του Ηλία Φραγκούλη

Ίσως και να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα «νέο είδος» ταινιών για το ελληνικό σινεμά, καθώς τα κοστολόγια συρρικνώνονται διαρκώς και ουδείς είναι διατεθειμένος να τρέχει στα όποια locations ή σε «απαιτητικούς» σκηνογράφους. Ένα εσωτερικό décor διαμερίσματος λοιπόν, μία βασική σεναριακή ιδέα και… πάμε γύρισμα! Ήρωες που τους «τρώνε» τα λιγοστά τετραγωνικά ενός σπιτιού έχουμε δει αρκετούς σε ντόπιες παραγωγές τα τελευταία χρόνια, από «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» μέχρι την «Καύση» και το «Smac», και όπως φαίνεται το φαινόμενο μετατρέπεται σε μορφή μάστιγας, ευνουχίζοντας κατά κάποιον τρόπο και την αφηγηματικότητα αλλά και την κινηματογραφική υπόσταση μεγέθους ενός φιλμ.

Η περίπτωση της «Ευτυχίας» και του πρωτοεμφανιζόμενου Χρήστου Πυθαρά, όσο καλές προθέσεις κι αν είχε, καταπλακώνεται από το σύνηθες πρόβλημα ενός σεναρίου δίχως… ντουβάρια, το οποίο εδώ αναζητά απεγνωσμένα κάποια «άλλοθι» φαντασιακά που, όμως, στην τελική δεν ξεφεύγουν από τετριμμένα στερεότυπα νευρώσεων. Η ηρωίδα είναι ένας κλειστός, αντικοινωνικός χαρακτήρας που εγκλωβίζεται όλο και περισσότερο στο διαμέρισμά της, αισθανόμενη τον ερχομό μιας κάποιας «απειλής». Αποφεύγει τις φίλες της, γίνεται όλο και πιο εριστική στη δουλειά της, δεν επικοινωνεί πια με τη μητέρα της, η οποία ασχολείται μονάχα με τα φυτά της. Σε όλους λέει ψέματα ότι έχει ζωή, αλλά στην πραγματικότητα βασανίζεται από αϋπνίες και ξοδεύει τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο της μπροστά από ένα laptop.

Σταδιακά, ο ακαθόριστα αυτο-τιμωρητικός εγκλεισμός στο σπίτι της μετατρέπει την ταινία σε θρίλερ, διόλου απογειωτικό σε εντάσεις είναι η αλήθεια, εξαιρώντας κάποιες προσπάθειες δουλειάς που έχουν γίνει στην ηχητική μπάντα της ταινίας. Όσο οι μέρες περνούν και οι αριθμοί στα Post-it πλησιάζουν το 1, τόσο πιο «ελλειπτική» ή σε επαφή με κάποια ολοκληρωμένη ιδέα μοιάζει η ιστορία.

Είναι πολύ εύκολο να πεις (ή και να μαντέψεις) ότι η εξέλιξη της πλοκής φέρνει στο νου την πολανσκική «Αποστροφή» (1965), όμως εδώ οι αλληγορίες που αφορούν την κατάθλιψη και την απουσία ή τις φοβίες γύρω από το σεξ δεν αποκτούν τόσο σημαίνοντα ρόλο και η κατάληξη περισσότερο γέρνει προς Ρεγκ (το κόκκινο μπουφάν της αρσενικής «απειλής» παραπέμπει στο «Μετά τα Μεσάνυχτα») ή και Λιντς (οτιδήποτε το… ακατανόητο έχει υπογράψει ο Αμερικανός δημιουργός) μεριά, αφήνοντας την ήττα ενός αφηρημένου φινάλε να ξεπαστρεύει τις αντοχές του θεατή. Η Ξανθή Σπανού εκτίθεται και αγκομαχάει για να πείσει ότι κάτι τής συμβαίνει, με το δελτίο Τύπου της ταινίας να χαρακτηρίζει τα δρώμενα ως ιδωμένα υπό το πρίσμα μιας… «κωμικοτραγικής ματιάς»! Αν ρωτούσαν κι εμένα, θα έλεγα ότι τη σήμερον ημέρα περισσότερο τρόμο προσφέρουν τα… κοινόχρηστα μιας πολυκατοικίας παρά οι νευρώσεις μιας ενοίκου με ψυχολογικές «ανησυχίες». Να μια ωραία ιδέα για κάτι το… κωμικοτραγικό!