FreeCinema

Follow us

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ – ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ (2023)

  • ΕΙΔΟΣ: Ντοκιμαντέρ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντώνης Κόκκινος, Γιάννης Σολδάτος
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 76'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Το καλοκαίρι του 1985, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος συναντά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στο σπίτι του, στο Μάτι. Η κουβέντα τους ηχογραφείται για τις ανάγκες ενός περιοδικού που δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Τριανταεπτά χρόνια αργότερα, εκείνη η «χαμένη» κασέτα εντοπίζεται…

Μερικά πράγματα, όταν χάνονται, καλό είναι να παραμένουν σε αυτή τη συνθήκη. Ίσως υπήρχε λόγος. Ίσως να υπήρξε μια «συνομωσία» συμπαντική για να συντελεστεί κάτι τέτοιο. Τούτο το ντοκιμαντέρ αποτελεί ένα υπόδειγμα παραδείγματος της άνωθεν «θεωρίας».

Η ανακάλυψη μιας «χαμένης» ηχογράφησης της συνάντησης του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τον Νίκο Παναγιωτόπουλου, μια βραδιά του 1985 στο Μάτι, στέκει ως η αφορμή για τούτο το ντοκιμαντέρ. Αρχικά, το γεγονός ότι μιλάμε μονάχα για ένα ηχητικό ντοκουμέντο, προκαλεί την έκδηλη ανησυχία για το πώς μπορεί να στέκει φιλμικά ένα τέτοιο εγχείρημα. Φυσικά, η (παραδείγματος χάριν) περίπτωση του ντοκιμαντέρ «Hitchcock/Truffaut» (2015), το οποίο βασίστηκε στο αρχειακό (και επίσης ηχητικό) υλικό των συνεντεύξεων του Άλφρεντ Χίτσκοκ στον Φρανσουά Τριφό, μας είχε χαρίσει στο παρελθόν μια θαυμάσια κινηματογραφική εμπειρία. Εδώ, όμως, είναι Ελλάδα…

Το «Ο Καθένας και η Μουσική του», ακόμα κι αν προσπαθήσεις να παραγνωρίσεις την απόλυτη τσαπατσουλιά του (που ειλικρινά δεν γίνεται, ούτε και με κλειστά μάτια!), μαρτυρά ένα βαθύτατο πρόβλημα από το οποίο είθισται να υποφέρει το ελληνικό ντοκιμαντέρ. Όχι η έλλειψη του budget, αλλά του σεναρίου! Το να μαζεύεις ένα τσούρμο από Έλληνες σκηνοθέτες του σύγχρονου παρόντος, μερικούς παλιούς συνεργάτες, κάτι «αναλυτές» του έργου των δύο δημιουργών και ολίγους κριτικούς κινηματογράφου, δε σημαίνει πως έτσι υποκαθιστάς μια απαραίτητη σεναριακή δομή, η οποία εδώ θα έπρεπε να «τσοντάρει» ευρηματικά στο λιγοστό αρχικό υλικό που είχαν στη διάθεσή τους ο Αντώνης Κόκκινος και ο Γιάννης Σολδάτος. Οι οποίοι «στολίζουν» το ντοκιμαντέρ τους με αποσπάσματα από γυρίσματα και σκηνές των φιλμ του Αγγελόπουλου και του Παναγιωτόπουλου που σερβίρονται κυριολεκτικά «ατάκτως ερριμμένα», ανάμεσα σε talking heads και ηχητικά τμήματα της «διαβόητης» κασέτας.

