FreeCinema

Follow us

ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ: ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΚΟΡΑΚΙ (2019)

(THE WHITE CROW)

  • ΕΙΔΟΣ: Βιογραφικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρέιφ Φάινς
  • ΚΑΣΤ: Όλεγκ Ιβένκο, Ρέιφ Φάινς, Αντέλ Εξαρχόπουλος, Λούις Χόφμαν, Σεργκέι Πολούνιν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 127'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Τα δύσκολα νεανικά χρόνια, η αρχική επιτυχία και η δημόσια αποστασία από τη Σοβιετική Ένωση στη Δύση του διασημότερου χορευτή μπαλέτου του 20ου αιώνα, του Ρούντολφ Νουρέγιεφ.

1961 και ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, το «κακό παιδί» του Ρωσικού μπαλέτου αλλά ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο ωμό ταλέντο του, αποφασίζει να αποστατήσει στη Δύση ενώ βρίσκεται σε περιοδεία στο Παρίσι. Φίλοι θα τον βοηθήσουν, ενώ άλλοι θα προσπαθήσουν να τον αποτρέψουν και τελικά θα του γυρίσουν την πλάτη. Ωστόσο, στην αφήγηση της συγκεκριμένης ταινίας, το κομμάτι της αποστασίας έρχεται μόλις στο τελευταίο της μέρος, σε μια αληθινά συναισθηματικά έντονη σκηνή, όπου ο νεαρός Ρούντολφ βρίσκεται (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ανάμεσα στους δύο κόσμους, εκείνον που τον γέννησε, ανέθρεψε και έδωσε τις πρώτες του ευκαιρίες κι εκείνον που είναι γεμάτος υποσχέσεις για ένα λαμπρό, ελεύθερο μέλλον. Αυτή η σεκάνς αποτελεί όχι μόνο τη σεναριακή κορύφωση, αλλά και την πιο επιτυχημένη στιγμή αυτής της κατά τα άλλα αναιμικής και κάπως ακαδημαϊκής βιογραφίας μιας θρυλικής προσωπικότητας του 20ου αιώνα που κάθε άλλο παρά «αναιμική» θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει.

Ο Ρέιφ Φάινς έχει ως τώρα σκηνοθετήσει τρεις ταινίες και, ενώ σε καμία περίπτωση δεν είναι κακός σκηνοθέτης, ωστόσο καμία από τις τρεις δεν έχει επιτύχει πλήρως τις φιλοδοξίες της (οι άλλες δύο είναι τα «Κοριολανός» και «Η Αόρατη Γυναίκα»). Πολυμαθής, εκλεπτυσμένος και, ας πούμε, των «ανωτέρων κοινωνικών ομάδων», ο Φάινς συχνά αφήνει τον μάλλον εγγενή του καλλιτεχνικό «ελιτισμό» να υπερκαλύψει τη σκηνοθετική του καθοδήγηση. Προσθέτοντας και τη σεναριακή γραφή του Ντέιβιντ Χέαρ, ενός εκ των κορυφαίων αλλά επίσης «σοφιστικέ» θεατρικών συγγραφέων και σεναριογράφων της εποχής μας, η ταινία αναπόφευκτα και πλήρως δικαιολογημένα καταλήγει αρκετά πιο αποστασιοποιημένη από ό,τι ίσως τη συνέφερε. Έτσι, η αφήγηση της τραυματικής παιδικής ηλικίας του χορευτή και των πρώτων του χρόνων στην Ακαδημία μπαλέτου κι έπειτα στα παγκοσμίως φημισμένα μπαλέτα Κίροφ, περνούν κάπως ανιαρά και άνευρα, ακόμη και όταν παρακολουθούμε κάποια δραματικά γεγονότα στη ζωή του νεαρού, όπως την αμήχανη ερωτική του σχέση (ή αποπλάνηση, καλύτερα) από τη γυναίκα του καθηγητή του, καθώς και τις πρώτες ομοφυλοφιλικές του σχέσεις σε Ρωσία και Παρίσι.

