του Νίκου Παλάτου

Κατά τα παλαιότερα χρόνια, είχαμε συνηθίσει ταινίες όπως το «Μια Γυναίκα» να διανέμονται την περίοδο πέριξ των ημερών του Πάσχα, συμβάλλοντας τα… μέγιστα στο περίφημο «άδειασμα ραφιών». Οι καιροί όπως φαίνεται έχουν αλλάξει. Έτσι, ένα φιλμ σαν και τούτο, το οποίο ξεκίνησε την καριέρα του σε ευρωπαϊκές φεστιβαλικές διοργανώσεις του καλοκαιριού του 2022, καταφέρνοντας να προβληθεί (εκτός της πατρίδας παραγωγής του) μόνο στην Ισπανία, εμφανίζεται («μυστηριωδώς») στη χώρα μας στην προ-οσκαρική (μάλιστα) περίοδο!

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ζαν-Πολ Σιβεράκ συστήνει με το ξεκίνημα κιόλας την κεντρική ηρωίδα της ταινίας του, σκιαγραφώντας τα βασικά χαρακτηριστικά της Ζιλιάν Βιρμπέκ. Πρόκειται για την αρχηγό ενός αστυνομικού Τμήματος της περιφέρειας του Παρισιού, η οποία διαμένει σε πολυτελές εξοχικό διαμέρισμα με τον μεσίτη σύζυγό της. Κατά τα φαινόμενα, πρόκειται για δυναμική και ορθολογική γυναίκα, που εξασκείται καθημερινά σχεδόν στην τοξοβολία (κρατήστε αυτή τη λεπτομέρεια…), έχοντας κερδίσει φήμη κι αναγνώριση χάρη και στο συγγραφικό της ταλέντο, με ειδίκευση σε ιστορίες εγκλήματος. Αδυνατώντας να χωνέψει την προ πέντε ετών αυτοκτονία της αδελφής της, επιθυμεί (αντί «εξαγνισμού») να γράψει ένα βιβλίο γι’ αυτήν κι έτσι αρχίζει να σκαλίζει το παρελθόν της.

Όλα αυτά σερβίρονται υπό μια κάποια αύρα μυστηρίου, η οποία δεν προκύπτει από τη σκηνοθετική προσέγγιση, αλλά (βασικά) από την ωσάν βγαλμένη μέσα από ταινία του Μπράιαν Ντε Πάλμα… μουσική του Βαλεντίν Σιλβέστροβ, η οποία ναι μεν είναι θαυμάσια ως δείγμα κλασικής μουσικής, όσο περνά η ώρα, όμως, νιώθεις πως προσπαθεί να σε υποβάλει με το ζόρι σ’ ένα σασπένς που κατά τα άλλα… δεν υπάρχει πουθενά στον ορίζοντα. Η από πρώτο χέρι ανακάλυψη της Ζιλιάν, ότι ο άντρας της έχει γκόμενα (μέσω μιας σεκάνς κανονικού κλαυσίγελου), μαζί με την ανάσυρση μυστικού του από το παρελθόν (δεν χρειάζεται να έχετε κληρονομικό χάρισμα για ν’ αντιληφθείτε ποιο είναι αυτό), μοιάζουν να οδηγούν το στόρι στους δρόμους ενός κατεξοχήν αισθηματικού δράματος, στο επίκεντρο του οποίου θα υπήρχε μια προδομένη γυναίκα. Η συνθήκη αυτή, εν τούτοις, ίσως να θεωρήθηκε μονοδιάστατη από τον Σιβεράκ. Ως εκ τούτου, ο Γάλλος auteur φροντίζει να γεμίσει το σενάριό του με υποπλοκή σχετική με τη δολοφονία επίορκου συναδέλφου της Αρχηγού (που στην πορεία ξεχνιέται ολοκληρωτικά!), κυρίως για να ενθέσει επεισόδιο κακοποιημένης συζύγου, το οποίο μπαίνει στο στόρι στα ξαφνικά και… από το παράθυρο, καταλήγοντας να βγει μετά βαΐων και κλάδων από την ορθάνοιχτη πόρτα, έχοντας δημιουργήσει εν τω μεταξύ την αίσθηση πως αποτελούσε τη βασική πλοκή του φιλμ!

Ο πληγωμένος γυναικείος εγωισμός υπό το βάρος μιας έντονης ρομαντικής απογοήτευσης, μετατρέπεται σταδιακά σε μια υστερική επιθυμία εκδίκησης από την οποία δεν απουσιάζει απλά το συναίσθημα (που κάπως θα την αιτιολογούσε), αλλά πάνω απ’ όλα η στοιχειώδης λογική. Η κλιμάκωση του φινάλε χαρακτηρίζεται απερίγραπτη από όποια σκοπιά και να την κοιτάξεις, προσδίδοντας στο φιλμ μια νότα όχι θριλερική ή (έστω) φεμινιστικής αφύπνισης (όπως πιθανότατα θα επιθυμούσε), αλλά φάρσας και παρωδίας μαζί. Ειλικρινά, ανήκει σ’ εκείνες τις περιπτώσεις όπου σαστίζεις με τον αχταρμά που βλέπεις να διαδραματίζεται επί της οθόνης!