Για τους γνώστες της δουλειάς και της προσωπικότητας του καθενός από αυτά τα δύο σημαντικά για την ελληνική κινηματογραφία ονόματα, είναι προφανές ότι μιλάμε για εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, με έντονο εγωισμό και αγεφύρωτες σχέσεις δημιουργικά. Εν μέρει, βρήκα χαριτωμένη τη στιγμή όπου αμφότεροι διαφωνούν για… αρνητικές παρατηρήσεις που κάνουν με συγκεκριμένες αναφορές σε ταινίες τους, και κάπου εδώ το «Ο Καθένας και η Μουσική του»… χάνει το ενδιαφέρον του! Το υπόλοιπο αναλώνεται σε μία κακοτεχνία «σκηνοθεσίας» που προσβάλλει την αισθητική του σινεμά και του Αγγελόπουλου και του Παναγιωτόπουλου, βάζοντας τα σκόρπια ζευγάρια (κυρίως) συνομιλητών να μοιράζονται «επί παντός» απόψεις για τη συνολική προσφορά των δύο δημιουργών, ένα είδος «ότι θυμόμαστε, χαιρόμαστε» δίπλα σ’ ένα κασετόφωνο που ενίοτε μας θυμίζει (με το ζόρι) την αφορμή της ύπαρξης αυτού του ντοκιμαντέρ. Ξεχωρίζει (σαν στήσιμο) η επιλογή του location των Άγγελου Φραντζή και Αλεξίας Καλτσίκη (εξαιτίας του συμπτωματικά αγαπημένου μου «Βαριετέ»), ενώ στη θέα του πλαστικού κύπελου με καφέ που κρατούσε στο χέρι του ο Θανάσης Ρεντζής (δίπλα στον Γιάννη Οικονομίδη) ομολογώ ότι ντράπηκα (ούτε σε «αρπαχτή» κουβεντούλας πολιτιστικής εκπομπής της ΕΡΤ… από άλλη δεκαετία!).

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι για λόγους αρχείου (και εκπαιδευτικούς, που αφορούν αποκλειστικά σπουδαστές κινηματογραφικών σχολών), τούτο το ντοκιμαντέρ όλο και κάποτε θα μνημονεύεται. Μαζί με την ξεκάθαρη διαπίστωση του πόσο κακό και ανάξιο της φήμης του Αγγελόπουλου και του Παναγιωτόπουλου είναι.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Έχω δει τηλεοπτικά επεισόδια σειρών ντοκιμαντέρ του Νίκου Τριανταφυλλίδη και της Μαρίνας Δανέζη που φαντάζουν σαν δουλειές του… Όρσον Γουέλς συγκριτικά με τούτη τη φρικωδία. Όχι γυρισμένο στο πόδι. Στον αστράγαλο! Ακόμη και θεματικά, δεν βγάζει κανένα νόημα. Θα επιθυμούσε κανείς ν’ ακούσει έναν διάλογο του Ντέιβιντ Λιν με τον Φρανκ Τάσλιν (το παράδειγμα είναι το πιο άκυρο που μπορούσα να φανταστώ αυτή τη στιγμή – ωραίο παιχνίδι για παρέες κινηματογραφόφιλων αυτό, by the way!), ας πούμε;


MORE REVIEWS

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Στα 1977, ένα βραδινό τηλεοπτικό talk show με θέμα τον εορτασμό του Halloween και καλεσμένους με ειδίκευση στο μεταφυσικό εξελίσσεται με τον εντελώς λάθος και εκτός προγραμματισμού τρόπο σε ζωντανή μετάδοση.

BACK TO BLACK

Η σύντομη πορεία της μουσικής καριέρας της Έιμι Γουάινχαουζ, παράλληλα με προσωπικές στιγμές που την οδήγησαν σε ένα τόσο απότομο και άδοξο τέλος.

GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ

Οι ελπίδες και τα όνειρα μιας χούφτας επίδοξων ηθοποιών του περίφημου Théâtre des Amandiers στο Παρίσι των μέσων της δεκαετίας του ‘80.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει σε εξοχική αγγλική έπαυλη, δίχως να λογαριάζει τη φήμη πως το νέο τους σπίτι είναι… στοιχειωμένο εδώ και τρεις αιώνες. Και το φάντασμα του Σερ Σάιμον δεν πολυγουστάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες!