FreeCinema

Follow us

ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ: ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΚΟΡΑΚΙ (2019)

(THE WHITE CROW)

  • ΕΙΔΟΣ: Βιογραφικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρέιφ Φάινς
  • ΚΑΣΤ: Όλεγκ Ιβένκο, Ρέιφ Φάινς, Αντέλ Εξαρχόπουλος, Λούις Χόφμαν, Σεργκέι Πολούνιν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 127'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Τα δύσκολα νεανικά χρόνια, η αρχική επιτυχία και η δημόσια αποστασία από τη Σοβιετική Ένωση στη Δύση του διασημότερου χορευτή μπαλέτου του 20ου αιώνα, του Ρούντολφ Νουρέγιεφ.

1961 και ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, το «κακό παιδί» του Ρωσικού μπαλέτου αλλά ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο ωμό ταλέντο του, αποφασίζει να αποστατήσει στη Δύση ενώ βρίσκεται σε περιοδεία στο Παρίσι. Φίλοι θα τον βοηθήσουν, ενώ άλλοι θα προσπαθήσουν να τον αποτρέψουν και τελικά θα του γυρίσουν την πλάτη. Ωστόσο, στην αφήγηση της συγκεκριμένης ταινίας, το κομμάτι της αποστασίας έρχεται μόλις στο τελευταίο της μέρος, σε μια αληθινά συναισθηματικά έντονη σκηνή, όπου ο νεαρός Ρούντολφ βρίσκεται (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ανάμεσα στους δύο κόσμους, εκείνον που τον γέννησε, ανέθρεψε και έδωσε τις πρώτες του ευκαιρίες κι εκείνον που είναι γεμάτος υποσχέσεις για ένα λαμπρό, ελεύθερο μέλλον. Αυτή η σεκάνς αποτελεί όχι μόνο τη σεναριακή κορύφωση, αλλά και την πιο επιτυχημένη στιγμή αυτής της κατά τα άλλα αναιμικής και κάπως ακαδημαϊκής βιογραφίας μιας θρυλικής προσωπικότητας του 20ου αιώνα που κάθε άλλο παρά «αναιμική» θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει.

Ο Ρέιφ Φάινς έχει ως τώρα σκηνοθετήσει τρεις ταινίες και, ενώ σε καμία περίπτωση δεν είναι κακός σκηνοθέτης, ωστόσο καμία από τις τρεις δεν έχει επιτύχει πλήρως τις φιλοδοξίες της (οι άλλες δύο είναι τα «Κοριολανός» και «Η Αόρατη Γυναίκα»). Πολυμαθής, εκλεπτυσμένος και, ας πούμε, των «ανωτέρων κοινωνικών ομάδων», ο Φάινς συχνά αφήνει τον μάλλον εγγενή του καλλιτεχνικό «ελιτισμό» να υπερκαλύψει τη σκηνοθετική του καθοδήγηση. Προσθέτοντας και τη σεναριακή γραφή του Ντέιβιντ Χέαρ, ενός εκ των κορυφαίων αλλά επίσης «σοφιστικέ» θεατρικών συγγραφέων και σεναριογράφων της εποχής μας, η ταινία αναπόφευκτα και πλήρως δικαιολογημένα καταλήγει αρκετά πιο αποστασιοποιημένη από ό,τι ίσως τη συνέφερε. Έτσι, η αφήγηση της τραυματικής παιδικής ηλικίας του χορευτή και των πρώτων του χρόνων στην Ακαδημία μπαλέτου κι έπειτα στα παγκοσμίως φημισμένα μπαλέτα Κίροφ, περνούν κάπως ανιαρά και άνευρα, ακόμη και όταν παρακολουθούμε κάποια δραματικά γεγονότα στη ζωή του νεαρού, όπως την αμήχανη ερωτική του σχέση (ή αποπλάνηση, καλύτερα) από τη γυναίκα του καθηγητή του, καθώς και τις πρώτες ομοφυλοφιλικές του σχέσεις σε Ρωσία και Παρίσι.

