της Βαρβάρας Κοντονή

Βραδυφλεγές, οικογενειακό δράμα από την Ίνα Βάισε, εδώ στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, και αν υπάρχει κάποιος λόγος για να την τσεκάρεις, θα τον βρεις μονάχα στην βραβευμένη (στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν) ερμηνεία της σπουδαίας Νίνα Χος, που ακόμη και μ’ ένα τόσο φτωχό σενάριο, βρίσκει τον τρόπο να ξεχωρίσει. Πέρα από την εξαιρετική παρουσία της Γερμανίδας ηθοποιού, δεν έχεις να περιμένεις κάτι παραπάνω από τούτο το αργό και δίχως τελική «ανάφλεξη» στερεοτυπικό δράμα.

Η Άννα Μπρόνσκι (Χος) είναι μια δασκάλα βιολιού που εργάζεται σε ωδείο. Έπειτα από μια μακρά ημέρα ακροάσεων, η Άννα βρίσκει στον νεαρό Αλεξάντερ (Μόντι), ένα άγουρο αλλά σίγουρα υπαρκτό μουσικό ταλέντο. Η Άννα δεν θ’ αργήσει να πείσει τους συναδέλφους της και ν’ αναλάβει την εκπαίδευσή του, λίγους μήνες πριν από τις τελικές, κατατακτήριες εξετάσεις του. Ο δρόμος προς την αυτο-βελτίωση, όμως, είναι μακρύς και η Άννα δεν είναι τίποτα λιγότερο από τελειομανής, γεγονός που θα δημιουργήσει προβλήματα τόσο στη σχέση της με τον Αλεξάντερ, όσο και σε αυτή με την οικογένειά της, η οποία θ’ αρχίσει να αισθάνεται ολοένα και πιο παραμελημένη, με κυρίως θιγόμενο τον γιο της, Γιόνας (Μίσιεβ), που επίσης παίζει βιολί και βλέπει την μητέρα του να επενδύει περισσότερο χρόνο στην «προπόνηση» ενός ξένου μαθητή. Όταν η πίεση και η δίψα για τελειότητα φτάσει στο απροχώρητο, η οριστική ρήξη δεν θ’ αργήσει.

Γενικά, δεν είναι όλα τα δράματα… για σινεμά, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ταινίες με υποθέσεις που λαμβάνουν χώρα μέσα στο αυστηρό πλαίσιο μιας οικογένειας, όπως ακριβώς συμβαίνει κι εδώ. Το σενάριο, υπογεγραμμένο από την Βάισε και την ελληνικής καταγωγής (προφανώς) Δάφνη Χαριζάνη, είναι βαρύ κι ασήκωτο, όχι δύσκολο στην κατανόησή του, αλλά μάλλον στριφνό για να το παρακολουθήσει κανείς με φιλμικούς όρους. Υπάρχει ένα κάποιο οικογενειακό δράμα, με τον χαρακτήρα της Χος να γίνεται ο βασικός αποδέκτης, όμως κάπου μεταξύ παρατεταμένων σιωπών και βλεμμάτων όλο νόημα (;), η «μπάλα» χάνεται, αφού τα πάντα μένουν ανοιχτά σε ερμηνεία, με αποτέλεσμα να βλέπεις (για κάμποση ώρα) μια οικογένεια σε κρίση για…πολλούς και διάφορους λόγους. Από την άλλη, γίνεται θεματικά αισθητή η απόπειρα μιας χαλαρής, ξώφαλτσης αναφοράς σε ταινίες όπως «Η Δασκάλα του Πιάνου» (2001) ή το εξαίσιο «Χωρίς Μέτρο» (2014), με το ενδεχόμενο οποιασδήποτε ουσιαστικής σύγκρισης αυτών των τίτλων να σταματά πριν καλά-καλά ξεκινήσει.

Το να χαρακτηρίσει κάποιος βραδυφλεγές τούτο το φιλμ, υποθέτω αποτελεί προτέρημα (ένα από τα λίγα που έχει, τέλος πάντων), καθότι μπορεί να μη στερείται σκηνοθετικής κατεύθυνσης και λοιπών τεχνικών μέσων, πάσχει όμως ουσιαστικά σε επίπεδο ρυθμού και αφηγηματικής εξέλιξης. Το σενάριο ενδεχομένως να λειτουργούσε καλύτερα υπό την μορφή μικρού μήκους ταινίας, όπου εκεί τουλάχιστον το διφορούμενο φινάλε θα εξυπηρετούσε το σκοπό του, δεδομένου πως η υπόθεση θα (εξ)αναγκαζόταν σε μία πιο «σφιχτή» κινηματογράφηση. Το κλείσιμο της «Ακρόασης» αφήνει, κατά κάποιον τρόπο, το χειρότερο δυνατό υπονοούμενο, γκρεμίζοντας με τρόπο άτσαλο τον χαρακτήρα της Χος, η οποία έτσι κι αλλιώς παίρνει το φιλμ πάνω της. Με άλλη πρωταγωνίστρια, τα «αστεράκια» θα ήταν… ακόμη λιγότερα, αφού τότε το έργο θα ήταν ένα πραγματικά βαριεστημένο δράμα που δεν αφορά – ούτε καν τους ίδιους τους ήρωές του!