FreeCinema

Follow us

ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ & ΓΟΥΙΝΙ (2018)

(CHRISTOPHER ROBIN)

  • ΕΙΔΟΣ: Οικογενειακή Περιπέτεια
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μαρκ Φόρστερ
  • ΚΑΣΤ: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Χέιλι Άτγουελ, Μπρόντι Καρμάικλ, Μαρκ Γκάτις
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Από τότε που άφησε πίσω του τους φανταστικούς… λούτρινους φίλους του και το Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων, ο Κρίστοφερ Ρόμπιν μετατράπηκε σε ένα ενήλικο «παιδί» ώριμων ευθυνών. Οικογενειάρχης και εργασιομανής, μα διόλου ευτυχής, ίσως ονειρεύεται την επιστροφή στις μέρες της παιδικής αναμελιάς, παρέα με… τον Γουίνι το Αρκουδάκι.

Αρχικά, πρέπει να εξομολογηθώ πως δεν έχω δει οτιδήποτε με τον Γουίνι το Αρκουδάκι και τους άλλους φίλους του, ποτέ στη ζωή μου! Δεν ταίριαξε το timing ηλικιακά. Δεν είμαι και γονιός, άρα δεν υποχρεώθηκα. Ο συγκεκριμένος animated κόσμος ηρώων αφορά αποκλειστικά παιδάκια (κάτω των 10 ετών…) και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Πρέπει να υπάρχουν και αυτά τα έργα, τα οποία συχνότερα… βασανίζουν τους ενήλικες συνοδούς, αλλά τι να κάνεις, είναι σαν τα βράδια που σε ξυπνάει το μωρό στον ύπνο και κάποιος θα χρειαστεί να το σταματήσει. Θα το πνίξεις; Όχι. Ακριβώς έτσι, κάποιος πρέπει να πάει και το ανήλικο στο σινεμά. Γιατί δεν υπάρχει τρόπος να μην ανακαλύψει την ύπαρξη της τάδε παιδικής ταινίας. Κι εσύ, δεν υπάρχει περίπτωση να την αποφύγεις.

Σπάνια οι παιδικές (ή οικογενειακές, διότι για λόγους ηλικιακούς, θα συρθεί όλο το «σόι» μαζί…) ταινίες κατορθώνουν να ικανοποιήσουν τους πάντες, από το ανήλικο μέχρι τον γονιό. Τούτη εδώ, λοιπόν, πετυχαίνει κάτι ακόμη πιο σπάνιο: δεν πρόκειται να αγγίξει κανέναν! Με αυτό το δεδομένο και ασχέτως production value, το «Κρίστοφερ & Γουίνι» παίρνει τη χείριστη αξιολόγηση από εμένα. Αν ήμουν παιδί, θα το βαριόμουν. Ως ενήλικας, το σκυλοβαρέθηκα. Ειλικρινά, είναι ένα έργο που δεν αφορά… απόλυτο ηλικιακό εύρος, από το μικρότερο στο μεγαλύτερο. Η ιστορία δεν πρόκειται να συγκινήσει κανέναν (ή, έστω, μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από ενήλικες ή ίσως κάτι θυμίσει σε ένα ανήλικο που παραμελείται από τους γονείς του διότι εκείνοι αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στη δουλειά τους και εκτός σπιτιού), τα ηθικά διδάγματα είναι κραυγαλέα απλοϊκά και ο συνδυασμός του live action σύμπαντος με την παρέα του Γουίνι είναι μια σκέτη αστοχία, για την οποία ευθύνεται περισσότερο η ανεπαρκής ιστορία (κάποιοι δεν είχαν δει τις πρόσφατες ταινίες του «Πάντινγκτον», για να πάρουν μαθήματα…).

Οι γνώστες των animated χαρακτήρων και του φανταστικού Δάσους των Γαλάζιων Ονείρων ήδη θα έχουν υποψιαστεί ότι ο Κρίστοφερ Ρόμπιν έχει μεγαλώσει (και έχει γίνει… Γιούαν ΜακΓκρέγκορ), έχει παντρευτεί, έχει γίνει πατέρας και εργάζεται σκληρά για να συντηρήσει την οικογένειά του σε ένα παλιακό περιβάλλον Λονδίνου. Δεν χρειάζεται να το σκεφτείς πολύ. Είναι το concept της «αυτοψυχανάλυσης» της απώλειας του παιδιού μέσα του, που με τόσο θάρρος σκηνοθέτησε «μιλώντας» σε τόσα «χαμένα παιδιά» το 1991 ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ατυχώς, όμως, εδώ δεν προέκυψε «Hook». Γιατί ο κεντρικός ήρωας του Μαρκ Φόρστερ είναι αφόρητα απλοϊκός, δεν έχει κανένα βάθος, δεν ανοίγει την ψυχή του μπροστά στα πράγματα που έχει αποχωριστεί, δεν τολμά να στείλει τα αντίστοιχα μηνύματα στους ενήλικες θεατές που βρίσκονται στη θέση του. Από δίπλα, όλο αυτό το παιδιάστικο καταστασιακό συγκρούεται σαν τροχαίο με τις ανάγκες του ανήλικου κοινού να παρακολουθήσει κάτι… αφελές και φανταστικό, κάτι παιχνιδιάρικο και περιπετειώδες. Που δεν προκύπτει ποτέ (εντάξει, η σκηνή στον σταθμό του τρένου ή εκείνη της καταδίωξης του φινάλε δεν είναι καν αρκετές)!

