FreeCinema

Follow us

Γιάννης Οικονομίδης: Κουβέντα για μια «Μπαλάντα».


Κάθε φορά που μιλάω μαζί του, αισθάνομαι πως και οι δύο μαθαίνουμε κάτι, ο ένας για τον άλλον. Και ο Γιάννης Οικονομίδης δεν είναι ένας εύκολος άνθρωπος, που ανοίγεται. Ή δέχεται. Μοιάζουμε σε αυτό. Και το διασκεδάζω απίστευτα! Είχαμε να κουβεντιάσουμε έτσι, on camera, από το 2014. Ο σαματάς κρατάει ακόμη στο YouTube, από τότε! You have been warned…

Βρεθήκαμε την Τρίτη 10 Μαρτίου, ενώ η «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» παιζόταν μόλις για πέντε μέρες στο ΑΣΤΥ της Κοραή σε αποκλειστικότητα, με sold-out προβολές και κόσμο που δεν χωρούσε να μπει στο σινεμά, ενώ στο ίδιο διάστημα, κάθε επόμενη βραδιά, η κινηματογραφική αγορά αγωνιούσε για τις άδειες αίθουσες εξαιτίας της εμφάνισης και της διαρκώς αυξανόμενης απειλής του κορονοϊού. Είχαμε κέφι να μιλήσουμε. Ο Γιάννης είναι ένας σκηνοθέτης που εκτιμώ, ξέρω ότι ο σεβασμός είναι αμοιβαίος – και ειλικρινής. Ποτέ δεν του χαρίστηκα κάπου στην κριτική μου. Δεν μου ταιριάζουν τα πάντα από τον φιλμικό του κόσμο, αλλά αν ξέρεις σινεμά, στις ταινίες του Οικονομίδη αντιλαμβάνεσαι έναν ικανό κινηματογραφιστή.

Το κέφι και η άνεση που βγήκε στην κουβέντα μας, μόλις δύο μέρες αργότερα, θα άλλαζε με ραγδαίο ρυθμό. Την Πέμπτη εκείνη έκλεισαν οι κινηματογράφοι σε ολόκληρη την Ελλάδα και κάμποσες μέρες αργότερα… μείναμε σπίτι, (σχεδόν) όλοι μας. Κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει όλο αυτό το φρικτό πράγμα. Κανείς δεν ξέρει πότε θα παίξει ξανά στα σινεμά η «Μπαλάντα». Κανείς δεν ξέρει τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε αύριο. Για τώρα, λοιπόν, κάθεσαι αναπαυτικά (68 λεπτά είναι η διάρκεια της κουβέντας, παρακαλώ!), πατάς το play στη video gallery (πάνω δεξιά, κλασικά) και… αγαπάς ή μισείς! Το έχουμε συνηθίσει. Και ο Γιάννης και εγώ.

CREDITS: Βίτων Μπεσδεμιώτης (κάμερα / μοντάζ) – The Giant Project


MORE INTERVIEWS

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».

Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.