του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Η Σάλι Πότερ είχε να γυρίσει ταινία εδώ και πέντε χρόνια. Από τη φιλμογραφία της, εκείνη που πιθανότατα θυμάται περισσότερο το κοινό, είναι ο «Ορλάντο» του 1992. Από τότε μέχρι και το φετινό «The Party» έχουν μεσολαβήσει (μόλις) πέντε ακόμη παραγωγές που είτε έχουν λησμονηθεί από τους πάντες ή έχουν προκαλέσει ακόμη και ειρωνικά σχόλια (όπως «Ο Άντρας που Έκλαιγε» του 2000) στις φεστιβαλικές τους προβολές. Με λίγα λόγια, η Πότερ είναι από εκείνους τους δημιουργούς που δεν τους χαρακτηρίζει η καλλιτεχνική σταθερότητα. Τη χαρακτηρίζει, ωστόσο, το γεγονός ότι με κάποιον τρόπο βρίσκεται διαρκώς μέσα σε αυτό το κύκλωμα διοργανώσεων, όπως και το ότι καταφέρνει να έχει κοντά της καλούς και ενδιαφέροντες ηθοποιούς.

Αυτό συμβαίνει και εδώ. Το «The Party» έχει μια ενδιαφέρουσα ιδέα. Μια μικρή ιστορία, που διαδραματίζεται σε έναν μόνο χώρο, ένα σπίτι. Είναι γυρισμένη σε ασπρόμαυρη φωτογραφία. Είναι μια προσπάθεια που ανήκει στο genre της κωμωδίας. Έχει και κάποιες πολιτικές νύξεις. Έχει ένα καταπληκτικό καστ. Αλλά… όλα αυτά μαζί είναι τελικά λίγα. Λιγότερα, μάλιστα, κι από τη μικρή διάρκεια των 71 λεπτών (!) της ταινίας.

Όλα αρχίζουν με μια πολιτική επιτυχία. Με την τοποθέτηση της Τζάνετ στη θέση της σκιώδους Υπουργού Υγείας. Ο άντρας της, ο Μπιλ, από εκείνους τους βαθιά στοχαστές καθηγητές, την έχει στηρίξει, αλλά δείχνει πλέον απαθής. Στο μικρό party που στήνεται προς τιμήν της, οι καλεσμένοι αρχίζουν να εμφανίζονται. Ξεκινάμε με την κολλητή φίλη Έιπριλ, που πετάει θανατερές ατάκες προς όλες τις κατευθύνσεις, μαζί με τον υπό διωγμόν Γερμανό σύντροφό της, ο οποίος κάνει διαλογισμό και άλλα σχετικά όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Την παρέα θα συμπληρώσουν ο Τομ, οικονομικό στέλεχος και σύζυγος της – απούσας – στενότερης συνεργάτιδας της Τζάνετ, και ένα ακόμη ζευγάρι, η Μάρθα και η Τζίνι, που μετά τον γάμο τους περιμένουν… τρίδυμα.

Η Πότερ δεν αφήνει την αφήγηση να κυλήσει χαλαρά ούτε λεπτό. Με το «καλημέρα», όλοι αρχίζουν να ξεδιπλώνουν τα προβλήματά τους. Ο Μπιλ είναι κατατονικός, η Τζάνετ μιλάει όλη μέρα στο τηλέφωνο για συγχαρητήρια, αλλά και με ένα άγνωστο πρόσωπο που την κάνει να χαμογελά, η Έιπριλ σιχαίνεται τους πάντες, ο Γκότφριντ είναι ένα ζωντανό κλισέ ανόητης new age καλοσύνης, η Μάρθα και η Τζίνι αποδεικνύουν ότι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα (ακόμη και για τις λεσβίες), ο Τομ δεν προλαβαίνει να μπει στο ξένο σπίτι και αρχίζει να σνιφάρει «κόκα» στο μπάνιο, ενώ βγάζει και βάζει από την τσέπη του ένα πιστόλι.

Ο χώρος, που θα μπορούσε να είναι ένα θεατρικό σκηνικό, όπως και η δομή της ιστορίας, θα αποτελούσαν άνετα τη βάση για μια κωμωδία, στην παράδοση είτε του screwball είτε του boulevard. Αυτό που χαρακτηρίζει τους ήρωες του φιλμ, όμως, δεν είναι το χιούμορ, ούτε το δράμα που κρύβεται πίσω από τις ιστορίες τους. Είναι η υστερία με την οποία αυτά τα στοιχεία αναπτύσσονται και ξεδιπλώνονται, παρά την προσπάθεια του καλού καστ να τα συγκρατήσει, με την εξαίρεση του Κίλιαν Μέρφι που είναι ανεξέλεγκτος στον ρόλο τού Τομ. Υπάρχει (έστω) μια ερμηνεία που υπερβαίνει όλες τις άλλες, αυτή της Πατρίσια Κλάρκσον, η οποία είναι σκέτη απόλαυση όταν μπήγει στους άλλους το δηλητήριό της. Είναι, όμως, μια τέτοια καλεσμένη αρκετή για να χαρακτηριστεί επιτυχημένο ένα party;