Έτσι, το «Κρίστοφερ & Γουίνι» αναλώνεται σε σκηνές διαλόγων άνευ ουσίας, ως πλοκή δεν έχει τίποτε να προσφέρει (ο Κρίστοφερ είναι φορτωμένος από τις υποχρεώσεις της δουλειάς και πρέπει να τελειώσει μια επείγουσα παρουσίαση, ενώ ο Γουίνι περνάει στο ρεαλιστικό σύμπαν της θνητής ζωής για να βρει τον παιδικό του φίλο), χαρακτήρες και ρόλοι είναι ελάχιστοι για να στηρίξουν με υποπλοκές την ιστορία και, στην τελική, η πλήξη σε παίρνει από κάτω και τα 104 λεπτά της ταινίας λειτουργούν το ίδιο ανώφελα και για ένα παιδάκι και για τον ενήλικα συνοδό του.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μια «οικογενειακή» ταινία που ή καταφέρνει να κάνει όλες τις ηλικίες να μισήσουν το σινεμά ή έχει σκοπό να οδηγήσει τις μικρότερες στην… ψυχανάλυση (από το τραύμα της θέασης ή τον τρόπο με τον οποίο του λέει πως όταν μεγαλώσει θα γίνει σαν τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ – όχι εμφανισιακά)! Προσοχή: αν έχετε ανήλικα παιδιά που αγαπούν τον Γουίνι και τα υπόλοιπα ζωάκια της παρέας του, επειδή το έργο παίζεται και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, φροντίστε να τα έχετε ενημερώσει από πριν ότι πρόκειται να δουν κάτι που έχει γραφτεί για να γίνει καλύτερα κατανοητό από ηλικίες… εφηβικές και άνω. Με άλλα λόγια, δεν είναι μια κυριολεκτικά κακή ταινία. Απλά, δεν αφορά κανέναν. Κι αυτό την κάνει… χειρότερη από κακή.


MORE REVIEWS

GHOSTBUSTERS: LEGACY

Η κόρη του Έγκον Σπένγκλερ μετακομίζει με τα δυο εγγόνια του στο κρησφύγετο του… εκλιπόντος, αναζητώντας ένα καινούργιο αύριο. Τα παιδιά δεν έχουν ιδέα περί του παρελθόντος και της δράσης του παππού τους στους Ghostbusters και καθώς θα βρίσκουν διάφορα gadgets της θρυλικής ομάδας, θα αντιληφθούν πως η περιοχή κρύβει… φαντασματικά μυστικά!

THE HAND OF GOD

Ντροπαλό έφηβο αγόρι αναζητά το μονοπάτι της ζωής του, βιώνοντας χαρές, έρωτες και τραγωδίες στη Νάπολη της δεκαετίας του ’80. Μην (και) γίνει σκηνοθέτης;

Η ΝΥΜΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Νεαρή ιστορικός στο σύγχρονο Βερολίνο κρύβει μια μυστική, μυθική πλευρά του εαυτού της, η οποία έρχεται αναπόφευκτα στην επιφάνεια όταν ο σύντροφός της την αφήνει. Ένας νέος έρωτας θα τη σώσει ή η μοίρα της έχει ήδη καθοριστεί;

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Το περιοδικό The French Dispatch μας παρουσιάζει τέσσερα (οπτικοποιημένα) άρθρα από την ύλη του τελευταίου (και αποχαιρετιστήριου) τεύχους του. Μαζί με έναν επίλογο - νεκρολογία.

ΚΛΙΦΟΡΝΤ: Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Ένα ξεχωριστό, μικροσκοπικό κόκκινο κουτάβι θα βρει συντροφιά στην αγκαλιά ενός μικρού κοριτσιού που θα το αγαπήσει δίχως όρια. Αυτή ακριβώς η αγάπη της θα το μεγαλώσει σε... απρόσμενο μέγεθος, με τον Κλίφορντ να μπλέκεται έτσι σ’ ένα σωρό περιπέτειες.