FreeCinema

Follow us

Οι καλύτερες ταινίες της σεζόν 1997 – 1998.

Οι 10 καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής σεζόν 1997 – 1998, αποκλειστικά με φιλμ που διανεμήθηκαν στη χώρα μας, είναι εδώ. Μια λίστα που συζητιέται, ενίοτε προκαλεί και, αν μη τι άλλο, διαφέρει από την προβλεψιμότητα των «ιερών αγελάδων» και της «κουλτούρας» της ντόπιας κριτικής. Αυτός είναι ο ειλικρινής απολογισμός του Ηλία Φραγκούλη.

Είναι αυτή η μοναδική στιγμή του χρόνου στην οποία αποκαλύπτεται μια τρομακτική αλήθεια: υπάρχουν και ταινίες που μου αρέσουν! Ακολουθώντας, λοιπόν, την παράδοση της ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας (και όχι τα αμερικανικά πρότυπα απολογισμού έτους), ιδού η λίστα με τα 10 σημαντικότερα κινηματογραφικά φιλμ που (διανεμήθηκαν στη χώρα μας και) επέλεξα από τη σεζόν η οποία μόλις τέλειωσε. Η σειρά αρίθμησης είναι πάντοτε αξιολογική. Η αντοχή τους στο πέρασμα του χρόνου θα τεσταριστεί με αναδρομικές επισκέψεις, δικές μου και δικές σας, στο μέλλον…

Η λίστα είχε παρουσιαστεί με αυτή τη σειρά στην ψηφοφορία των συντακτών του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ για την αντίστοιχη κινηματογραφική σεζόν.

10

ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ (1997) ΤΟΥ ΜΠΑΡΙ ΣΟΝΕΝΦΕΛΝΤ

Men in Black


Αν παρακάμψεις την επιφανειακά «αλλόκοτη» παραξενιά αυτού του μαζικής κατανάλωσης blockbuster, θα νιώσεις την «υπόγεια» πικρία και τη μελαγχολία του, και θα το εκτιμήσεις πολύ περισσότερο. Ειδικά όποτε θα «βυθίζεσαι» στο άπειρο των αστεριών… (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

9

GATTACA (1997) ΤΟΥ ΑΝΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛ


Σε ένα αδιανόητης φουτουριστικής αισθητικής σύμπαν, ο Άντριου Νίκολ στήνει την πλοκή ενός παλαιομοδίτικου νουάρ θρίλερ, που από κάτω φανερώνει σταδιακά μια ύπουλη ταξική αλληγορία! Υποδειγματικό σινεμά του φανταστικού, με καλλιτεχνική άποψη.

8

WESTERN (1997) ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΕΛ ΠΟΥΑΡΙΕ


Το εντελώς διαφορετικό πάντρεμα μιας road movie με μια buddy movie, μινιμαλιστικό στη σύνθεση, αλλά απίστευτα λειτουργικό στο συναίσθημα, με την ιδιαιτερότητα της εστίασης σε πολιτισμικές και κοινωνικές «διακρίσεις» που καταλήγουν… στην αρχή μιας ωραίας φιλίας.

7

ΑΛΙΕΝ: Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ (1997) ΤΟΥ ΖΑΝ-ΠΙΕΡ ΖΕΝΕ

Alien: Resurrection


Η τρίτη συνέχεια του «Alien» που (άδικα) δίχασε τόσο έντονα. Κι όμως, μετά τους Ρίντλεϊ Σκοτ, Τζέιμς Κάμερον και Ντέιβιντ Φίντσερ, ο Ζαν-Πιερ Ζενέ κατάφερε να δημιουργήσει κάτι ολότελα δικό του, τιμώντας με συνέπεια την αφηγηματική και στιλιστική ελευθεριότητα τούτου του franchise.

6

Η ΠΑΓΟΘΥΕΛΛΑ (1997) ΤΟΥ ΑΝΓΚ ΛΙ

The Ice Storm


Ένα υπαρξιακό δράμα που κορυφώνεται μέσα από στάδια μιας τελετουργικής διαδικασίας, έτσι όπως την υπαγορεύει η Φύση. Το μοναδικό στοιχείο της ζωής το οποίο μπορεί να πλάσει ή να ανατρέψει κανόνες. Αυτό που ορίζει την ανθρώπινη φύση και την εξέλιξή της. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

5

SCREAM (1996) ΤΟΥ ΓΟΥΕΣ ΚΡΕΪΒΕΝ


Η πιο meta απόπειρα «απομυθοποίησης» του είδους του σινεμά τρόμου, ένα αυτοαναφορικό trivial game με άπειρα punchlines που κάνουν το όλο «ανέκδοτο» εξωφρενικά αστείο, χωρίς ποτέ να ξεχνάς την απόλαυση του… να μετράς αιματοβαμμένα πτώματα! Ευχαριστούμε, Γουές!

4

ΕΠΑΦΗ (1997) ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡΤ ΖΕΜΕΚΙΣ

Contact


Μπορεί η έρευνα για εξωγήινη νοημοσύνη να αποκτά και… θρησκευτική σημασία; Το sci-fi συναντά την εσωτερικότητα της ψυχής και το σινεμά ένα εντελώς αναπάντεχο και δυνατά συγκινησιακό «αδελφάκι» του… «Ξυπόλητου Τζο» (1989)! If you build it…

3

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ (1997) ΤΟΥ ΤΖΕΪΜΣ Λ. ΜΠΡΟΥΚΣ

AS GOOD AS IT GETS


«Με έκανες να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος…». Η απόλυτη ατάκα του κυρίου Γιούντολ από τούτο το εξαιρετικά γραμμένο έργο. Όταν κάτι τέτοιο δεν το ακούς ποτέ στη ζωή, εκεί έξω, το έχεις ανάγκη να σου το πει το σινεμά. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

2

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (1997) ΤΟΥ ΜΙΚΑΕΛ ΧΑΝΕΚΕ

FUNNY GAMES


Μισανθρωπισμός δίχως κάθαρση και ανελέητη αλληγορία για τον πιο θανάσιμο «ιό» που κυκλοφορεί ανάμεσά μας: το είδος μας. Το «Funny Games» είναι ένα κοινωνικό manifesto για το μέλλον του κόσμου – ως το τέλος του… (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

1

ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ (1997) ΤΟΥ ΤΖΕΪΜΣ ΚΑΜΕΡΟΝ

TITANIC


Πιστεύω πως κάπως έτσι θα πρέπει να αισθάνονταν οι θεατές που έβγαιναν από τις αίθουσες το 1939, μετά το τέλος του «Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Τέτοιου μεγέθους σινεμά έφτιαξε ο Τζέιμς Κάμερον εδώ. Σινεμά μνήμης, που αφήνει εποχή και μονάχα η μεγάλη οθόνη μπορεί να σηκώσει. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)