της Κατερίνας Ανδρεάκου

Οι κατασκοπικές, αντι-τρομοκρατικές περιπέτειες μάλλον δεν έφυγαν ποτέ από την κινηματογραφική μόδα, και τα δείγματα είναι πολλά και διαφορετικών επιπέδων ποιότητας. Αυτή η φετινή προσθήκη στις ταινίες του είδους είναι εύκολα λησμονήσιμη, όμως προσφέρει αρκετή ελαφρών βαρών ψυχαγωγία στη μιάμιση ώρα διάρκειάς της – φαντάζει ωστόσο αφελής τόσο μπροστά στις βαρέων βαρών παραγωγές της κατηγορίας της, όσο και στην αληθινή επικαιρότητα, με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι αλλά και το αληθινό φετινό τρομοκρατικό χτύπημα τη Μέρα της Βαστίλης στη Νίκαια.

Ξεφεύγοντας, λοιπόν, από τη βλοσυρή πραγματικότητα, το σενάριο της ταινίας τραβάει από τα μαλλιά την πλοκή του νεαρού μικροαπατεώνα που γίνεται στόχος τόσο της γαλλικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και της CIA αλλά και των αληθινών υπευθύνων βομβιστικής επίθεσης, μιας ομάδας ισχυρών μελών γαλλικού υπουργείου που χρησιμοποίησαν την τρομοκρατική ενέργεια ως δόλωμα για να κάνουν μια τεράστια τραπεζική κομπίνα. Ο τυχοδιωκτικός πράκτορας της CIA που αναλαμβάνει να κυνηγήσει τον νεαρό καταλήγει να συνεργάζεται μαζί του για να ξεσκεπάσουν τους αληθινούς ενόχους και η περιπέτεια ξεκινά για τα καλά.

Η σκηνοθεσία του Βρετανού Τζέιμς Γουότκινς έχει πολλά θετικά σημεία, με αποκορύφωμα τις σκηνές καταδίωξης που έχουν έντονη την αίσθηση ταινιών του είδους των 70’s, με μηδενικό CGI και καλοστημένες, υπέροχα χορογραφημένες σκηνές κυνηγητού και… ξύλου (η σεκάνς στις παριζιάνικες ταράτσες είναι εντυπωσιακή). Και ναι μεν πρόκειται για μια ταινία προφανώς χαμηλού προϋπολογισμού και «φτωχού» σεναρίου (το οποίο συνυπογράφει ο ίδιος ο Γουότκινς με τον Άντριου Μπόλντουιν), όμως ξεφεύγει έξυπνα από την παγίδα όπου θα μπορούσε να έχει πέσει, του εύκολου, του χυδαίου και του φτηνιάρικου. Κι ενώ οι δεύτεροι χαρακτήρες κινούνται άνευρα – και ορισμένοι άσκοπα – στο πλαίσιο προβλέψιμων κλισέ (ο χαρακτήρας της Κέλι Ράιλι, πρωταγωνίστριας του αξιολογότατου «Η Συμμορία της Λίμνης», σκηνοθετικού ντεμπούτου του Γουότκινς, πάει εντελώς χαμένος), το δίδυμο Έλμπα – Μάντεν είναι απολαυστικό κι αξιομνημόνευτο. Η νεανική αφέλεια του χαρακτήρα του Μάντεν είναι συμπαθής, ενώ ο Έλμπα, μόνο και μόνο με την παρουσία του εδώ, αποδεικνύει για άλλη μια φορά γιατί θεωρείται ο πιο cool έγχρωμος star αυτή τη στιγμή, σε έναν ρόλο που πολλοί έχουν χαρακτηρίσει ως «audition για τον ρόλο του Τζέιμς Μποντ» – και μάλλον θα συμφωνήσουμε.

Ο Έλμπα δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να πείσει πως είναι «ριψοκίνδυνος και ανεύθυνος» (όπως περιγράφεται ο χαρακτήρας του στην ταινία), κρατώντας την ψυχραιμία του και ξεφεύγοντας από τους εχθρούς που συγκεντρώνει ο ήρωάς του στην προσπάθεια αναζήτησης της αλήθειας. Δυστυχώς, οι σεναριακές αδυναμίες τον προδίδουν, ενώ το σύνολο της ταινίας μοιάζει με μια low budget version των ταινιών του Τζέισον Μπορν – ούτε συζήτηση για σύγκριση με εκείνες του 007. Ακόμα και η τηλεοπτική σειρά που τον πρωτοέκανε διάσημο, το βρετανικό «Luther», μπορεί άνετα να κομπάζει για σαφώς υψηλότερη ποιότητα από αυτή την περιπέτεια, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να κάνει πρεμιέρα σε DVD – αν και η προβολή της σε σινεμά σίγουρα θα αναδείξει τα καλύτερά της σημεία, δηλαδή τις καταιγιστικές σκηνές καταδίωξης, το γρήγορο και εύστοχο μοντάζ και το αστέρι του βασικού της πρωταγωνιστή.