FreeCinema

Follow us

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ (2022)

(CRIMES OF THE FUTURE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ
  • ΚΑΣΤ: Βίγκο Μόρτενσεν, Λεά Σεντού, Σκοτ Σπίντμαν, Κρίστεν Στιούαρτ, Ντον ΜακΚέλαρ, Νάντια Λιτζ, Τανάγια Μπίτι, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Πηνελόπη Τσιλίκα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 107'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ

Σ’ ένα άτοπο σύμπαν, η βιοτεχνολογία έχει προχωρήσει στη διασύνδεση μηχανών και αναλογικών υπολογιστών με τις σωματικές λειτουργίες, προσαρμόζοντας το σώμα σε μετασχηματισμούς και μεταλλάξεις που εμφανίζονται σε ποικίλες μορφές. Αποτέλεσμα όλων αυτών, η δημιουργία αντίπαλων μετώπων που υπερασπίζονται ή εχθρεύονται την εξέλιξη του ανθρώπινου σώματος.

Χωρίς να σχετίζεται πραγματικά με τη μεσαίου μήκους ομότιτλη ταινία του από το 1970, σε τούτο το «Crimes of the Future» συναντάμε (ξανά) πολλές από τις ιδέες του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ οι οποίες σχετίζονται με το στοιχείο της μετάλλαξης του ανθρώπινου σώματος. Αν τότε η θεματολογία του φιλμ ταυτιζόταν ιδανικά με τη φράση «a form of creative cancer» για να τονίσει το αίσθημα ενός «εσωτερικού» τρόμου γύρω από τον πόνο της σάρκας, εδώ το «surgery is the new sex» εκφράζει μία εξωτερίκευση εξερευνητικής και ηδονικής διάθεσης, δίπλα στην ακόμα πιο τρομακτική εξέλιξη της συνολικής περιβαλλοντικής κατάρρευσης η οποία συντελείται τριγύρω μας.

Τα «Εγκλήματα του Μέλλοντος» ξεκινούν με μια μάνα η οποία πνίγει το οκτάχρονο παιδί της με τα ίδια της τα χέρια, αφού έχει βεβαιωθεί ότι πρόκειται για ένα μεταλλαγμένο «πλάσμα» που τρέφεται με πλαστικό και ο οργανισμός του το αφομοιώνει σαν κανονική τροφή. Ο πρώην σύζυγός της θα βρει το νεκρό ανήλικο αγόρι και θα βυθιστεί στη θλίψη. Σε κάποιο άλλο σημείο αυτού του αποκρουστικού άτοπου κόσμου του (κοντινού;) μέλλοντος, ο Σόουλ ξυπνά μέσα σ’ ένα «κέλυφος» / κρεβάτι το οποίο είναι συνδεδεμένο με το σώμα του και γκρινιάζει για το γεγονός ότι ίσως χρειάζεται καινούργιο software, εξαιτίας της μη πρόληψης των σωματικών του πόνων. Ο Σόουλ είναι ένα είδος celebrity, ο οποίος μαζί με τη σύντροφό του, Καπρίς, διοργανώνει shows με ζωντανό ακροατήριο που απολαμβάνει χειρουργικές επεμβάσεις οι οποίες πραγματοποιούνται στο κορμί του, έτσι ώστε να αφαιρεθούν μέσα απ’ αυτό… νεο-όργανα, αποτέλεσμα ενός «συνδρόμου επιταχυνόμενης εξέλιξης» που κάποιοι αντιλαμβάνονται ως σπάνιο «χάρισμα».

Είναι δύσκολο ν’ αφηγηθεί κανείς μονάχα με λόγια τη συνέχεια της πλοκής, η οποία μπλέκει κρατικές υπηρεσίες, αντίπαλα στρατόπεδα μεταλλαγμένων και οργανώσεις που ασχολούνται με «εκτροπές» της γενετικής, με φόντο κλινικά «αρρωστημένο» και τεχνολογικά… παρατραβηγμένο, αλλά σ’ ένα εικαστικό σύμπαν διάλυσης, παρακμής κι εγκατάλειψης, που έχει (κάποια) λογική να είναι… η Ελλάδα (!) – ως location για τα γυρίσματα μονάχα, δίχως περαιτέρω αναφορές ή συμβολισμούς. Αυτό που είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς στα «Εγκλήματα του Μέλλοντος» είναι η απόπειρα του Κρόνενμπεργκ να επαναδιατυπώσει (και ουχί να επανεφεύρει, δυστυχώς…) την προβληματική (και τις εμμονές) των παλαιότερων φιλμ του, πράγματα που όμως θα συγκινήσουν το φανατικό (και πιο ανθεκτικό στα shock value πλάνα) κοινό του, καθώς αυτό θα βρεθεί αντιμέτωπο μ’ ένα re-run εμπειριών από τη φιλμογραφία του πιο original καλλιτέχνη ο οποίος καταπιάστηκε με το body horror (αν δεν οφείλουμε να τον αποκαλούμε και «πατέρα» του είδους).

