έχει τηρήσει την υπόσχεσή της να δώσει visa στον Άχμεντ και την έγκυο σύζυγό του (όπως όριζε η νομοθεσία για τους ντόπιους οι οποίοι κάλυπταν ανάγκες του αμερικανικού στρατεύματος στο Αφγανιστάν, θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο από τον ίδιο τον λαό τους). Ορκισμένος ν’ ανταποδώσει, ο Κίνλεϊ επιστρέφει (μη υπηρεσιακά) στο Αφγανιστάν για να εντοπίσει και να σώσει την οικογένεια (πλέον) του Άχμεντ. Περιττό να πω ότι η κορύφωση είναι για γέλια…

Χωρίς να καλύπτει τις απαιτήσεις που μπορεί να έχει ένας θεατής από ένα πολεμικό φιλμ δράσης, το «Άρρηκτος Δεσμός» πλατειάζει ανελέητα, αλλάζει κέντρο βάρους στη θεματική του, παριστάνει το «σοβαρό» δράμα επιβίωσης, μα στην πραγματικότητα δεν τολμά να πει απολύτως τίποτα, ούτε και επαρκεί σ’ ένα (όποιο) πλαίσιο ψυχαγωγίας. Για τελευταίο, δε, άφησα την αποθέωση της ενόχλησης από την ασταμάτητη χρήση της φρικτά πομπώδους μουσικής του Κρίστοφερ Μπένστιντ, που ορκίζομαι πως αν έπαιζε από μεγάφωνα στο Αφγανιστάν, θα είχαμε κατάπαυση πυρός και μαζική παράδοση των Ταλιμπάν στις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις!