του Ηλία Φραγκούλη

Ξέρεις ότι έφτασε το ελληνικό κινηματογραφικό καλοκαίρι όταν βλέπεις να διανέμεται τίτλος περσινής ταινίας… κατόπιν του πιο πρόσφατου φιλμ που γύρισε ο ίδιος σκηνοθέτης! Εγώ (ως γνωστόν) το αποκαλώ «άδειασμα ραφιών». Έτσι, μετά το φετινό «Η Μνήμη του Δολοφόνου», ήρθε η ώρα ν’ απολαύσουμε (#sarcasm) και την προηγούμενη ταινία του Μάρτιν Κάμπελ, το «Κώδικας: Εκδίκηση», μια περιπέτεια δράσης που σε άλλες δεκαετίες θα… νοικιαζόταν τρελά για κάνα τρίμηνο στα video club ή θα έκανε τηλεοπτική πρεμιέρα στο STAR με πρώτη μετάδοση στις 21:00 (και επαναλήψεις σε χειρότερη ζώνη προγράμματος…). Το ‘χουμε;

Καθώς μιλάμε για παραγωγή της εταιρείας Millennium (οι «μερακλήδες» του genre μπήκαν ήδη στο νόημα…), όποιο κι αν είναι το location της δράσης του φιλμ, εσείς να σκέφτεστε ότι στην πραγματικότητα τα γυρίσματα έχουν γίνει στη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία, με «εξωτικό» bonus (εδώ) από Βιετνάμ, που βολεύει στη χώρα προέλευσης της κεντρικής ηρωίδας. Τριτοκοσμικό να ‘ναι και φτηνό, για να κάνουμε τη δουλίτσα μας (έρχεται και η σειρά της Ελλάδας, μην αγωνιάτε!). Μέσω ενός αρχικού flashback αντιλαμβανόμαστε ότι η Άννα (Μάγκι Κιού) ήταν σκληρό… τομάρι από παιδική ηλικία και ότι ο Μούντι (Σάμιουελ Λ. Τζάκσον) της είχε σώσει τη ζωή, «υιοθετώντας» την, παίρνοντάς την μαζί του στη Δύση και μαθαίνοντάς της όλα τα κόλπα της «δουλειάς». Στο σήμερα, η ενήλικη Άννα ακολουθεί το ίδιο επάγγελμα μ’ εκείνο του Μούντι, εκτελώντας (#diplhs) δολοφονικές «παραγγελιές», είτε στο πλευρό του, είτε solo. Κάποια ιστορία από το παρελθόν θα είναι ο πιθανότερος λόγος που θα του κοστίσει τη ζωή και τότε η Άννα θα πεισμώσει για να βρει ποιος κρύβεται πίσω από την τραγική απώλεια του μέντορά της.

Ακολουθεί ένας συρφετός από σεκάνς πάλης και σκοτωμούς, με την ηρωίδα ν’ αποδεικνύεται πάντοτε η «άτρωτη» της υπόθεσης και τον θεατή να προσπαθεί να χωνέψει άπειρες απιθανότητες, οι οποίες όμως δείχνουν τουλάχιστον ψυχαγωγικές και η ώρα περνά ανώδυνα, όσο κι αν υπάρχουν στιγμές που θα ευχόσουν να έχεις ένα remote control στο χέρι (η ταινία διαρκεί πάνω από 90 λεπτά…). Η «μυστηριώδης» εμφάνιση του… Ρέμπραντ (Μάικλ Κίτον) προσθέτει ένα ελαφρώς «νοσηρό» sex appeal ανάμεσα στους δύο αντίπαλους εκτελεστές, με την Άννα να προσπαθεί να καταλάβει πόσο ψηλά μπορεί να κρύβεται ο «εγκέφαλος» ολόκληρης της υπόθεσης.

Κάπου εκπλήσσει η βαθύτερη (χα!) σκέψη ότι ο Κάμπελ έχει υπάρξει σκηνοθέτης ταινιών της σειράς Τζέιμς Μποντ («GoldenEye», «Casino Royale»), κάπου απορείς για το τι είδους σεναριογράφος σκαρφίστηκε το σχεδιασμό ενός χαρακτήρα όπως ο Ρέμπραντ, κάπου σπας την πλάκα σου με τις αφέλειες, κι αν υπάρχει άνθρωπος που δεν είχε μαντέψει το μέγα plot twist (γέλια στο βάθος…), κάτι έχει κάνει πολύ λάθος στους κινηματογράφους για… ποιος ξέρει πόσα χρόνια ή δεκαετίες!