Βέβαια, έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που ο Καναδός σκηνοθέτης βούτηξε το «νυστέρι» της κάμεράς του με τόλμη μέσα σε αντίστοιχα θέματα μετάλλαξης του ανθρώπινου σώματος. Η πολιτισμική μας εξέλιξη, όμως, συγκρούεται εδώ με τη σχετικά «retro» αύρα παλαιότερων δουλειών του, που οραματίζονταν το μέλλον μας (μάλλον) πιο δυσοίωνο από τη σημερινή πραγματικότητα. Συμπερασματικά, κάπου διχάζεται το σκεπτικό του Κρόνενμπεργκ γύρω από την ασχήμια (ή μη) της ανθρώπινης ανατομίας απέναντι σε εξελιγμένες μορφές μετάλλαξης. Το highlight / κορύφωση της αυτοψίας, λίγο πριν το φινάλε, μιλά για ωμότητα και απόγνωση της κοινωνίας που έχει εισχωρήσει μέχρι τα ζωτικής σημασίας όργανά μας, εγκληματώντας απέναντι στις επόμενες γενιές. Να χαρτογραφήσουμε το χάος «inside» για να οδηγηθούμε στην «καρδιά του σκότους» (διττής σημασίας τούτη η παρατήρηση), προτείνει με δραματική υπερβολή η Καπρίς, ως ύστατη λύση «παντρέματος» της Φύσης με το «νέο» μέσα μας. Που όσο τρομακτικό κι αν είναι, έχει επίσης το δικαίωμα της συνύπαρξης με το φυσικό / φυσιολογικό, όπως το αντιλαμβανόμαστε (ή μας το υπαγορεύουν…) με τον πλέον παραδοσιακό και στερεότυπο τρόπο. Μιας μαρτυρικής συνύπαρξης…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

«It’s confused». Αλλά έχει μια κάποια νοσταλγική χάρη… νοσηρότητας αυτή η revisited ματιά του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ πάνω στις θεματικές που απογείωσαν το έργο και εδραίωσαν το όνομά του στο κινηματογραφικό σύμπαν. Δεν πρόκειται για κάτι πιο εξελιγμένο αφηγηματικά από το «eXistenZ», το οποίο είχαμε παρακολουθήσει το 1999, και αυτό μπορεί να μην ακούγεται τόσο ενθαρρυντικό, όμως, το κοινό που έχει γνώση περί του ύφους του σκηνοθέτη, θα επικοινωνήσει δημιουργικά και εγκεφαλικά με τα «Εγκλήματα του Μέλλοντος». Οι μη γνώστες του σινεμά του Κρόνενμπεργκ θα ενοχληθούν… και στομαχικά! Με λίγα λόγια, η πιο καλοδεχούμενη σκηνοθετική του πρόταση… από το 2007 να πω; Ή να πάω και πιο πίσω;


MORE REVIEWS

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Στα 1977, ένα βραδινό τηλεοπτικό talk show με θέμα τον εορτασμό του Halloween και καλεσμένους με ειδίκευση στο μεταφυσικό εξελίσσεται με τον εντελώς λάθος και εκτός προγραμματισμού τρόπο σε ζωντανή μετάδοση.

BACK TO BLACK

Η σύντομη πορεία της μουσικής καριέρας της Έιμι Γουάινχαουζ, παράλληλα με προσωπικές στιγμές που την οδήγησαν σε ένα τόσο απότομο και άδοξο τέλος.

GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ

Οι ελπίδες και τα όνειρα μιας χούφτας επίδοξων ηθοποιών του περίφημου Théâtre des Amandiers στο Παρίσι των μέσων της δεκαετίας του ‘80.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει σε εξοχική αγγλική έπαυλη, δίχως να λογαριάζει τη φήμη πως το νέο τους σπίτι είναι… στοιχειωμένο εδώ και τρεις αιώνες. Και το φάντασμα του Σερ Σάιμον δεν πολυγουστάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες!