του Ηλία Φραγκούλη

«Ο Κανόνας της Σιωπής» είναι μια από εκείνες τις τυπικές περιπτώσεις ταινιών που θυμόμαστε για την τόσο απίστευτη… σπατάλη ταλέντων – αν θα τη θυμόμαστε και καθόλου σε λίγους μήνες από τώρα. Θα περίμενε κανείς πολύ περισσότερα από την ένατη σκηνοθετική δουλειά του Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ειδικά και μετά την απαρίθμηση τουλάχιστον μιας ντουζίνας ηχηρών ονομάτων στο καστ, όμως, το φινάλε θα σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι ο σεβασμός και η «τυφλή» εμπιστοσύνη προς έναν star – δημιουργό – προσωπικότητα ενίοτε μπορεί να σε εκθέσει (ή να σε βυθίσει στην αφόρητη πλήξη…).

Το στόρι (βασισμένο στο βιβλίο του Νιλ Γκόρντον), αρχικά, δείχνει να περιλαμβάνει τα πλέον ζουμερά συστατικά για ένα θρίλερ πολιτικού ιδεαλισμού, με στοιχεία αστυνομικής περιπέτειας, καθώς ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ρέντφορντ υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την ασφάλεια της ζωής με πλαστή ταυτότητα και, διωκόμενος από το FBI, να αναζητήσει καταφύγιο ή και την επαφή με τους ανθρώπους που είχε αφήσει πίσω του για μερικές δεκαετίες, διαγράφοντας τα ακτιβιστικά οράματα μιας ολόκληρης γενιάς από τη δεκαετία του ’60. Παράλληλα, με την παρουσία του αδέκαστου ρεπόρτερ (ΛαΜπαφ), υπάρχει και το σχόλιο πάνω στις ελευθερίες και τους αγώνες του Τύπου, ακόμη και σε μια τόσο μπερδεμένη (εξαιτίας του social networking) για την ειδησεογραφία εποχή στην οποία ζούμε σήμερα.

Τα συστατικά δείχνουν εξαιρετικά. Σταδιακά, όμως, ο Ρέντφορντ απομακρύνεται από τη λογική ενός θρίλερ και επιχειρεί μια περισσότερο ανθρωποκεντρική προσέγγιση των προσωπικών ιστοριών, μυστικών και δραμάτων που κουβαλάνε όλοι αυτοί οι (ίσως και υπερβολικά πολλοί…) χαρακτήρες, για να παραδοθεί σε ένα χαλαρότατων ρυθμών μελόδραμα, που κυριολεκτικά σέρνεται στη διάρκεια ενός πλήρους δίωρου. Ειλικρινά, είναι σα να παρακολουθείς το… «Έχεις Πακέτο» με μόλις μια ιστορία ανθρώπινου πόνου και εγκατάλειψης, αλλά σε version διπλού επεισοδίου! Και όταν αντιληφθείς το πραγματικό κλου του φιλμ, θα έχεις ξεχάσει και ιδεολογίες και αγωνιστές – ήρωες και πολιτικά σχόλια σοβαρότητας, διότι αυτό που μένει μονάχα στον επίλογο είναι… η κατινιά του ανθρώπινου είδους.

Η νοσταλγική νότα που προσφέρουν στην ταινία οι πιο… ώριμοι πρωταγωνιστές της (ίσως κυρίως η Τζούλι Κρίστι, η οποία παραμένει ανένταχτη ή «καταπολεμά» το σύστημα ως… λαθρέμπορος ναρκωτικών!), είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας για να αντέξεις τον «Κανόνα της Σιωπής» μέχρι τέλους. Απλά, κρίμα.