του Ηλία Φραγκούλη

Σας ορκίζομαι. Κόντεψα να λιποθυμήσω από το χασμουρητό! Θυμάστε γιατί κάθε καλοκαίρι διαβάζατε (ξανά και ξανά) τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι; Διότι ήταν ψυχαγωγικά. Τον ίδιο σκοπό θα έπρεπε να έχουν και οι ταινίες που βασίζονται σε αυτά, όμως, ο Κένεθ Μπράνα (μετά το «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» και το «Έγκλημα στον Νείλο») το πάει… από το κακό στο χειρότερο, σκοτώνοντας κάθε έννοια του entertainment στο σινεμά, εδώ (και) με μια ψευδαίσθηση ότι κάνει Τέχνη. Το μόνο πράγμα που «διασώζει» (και καλά) το «Μυστήριο στη Βενετία» είναι η… πλήρης άγνοια του βιβλίου (που στις ελληνικές του εκδόσεις έχει αλλάξει ουκ ολίγους τίτλους, από «Το Πάρτι» μέχρι «Πάρτι για Δολοφόνους», και πλέον «υιοθετεί» τον τίτλο και τούτου του φιλμ), άρα ο θεατής δεν (θα) θυμάται τι πρόκειται να παρακολουθήσει ή ποιος είναι ο δολοφόνος. Ατυχώς, το θύμα στην προκειμένη είναι η ίδια η ταινία. Και ο δολοφόνος είναι προφανής.

Παίρνοντας τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά, ο Μπράνα τοποθετεί δράση και ρυθμό σ’ ένα πλαίσιο που περισσότερο θυμίζει… «Θάνατος στη Βενετία» (!) παρά θρίλερ μυστηρίου, τονίζοντας το δραματικό στοιχείο που βαραίνει την ιστορία (ένα φημολογούμενα στοιχειωμένο palazzo όπου στο παρελθόν βρήκαν φρικτό θάνατο κάμποσα ανήλικα παιδιά) και τους χαρακτήρες (ήταν αυτοκτονία, ατύχημα ή φόνος η αιτία του θανάτου της κόρης της οικοδέσποινας), όλα μαζί πασπαλισμένα με μια essence μεταφυσικού τρόμου, που όμως ο (σχεδόν αποσυρμένος μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου) Ηρακλής Πουαρό επιδιώκει να απομυθοποιήσει.

Τα πρόσωπα τούτου του «Μυστηρίου» είναι λιγοστά και διόλου ενδιαφέροντα για να χτίσουν ένα κάποιο σασπένς και να τοποθετήσουν τον θεατή στο κλασικό αγκαθακριστικό μοτίβο ερωτήματος του «Ποιος το έκανε;», ενώ κατόπιν της εμφάνισης ενός δολοφονημένου πτώματος (αποφεύγω και το παραμικρό #spoiler) – χαρακτήρα που μάλλον ήταν σε θέση ν’ αποκαλύψει τι είχε συμβεί στη νεκρή κόρη, και με επιπλέον «άλλοθι» μια τρομερή καταιγίδα που χτυπά την «πλωτή» πόλη, το φιλμ εγκλωβίζεται σε σκοτεινούς εσωτερικούς χώρους του palazzo, στερώντας από τη μεγάλη οθόνη κάθε ίχνος απόλαυσης του location (κάτι που συχνά πουλούσε εξωτισμό και μια γεύση «ταξιδιωτικού οδηγού» στις κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων της Κρίστι).

Το casting είναι κάκιστο (ειδικά η Τίνα Φέι είναι για γέλια), ίσως επειδή κανένας σοβαρός ηθοποιός που διάβασε αυτό το σενάριο δεν θα καταδεχόταν να συμμετάσχει σε τέτοιο «ναυάγιο», με τον Μπράνα να μην έχει αποφασίσει προς τα πού να κατευθύνει τους ηθοποιούς του, τους οποίους καταπλακώνει με κοντινά πλάνα δραματικής φόρτισης και υπερβολής, μετατρέποντας στιγμές του φιλμ σε παρωδία υπαρξιακού ψυχοδράματος με μεταφυσικές προεκτάσεις! Εν ολίγοις, όσο περνά η ώρα, μόνο για την επίλυση του μυστηρίου δεν θα ενδιαφέρεστε, καθώς ποτέ δεν θα αισθανθείτε πως αυτό είναι που πρωταγωνιστεί εδώ. Το ξημέρωμα δεν θα είναι λυτρωτικό για τους ήρωες, αλλά για… το βλέμμα των θεατών που, επιτέλους, θα δουν λίγο φως αληθινό και… μάλλον θα ξυπνήσουν!