του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Όταν ένα κινηματογραφικό είδος που από μόνο του είναι αρκετά προβληματικό, όπως αυτό της σπονδυλωτής ταινίας, μετατρέπεται σε franchise, η κατάσταση εξελίσσεται σε… ανυπόφορη. Μετά το «Παρίσι, Σ’ Αγαπώ» του 2006 (άντε, ας πάει στο καλό), είχαμε το «Νέα Υόρκη, Σ’ Αγαπώ» (2008), το «Ρίο, Σ’ Αγαπώ» και το «Τιφλίδα, Σ’ Αγαπώ» (και τα δύο του 2014), αν και ευτυχώς για το τελευταίο κάποιος μας λυπήθηκε και δεν βγήκε στις ελληνικές αίθουσες. Τώρα μας βρήκε το «Βερολίνο, Σ’ Αγαπώ»! Μη βιάζεσαι να χαρείς, δεν τελειώνει εδώ η ιστορία. Ήδη ετοιμάζεται το «Σαγκάη, Σ’ Αγαπώ», ενώ σχεδιάζεται να ακολουθήσουν ακόμη περισσότερες «Αγάπες», που αν δεν γίνονται για τη λήψη διαφόρων χρηματοδοτήσεων ή φορολογικών απαλλαγών (ακόμη και στο website των Cities of Love αναφέρεται ξεκάθαρα με bold γράμματα ότι όσοι συμμετέχουν, γλιτώνουν φόρους), δεν ξέρω για ποιον λόγο γίνονται. Σίγουρα όχι για τη δημιουργία αξιόλογου καλλιτεχνικού έργου. Από την πρώτη ταινία στο Παρίσι, που ας πούμε ότι μπορούσες να τη δεις κάπως συμπαθητικά, το franchise παίρνει ακόμη μεγαλύτερη κατηφόρα με κάθε επόμενο φιλμ. Τα ονόματα των σκηνοθετών γίνονται λιγότερα διάσημα, οι stars αρχίζουν να αραιώνουν. Από μόνο του αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το αποτέλεσμα της ταινίας θα είναι κακό. Γίνεται σαφές, όμως, ότι δεν υπάρχει κεντρικό όραμα, πυρήνας ή συνολική επίβλεψη, αλλά ένα σκορπομάζεμα ιστοριών που το μόνο που τις συνδέει είναι το όνομα της πόλης.

Σε ό,τι αφορά τη συγκεκριμένη, οι μια στο καρφί και μια στο πέταλο ιστορίες παρακολουθούν: έναν τύπο που τον παράτησε η γκόμενά του για τον αδελφό του και μοιράζεται τον πόνο του με ένα αυτοκίνητο που μιλάει. Μια Αγγλίδα που δουλεύει σε καταυλισμό προσφύγων και παίρνει κοντά της ένα προσφυγάκι παρά την έκπληξη και την αρχική αντίρρηση της μητέρας της. Έναν πιτσιρικά που την πέφτει σε μια trans για ένα φιλί. Έναν παραμορφωμένο ηλικιωμένο (αν δεν το κατάλαβες από την περιγραφή, πρόκειται για τον Μίκι Ρουρκ…) που κάνει καμάκι σε μια νεαρή ξανθιά, αλλά θα προκύψει ότι ήδη υπάρχει μια σχέση μεταξύ τους. Έναν πέφτουλα casting director που μπαίνει σε ένα πλυντήριο για να δεχτεί ομαδική επίθεση από μια ομάδα γυναικών (female power, yeah… αλλά σε πλυντήριο;). Έναν χολιγουντιανό παραγωγό που «έχει χάσει τον εαυτό του» και ξαναβρίσκει την ανθρωπιά του βλέποντας μαριονέτες. Υπάρχουν κι άλλες ιστορίες, αλλά θα σου τις αφήσω για «έκπληξη». Όλα αυτά τα συνδέει ένα ζευγάρι πλανόδιων καλλιτεχνών, μιας κοπέλας που τραγουδά γλυκά άσματα με την κιθάρα της κι ενός τύπου που στέκει ακίνητος φορώντας λευκά φτερά, σε μια «διακριτική» αναφορά στα «Φτερά του Έρωτα» (πφφφ… μού ‘πεσε βαρύ το βερολινέζικο currywurst και ανακατεύτηκα λίγο).

Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα να πει κανείς. Σχεδόν όλα τα επεισόδια είναι κακογραμμένα, μέτρια ή κακά σκηνοθετημένα και με προφανή έλλειψη καθοδήγησης των ηθοποιών. Άσε που αν βγάλεις μερικά τουριστικά πλάνα της Potsdamer Platz, της Siegessaule και της Πύλης του Βρανδεμβούργου, η ταινία θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε όνομα πόλης πριν το «Σ’ Αγαπώ»! Για να επιστρέψουμε στις γαλλικές ρίζες της πρώτης ταινίας, «Je t’ Aime… Moi Non Plus».