Ο Χέαρ δεν έχει καταφέρει σχεδόν ποτέ στον μισό αιώνα που ασχολείται με το σινεμά (παράπλευρα με το θέατρο) να αποβάλει την έντονη θεατρική στατικότητα από την κινηματογραφική του γραφή και, σε αλληλεπίδραση με τη μέτρια σκηνοθετική δεινότητα του Φάινς, δημιουργούν μια ταινία με μια αίσθηση συντηρητισμού και καλλιτεχνικού «σνομπισμού», κατά μεγάλη ειρωνεία, τη στιγμή που καταπιάνονται με μια προσωπικότητα που ναι μεν ήταν επίσης αλαζονική, όμως ταυτόχρονα ήταν και γεμάτη δίψα για ζωή, για δημιουργία, για ένταση, για συναίσθημα. Η επιλογή του Όλεγκ Ιβένκο για τον κεντρικό ρόλο είναι μόνο ημι-επιτυχημένη, καθώς ναι μεν ο νεαρός πείθει ως Νουρέγιεφ σε εξωτερική εμφάνιση και αποφασιστικό, θρασύ βλέμμα, όμως δυστυχώς η ερμηνευτική του γκάμα μοιάζει περιορισμένη και, καθώς είναι ώς τώρα άγνωστος, είναι κάπως ασαφές αν γι’ αυτό ευθύνεται αποκλειστικά το δικό του υποκριτικό εύρος ή/και η άνευρη καθοδήγησή του από τον Φάινς, ο οποίος μάλιστα υποδύεται τον στωικό καθηγητή του με μια υποτονική «παραίτηση» που δεν βοηθά το δημιούργημά του.

Η ταινία έχει τις πολύ καλές τις στιγμές, η αναπαράσταση της εποχής, των σημείων δράσης (γυρισμένη σχεδόν εξολοκλήρου στη Σερβία) και του εσωστρεφούς μπαλετικού κόσμου είναι επιτυχημένη, ωστόσο το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι πως, στην προσπάθειά της να αποδώσει τις προκλήσεις της νεανικής ζωής του κεντρικού ήρωά της πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, βγάζει τόσο έντονα έναν σχεδόν αυστηρό αέρα ακαδημαϊσμού και ψυχρότητας, που της ρουφάει την όποια συναισθηματική ένταση, με δυνατή εξαίρεση, όπως προαναφέρθηκε, τη μακροσκελή σκηνή της αποστασίας στο φινάλε.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι των βιογραφιών και δη παγκοσμίως διάσημων προσωπικοτήτων όπως ο Νουρέγιεφ, ίσως να σε ελκύσει, ιδιαίτερα επειδή καταπιάνεται αποκλειστικά με τα χρόνια λίγο πριν και ακριβώς έως και την αποστασία του, ενώ ρίχνει μια καλο-ερευνημένη ματιά στο, θαρρείς ανέκαθεν, «κλειστό» μπαλετικό σύμπαν. Τώρα, αν καταλήξεις να κοιτάς το ρολόι σου ανά δεκάλεπτο ενώ αναρωτιέσαι αν η κοιλίτσα του Ρέιφ Φάινς είναι αληθινή ή προσθετικό, αυτό θα συμβεί με δική σου ευθύνη…


MORE REVIEWS

Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΟΥ

Διεφθαρμένος αιδεσιμότατος, άρτι αφιχθείς από τη φυλακή, παντρεύεται αφελή χήρα με μοναδικό σκοπό να μάθει από τα ανήλικα παιδιά της πού έχει κρύψει τη λεία μιας ληστείας τραπέζης ο απαγχονισμένος πατέρας τους.

Η ΔΙΚΗ

Ο Γιόζεφ Κ. συλλαμβάνεται. Η δίκη του είναι προ των πυλών. Μόνο που ο Γιόζεφ Κ. δεν γνωρίζει το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται.

WILD ROSE

Μια νεαρή γυναίκα από τη Γλασκώβη ονειρεύεται να γίνει θρύλος της country μουσικής, οι επιθυμίες της όμως θα βρεθούν σε τροχιά σύγκρουσης με την πραγματικότητα, που τη θέλει πρόσφατα αποφυλακισμένη και με την ευθύνη δύο μικρών παιδιών.

MADE IN ITALY

Ένας bohème ζωγράφος θα προσπαθήσει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τον αποξενωμένο γιο του, όταν βρεθούν και οι δυο τους στην Ιταλία, προκειμένου να ανακατασκευάσουν το σπίτι που κληρονόμησαν μετά τον τραγικό χαμό της συζύγου και μητέρας Ραφαέλα.

ΤΟ ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Εν έτει 2006, σε ένα από τα πλουσιότερα προάστια του Μπουένος Άιρες, συμμορία πέντε ανθρώπων θα καταφέρει να πραγματοποιήσει μία από τις πιο παράτολμες και έξυπνες ληστείες που έγιναν ποτέ. Έκτοτε γνωστή ως «Η Ληστεία του Αιώνα», θ’ αφήσει εποχή στα ντόπια εδάφη, μετατρέποντας τους εμπλεκόμενους σε λαϊκούς ήρωες.