Ο Χέαρ δεν έχει καταφέρει σχεδόν ποτέ στον μισό αιώνα που ασχολείται με το σινεμά (παράπλευρα με το θέατρο) να αποβάλει την έντονη θεατρική στατικότητα από την κινηματογραφική του γραφή και, σε αλληλεπίδραση με τη μέτρια σκηνοθετική δεινότητα του Φάινς, δημιουργούν μια ταινία με μια αίσθηση συντηρητισμού και καλλιτεχνικού «σνομπισμού», κατά μεγάλη ειρωνεία, τη στιγμή που καταπιάνονται με μια προσωπικότητα που ναι μεν ήταν επίσης αλαζονική, όμως ταυτόχρονα ήταν και γεμάτη δίψα για ζωή, για δημιουργία, για ένταση, για συναίσθημα. Η επιλογή του Όλεγκ Ιβένκο για τον κεντρικό ρόλο είναι μόνο ημι-επιτυχημένη, καθώς ναι μεν ο νεαρός πείθει ως Νουρέγιεφ σε εξωτερική εμφάνιση και αποφασιστικό, θρασύ βλέμμα, όμως δυστυχώς η ερμηνευτική του γκάμα μοιάζει περιορισμένη και, καθώς είναι ώς τώρα άγνωστος, είναι κάπως ασαφές αν γι’ αυτό ευθύνεται αποκλειστικά το δικό του υποκριτικό εύρος ή/και η άνευρη καθοδήγησή του από τον Φάινς, ο οποίος μάλιστα υποδύεται τον στωικό καθηγητή του με μια υποτονική «παραίτηση» που δεν βοηθά το δημιούργημά του.

Η ταινία έχει τις πολύ καλές τις στιγμές, η αναπαράσταση της εποχής, των σημείων δράσης (γυρισμένη σχεδόν εξολοκλήρου στη Σερβία) και του εσωστρεφούς μπαλετικού κόσμου είναι επιτυχημένη, ωστόσο το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι πως, στην προσπάθειά της να αποδώσει τις προκλήσεις της νεανικής ζωής του κεντρικού ήρωά της πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, βγάζει τόσο έντονα έναν σχεδόν αυστηρό αέρα ακαδημαϊσμού και ψυχρότητας, που της ρουφάει την όποια συναισθηματική ένταση, με δυνατή εξαίρεση, όπως προαναφέρθηκε, τη μακροσκελή σκηνή της αποστασίας στο φινάλε.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι των βιογραφιών και δη παγκοσμίως διάσημων προσωπικοτήτων όπως ο Νουρέγιεφ, ίσως να σε ελκύσει, ιδιαίτερα επειδή καταπιάνεται αποκλειστικά με τα χρόνια λίγο πριν και ακριβώς έως και την αποστασία του, ενώ ρίχνει μια καλο-ερευνημένη ματιά στο, θαρρείς ανέκαθεν, «κλειστό» μπαλετικό σύμπαν. Τώρα, αν καταλήξεις να κοιτάς το ρολόι σου ανά δεκάλεπτο ενώ αναρωτιέσαι αν η κοιλίτσα του Ρέιφ Φάινς είναι αληθινή ή προσθετικό, αυτό θα συμβεί με δική σου ευθύνη…


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΜΕΝ

Ο Δημοσθένης και ο Νικήτας λιάζονται και κολυμπούν στα Λιμανάκια, αναπολούν γεγονότα από το περσινό καλοκαίρι χωρισμού του πρώτου και φαντασιώνουν το σενάριο μιας ταινίας που ο δεύτερος ελπίζει να σκηνοθετήσει και να στείλει στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Να ζεις και να (μην) πεθαίνεις στο Παρίσι. Αυτό το βάσανο!

HAIKYUU!! THE DUMPSTER BATTLE

Ο Χινάτα και ο Καγκεγιάμα μπορεί να ήταν αντίπαλοι στο γυμνάσιο, όμως, στο λύκειο θα πρέπει να συνεργαστούν για ν’ αντιμετωπίσουν την ομάδα Nekoma. Πρότυπα, αγάπη και αδιαφορία για το άθλημα, προσωπογραφίες σε slow motion και κλειστό γήπεδο volleyball συνθέτουν ένα επεισόδιο που… θα μπορούσες να δεις ευχάριστα ένα Σάββατο πρωί στην τηλεόραση.

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ 2

Η Ράιλι έγινε 13ων ετών, εξελίσσει την αγάπη της για το άθλημα του ice hockey και ο ερχομός της εφηβείας φανερώνει… στο μυαλό της καινούργια συναισθήματα και νευρώσεις που η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, ο Θυμός και η Αηδία δύσκολα θα παλέψουν στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν.

Ο ΚΑΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ταινίας με θέμα τον παράνομο έρωτα ενός άνδρα και της νέας γυναίκας του πατέρα του, η πρωταγωνίστρια κατηγορεί τον συμπρωταγωνιστή της πως τη βίασε ενόσω «έτρεχε» η ερωτική σκηνή μεταξύ τους. Με τον τελευταίο να εξανίσταται πως εκείνη λέει ψέματα, το συνεργείο όσο και οι δικηγόροι τους προσπαθούν να διαχειριστούν την κρίση.