FreeCinema

Follow us

ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ (2023)

(A HAUNTING IN VENICE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματικό Θρίλερ Μυστηρίου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κένεθ Μπράνα
  • ΚΑΣΤ: Κένεθ Μπράνα, Τίνα Φέι, Κέλι Ράιλι, Καμίγ Κοτέν, Τζέιμι Ντόρναν, Τζουντ Χιλ, Ρικάρντο Σκαμάρτσο, Έμμα Λερντ, Αλί Καν, Κάιλ Άλεν, Μισέλ Γεό
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 103'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Ο Ηρακλής Πουαρό επιχειρεί να ξεμπροστιάσει ένα διάσημο medium που έχει προσκληθεί στη Βενετία για να συμμετάσχει σε μια seance, έτσι ώστε μια τραγουδίστριας της opera να επικοινωνήσει με τη νεκρή κόρη της, η οποία ενδέχεται να δολοφονήθηκε.

Σας ορκίζομαι. Κόντεψα να λιποθυμήσω από το χασμουρητό! Θυμάστε γιατί κάθε καλοκαίρι διαβάζατε (ξανά και ξανά) τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι; Διότι ήταν ψυχαγωγικά. Τον ίδιο σκοπό θα έπρεπε να έχουν και οι ταινίες που βασίζονται σε αυτά, όμως, ο Κένεθ Μπράνα (μετά το «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» και το «Έγκλημα στον Νείλο») το πάει… από το κακό στο χειρότερο, σκοτώνοντας κάθε έννοια του entertainment στο σινεμά, εδώ (και) με μια ψευδαίσθηση ότι κάνει Τέχνη. Το μόνο πράγμα που «διασώζει» (και καλά) το «Μυστήριο στη Βενετία» είναι η… πλήρης άγνοια του βιβλίου (που στις ελληνικές του εκδόσεις έχει αλλάξει ουκ ολίγους τίτλους, από «Το Πάρτι» μέχρι «Πάρτι για Δολοφόνους», και πλέον «υιοθετεί» τον τίτλο και τούτου του φιλμ), άρα ο θεατής δεν (θα) θυμάται τι πρόκειται να παρακολουθήσει ή ποιος είναι ο δολοφόνος. Ατυχώς, το θύμα στην προκειμένη είναι η ίδια η ταινία. Και ο δολοφόνος είναι προφανής.

Παίρνοντας τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά, ο Μπράνα τοποθετεί δράση και ρυθμό σ’ ένα πλαίσιο που περισσότερο θυμίζει… «Θάνατος στη Βενετία» (!) παρά θρίλερ μυστηρίου, τονίζοντας το δραματικό στοιχείο που βαραίνει την ιστορία (ένα φημολογούμενα στοιχειωμένο palazzo όπου στο παρελθόν βρήκαν φρικτό θάνατο κάμποσα ανήλικα παιδιά) και τους χαρακτήρες (ήταν αυτοκτονία, ατύχημα ή φόνος η αιτία του θανάτου της κόρης της οικοδέσποινας), όλα μαζί πασπαλισμένα με μια essence μεταφυσικού τρόμου, που όμως ο (σχεδόν αποσυρμένος μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου) Ηρακλής Πουαρό επιδιώκει να απομυθοποιήσει.

Τα πρόσωπα τούτου του «Μυστηρίου» είναι λιγοστά και διόλου ενδιαφέροντα για να χτίσουν ένα κάποιο σασπένς και να τοποθετήσουν τον θεατή στο κλασικό αγκαθακριστικό μοτίβο ερωτήματος του «Ποιος το έκανε;», ενώ κατόπιν της εμφάνισης ενός δολοφονημένου πτώματος (αποφεύγω και το παραμικρό #spoiler) – χαρακτήρα που μάλλον ήταν σε θέση ν’ αποκαλύψει τι είχε συμβεί στη νεκρή κόρη, και με επιπλέον «άλλοθι» μια τρομερή καταιγίδα που χτυπά την «πλωτή» πόλη, το φιλμ εγκλωβίζεται σε σκοτεινούς εσωτερικούς χώρους του palazzo, στερώντας από τη μεγάλη οθόνη κάθε ίχνος απόλαυσης του location (κάτι που συχνά πουλούσε εξωτισμό και μια γεύση «ταξιδιωτικού οδηγού» στις κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων της Κρίστι).

Το casting είναι κάκιστο (ειδικά η Τίνα Φέι είναι για γέλια), ίσως επειδή κανένας σοβαρός ηθοποιός που διάβασε αυτό το σενάριο δεν θα καταδεχόταν να συμμετάσχει σε τέτοιο «ναυάγιο», με τον Μπράνα να μην έχει αποφασίσει προς τα πού να κατευθύνει τους ηθοποιούς του, τους οποίους καταπλακώνει με κοντινά πλάνα δραματικής φόρτισης και υπερβολής, μετατρέποντας στιγμές του φιλμ σε παρωδία υπαρξιακού ψυχοδράματος με μεταφυσικές προεκτάσεις! Εν ολίγοις, όσο περνά η ώρα, μόνο για την επίλυση του μυστηρίου δεν θα ενδιαφέρεστε, καθώς ποτέ δεν θα αισθανθείτε πως αυτό είναι που πρωταγωνιστεί εδώ. Το ξημέρωμα δεν θα είναι λυτρωτικό για τους ήρωες, αλλά για… το βλέμμα των θεατών που, επιτέλους, θα δουν λίγο φως αληθινό και… μάλλον θα ξυπνήσουν!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Τρίτωσε. Και χειροτέρεψε. Πολύ! Αν στο «Οριάν Εξπρές» ξαναμπήκατε για το φαντασμαγορικό καστ και στο ποταμόπλοιο του «Νείλου» για το θαυμαστά τετράχρωμο μιας κάποιας τουριστικής διάθεσης, εδώ θα… εκλιπαρείτε για να βγείτε έξω (από το σινεμά, πόσω μάλλον εάν είναι και αίθουσα)! Ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσιάζει το spooky background της ιστορίας από το παρελθόν με τα παιδάκια, αλλά εκτός του ότι είναι σαν να… μπήκε από άλλη ταινία, από ένα σημείο κι έπειτα αναζητείται στα απολεσθέντα του σεναρίου. Με λίγα λόγια, είναι αδιανόητα πληκτικό. Ούτε καν campy κακό (αυτό θα το έκανε διασκεδαστικό, έστω για τους λάθος λόγους)! Κύριε Μπράνα, κάντε μας η χάρη και γυρίστε… τηλεταινία την επόμενη φορά.


MORE REVIEWS

ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ

Επιχείρηση των Ειδικών Δυνάμεων στις Νότιες Φιλιππίνες, με σκοπό την απελευθέρωση απαχθέντος πράκτορα των αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών, πηγαίνει εντελώς λάθος κι αφήνει πίσω της έναν αρχάριο ελεγκτή μάχης της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος αναζητά τρόπο διαφυγής.

ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ

Κατακλυσμιαία βροχή «πνίγει» το Λονδίνο υποχρεώνοντας σε εκκενώσεις και μια απέλπιδα φυγή των κατοίκων προς περιοχές της βρετανικής υπαίθρου οι οποίες αν και δεν έχουν πληγεί, βιώνουν σοβαρά επισιτιστικά προβλήματα. Μ’ ένα νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά, μια γυναίκα παλεύει να βρει την ελπίδα για ένα ασφαλές μέλλον.

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΜΕΡΕΣ

Ο κύριος Χιραγιάμα ξυπνά νωρίς το πρωί και ετοιμάζεται να πάει στη δουλειά του. Καθαρίζει δημόσιες τουαλέτες στο Τόκιο. Το ίδιο κάνει και την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα. Και την επόμ…

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΗΣ

Πρώην πρωτοπαλίκαρο βίαιης εγκληματικής οργάνωσης αναγκάζεται να επιστρέψει στους κόλπους της, προκειμένου να ξεπληρώσει το χρέος του γαμπρού του προς την αδίστακτη αρχηγό της. Ο Κας, όμως, μάλλον έχει τελειώσει οριστικά με την παρανομία.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ

Δύο αδέλφια θα επιχειρήσουν να δώσουν τη «γιατρειά» στον τόπο τους απομακρύνοντας δαιμονική οντότητα, μα δεν θα τηρήσουν τους κανόνες που έχουν θέσει οι επαρχιακές τους παραδόσεις και διάφορες δεισιδαιμονίες, προκαλώντας μία επιδημική εξάπλωση του Κακού.