FreeCinema

Follow us

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΓΙΑ «ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΨΑΡΙ».


Ο Ηλίας Φραγκούλης συναντά τον Γιάννη Οικονομίδη. Και μιλάνε. Για «Το Μικρό Ψάρι», τη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, τις θέσεις του για το δικό του χώρο και το σήμερα. Δεν είναι μια κανονική συνέντευξη. Ευτυχώς.

Κάνω την εκπομπή CINEMaD από το 1999 στο MAD TV. Ποτέ δεν είπα ότι ξέρω τι θα πει τηλεόραση και το πόσο… αντιτηλεοπτικός παραμένω είναι το καμάρι μου (μαζί με τις ελευθερίες που μου προσφέρει το συγκεκριμένο κανάλι). Υπάρχουν και χειρότερα εκεί έξω, άλλωστε…

Όποτε βγαίνω για να κάνω συνέντευξη με Έλληνα σκηνοθέτη, πρωταρχικά, πρέπει να τον εγκρίνω, να πιστεύω σε αυτόν, να με ενδιαφέρει το σινεμά που κάνει και να έχουμε κάτι να πούμε γι’ αυτό. Δεν το κάνω συχνά. Όποτε συμβαίνει, δεν αντιλαμβάνομαι την κάθε συνάντηση ως συνέντευξη. Και όποτε δεν υπάρχει «χρονόμετρο», ξεφεύγουμε στην πάρλα, ακριβώς όπως συνέβη και με τον Γιάννη Οικονομίδη. Μιλάγαμε για μια ώρα. Μας σταμάτησε η κασέτα, ουσιαστικά!

Ο Οικονομίδης δεν είναι εύκολος στην κουβέντα. Έχεις επάνω σου το βλέμμα του, σχεδόν παγωμένο, να σε «ακτινογραφεί» ενώ του απευθύνεις ερωτήσεις. Πολλές ήταν οι φορές που διαφωνήσαμε κατά τη διάρκεια της κουβέντας για «Το Μικρό Ψάρι». Μου αρέσει κι αυτό. Σε μια κουβέντα δεν είναι απαραίτητο να προσπαθείς ν’ αλλάξεις τα μυαλά του άλλου. Η κάθε τοποθέτηση έχει διαφορετικό point of view. Και έναν σκηνοθέτη δύσκολα τον «τουμπάρεις». Είναι ένας δημιουργός. Πρέπει να έχει τις άμυνές του.

Στο μοντάζ, έχω ένα κακό. Δεν θέλω να κόβω τίποτα. Ξεκινάμε, λοιπόν με τα δύο πρώτα μέρη στη video gallery (πάνω δεξιά) και τα υπόλοιπα έπονται. Μιλάμε για την επαναληπτικότητα στους διαλόγους του, πράγμα που με «στράβωσε» λίγο παραπάνω στο «Μικρό Ψάρι», όμως, αν το παρατηρήσεις στην κουβέντα, είναι και χαρακτηριστικό του Γιάννη! Μιλήσαμε για τους ηθοποιούς του στις δικές του ταινίες. Πιστεύω πως είναι ένα από τα μεγάλα του ταλέντα να καθοδηγεί ηθοποιούς, πέρα από το πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Μιλήσαμε το λούμπεν, το ρεαλιστικό, τις αποχρώσεις του νουάρ, την «παραξενιά» του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου και άλλα πολλά που τον έκαναν να ξεχάσει την ύπαρξη της κάμερας. Την επόμενη εβδομάδα, λοιπόν, ξαναπέρνα από εδώ για τη συνέχεια…

UPDATE [05/04]: Ολόκληρη η συνέντευξη του Γιάννη Οικονομίδη βρίσκεται, πλέον, στη video gallery (πάνω δεξιά). Περιέχει πέντε τμήματα, εκ των οποίων το τελευταίο δεν παίχτηκε στην εκπομπή CINEMaD και μπορείς να παρακολουθήσεις αποκλειστικά από εδώ. Είναι μια κουβέντα ολίγον… τολμηρή ή και διχαστική, στο σύνολό της.

Η ταινία «Το Μικρό Ψάρι» παίζεται στους ελληνικούς κινηματογράφους σε διανομή της εταιρείας Feelgood.


MORE INTERVIEWS

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».

Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.