FreeCinema

Follow us

ZODIAC (2007)

  • ΕΙΔΟΣ: Αστυνομικό Θρίλερ Μυστηρίου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Φίντσερ
  • ΚΑΣΤ: Τζέικ Τζίλενχολ, Μαρκ Ράφαλο, Άντονι Έντουαρντς, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Μπράιαν Κοξ, Τζον Κάρολ Λιντς, Ρίτσμοντ Αρκέτ, Κλόι Σεβινί, Κάντι Κλαρκ, Ελάιας Κοτέας
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 157'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: VILLAGE FILMS

Στο Σαν Φρανσίσκο των τελών της δεκαετίας του ’60, ένας cartoonist παθιάζεται με την περίπτωση του διαβόητου και ασύλληπτου «Zodiac Killer» και μετατρέπεται σε ερασιτέχνης ντετέκτιβ, ακολουθώντας μια δική του θεωρία για τα ίχνη που αφήνει πίσω του ο κατά συρροήν δολοφόνος.

Η πρώτη παρατήρηση που έχω να κάνω για τούτη την ταινία αφορά στα logo των studio που θα δείτε να εμφανίζονται στο ξεκίνημά της: είναι πανομοιότυπα μ’ εκείνα που χρησιμοποιούσε η Warner και η Paramount στα 1969! Υπό άλλες συνθήκες, θα επρόκειτο απλά για μια χαριτωμένη λεπτομέρεια. Σε μια ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ με κεντρικό άξονα την εμμονή, όμως, μεταφράζεται σε… κάτι αρρωστημένο.

Το «Zodiac» μας μιλά για την αληθινή περίπτωση ενός ψυχωτικού serial killer που έγινε έμμονη ιδέα για έναν ψυχωτικό σκιτσογράφο εφημερίδας και μετατράπηκε σε ευαγγέλιο της σημασίας στη λεπτομέρεια από έναν ψυχωτικό δημιουργό! Ως σύλληψη, οι συνειρμοί λειτουργούν. Στο αποτέλεσμα, όμως, το φιλμ βγάζει αυθάδικα της γλώσσα της αδιαφορίας απέναντι στο θεατή και θαυμάζει εαυτόν ως κατόρθωμα, αναζητώντας πιθανούς καθρέφτες στο σκοτάδι. Αδυνατώντας να εμβαθύνει στην ψυχολογία ενός κατά συρροήν φονιά που παίζει περίτεχνα με τα media, την Αστυνομία και την ανάγκη του να δικαιωθεί σαν «καλλιτέχνης», κυρίως διότι η παρουσία του δολοφόνου στην ταινία είναι σχεδόν… αόρατη (υποχρεώνοντας οριακά και σε ένα μη φινάλε, καθώς η ταυτότητα του πραγματικού ενόχου ποτέ δεν αποκαλύφθηκε), ο Φίντσερ περιορίζει εαυτόν στη φιλαρέσκεια μέσω μιας κατασκευής που εξυμνεί τη μεθοδολογία. Με λίγα λόγια, το «Zodiac» είναι τόσο διασκεδαστικό όσο μία νεκροψία! Το «πτώμα», βέβαια, σε προκαλεί να χαζέψεις. Η αναπαράσταση εποχής ξεπερνά τη λογική, η δουλειά του Χάρις Σαβίντις στη φωτογραφία ανεβάζει επικίνδυνα τα standard του high-definition και το καστ, με ηγέτη τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, δείχνει να γεννήθηκε γι’ αυτό που κάνει.

Δυστυχώς, δε θα πρέπει να παραγνωρίζουμε κάποιες σκιές του παρελθόντος που βαραίνουν άσχημα πάνω από την τεχνοκρατική μεγαλομανία του Φίντσερ. Ως απάντηση, λοιπόν, σ’ εκείνους που από σήμερα κιόλας αποδίδουν στο «Zodiac» βαρύγδουπους τίτλους όπως «instant American classic», θα αντιπρότεινα να στρέψουν πρώτα το βλέμμα τους, να επαναπροσδιορίσουν ή και να μη ντραπούν ανακαλύπτοντας… παρθενικά τη σημασία «συγγενικών» έργων σαν τη «Συνομιλία» (1974) του Κόπολα και το «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» (1976) του Πάκουλα. Ταινίες που στερούν από το εγχείρημα του Φίντσερ την όποια αυθεντικότητα. Τουλάχιστον…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα το 2007, όταν το φιλμ διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Εξαρχής θεώρησα αδικαιολόγητη την υστερία των συναδέλφων μου, οι οποίοι προσκύνησαν τούτη την ταινία από την πρώτη της προβολή. Η ίδια στάση διατηρήθηκε για τις δουλειές του Ντέιβιντ Φίντσερ και στο μέλλον, εκτός από περιπτώσεις όπου ο ίδιος έκανε το «ατόπημα» να σκηνοθετεί κάτι πιο στέρεο αφηγηματικά (για να μην πω… ολοκληρωμένο). Οποία παραδοξότητα!


MORE REVIEWS

ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ

Ένας πιλότος θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια κατάσταση ζωής και θανάτου, όταν αναγκαστεί να προσγειώσει το επιβατηγό αεροσκάφος του σε μια ζούγκλα, στη μέση του πουθενά.

JOYLAND

Υπό καθεστώς οικογενειακής πίεσης, προκειμένου να βρει δουλειά, ο μικρότερος γιος πακιστανικής φαμίλιας καταφεύγει στην έσχατη λύση της εργασίας σε… ερωτικό χοροθέατρο. Η καθημερινή συναναστροφή του με την transsexual πρωταγωνίστρια του θεάματος, εξελίσσεται σε έρωτα. Αυτά, όμως, είναι δύσκολα πράγματα για έναν νεαρό και… παντρεμένο Πακιστανό!

ΜΠΕΛ: Ο ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ

Ένα ντροπαλό νεαρό κορίτσι θ’ αποφασίσει να «δραπετεύσει» σ’ έναν εικονικό κόσμο, εκεί όπου ο καθένας μπορεί να είναι αυτό που θέλει. Σύντομα, όμως, θα συνειδητοποιήσει πως ο ψηφιακός κόσμος δεν διαφέρει και τόσο από τον πραγματικό.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Έπειτα από σαράντα χρόνια παραμονής στην ξενιτιά, ο Φελίτσε επιστρέφει στη Νάπολη. Νεανικές αναμνήσεις ξυπνούν στη θύμησή του, τα φαντάσματα του παρελθόντος, όμως, γυρίζουν για να τον στοιχειώσουν.

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας Δανός ιερέας ταξιδεύει μέχρι την Ισλανδία με σκοπό να επιβλέψει το χτίσιμο μιας εκκλησίας σ’ ένα απομονωμένο μέρος του νησιού.