του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Αν οι πρωταγωνίστριες ήταν γυναίκες, θα έπαιζαν η Κάθριν Χάιγκλ, η Κέιτ Χάντσον και η Ανν Χάθαγουεϊ (πριν από το Όσκαρ…). Τόσο chick flick είναι τα «Αγόρια της Διπλανής Πόρτας» (που στην ελληνική τους απόδοση ακούγονται σαν gay porn). Ο πρωτότυπος τίτλος είναι πιο ευρηματικός. Το «That Awkward Moment», αυτή η αμήχανη στιγμή, είναι η στιγμή που μια γυναίκα αρχίζει μια ερώτηση με το «λοιπόν….». Λοιπόν…. πού πάει η σχέση μας; Λοιπόν… τι βλέπεις να γίνεται με εμάς; Λοιπόν… η ταινία βλέπεται; Στις δύο πρώτες ερωτήσεις, οι κεντρικοί χαρακτήρες δαγκώνονται και την κάνουν. Στην τρίτη, το ίδιο κάνεις κι εσύ.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Τομ Γκόρμικαν προσπαθεί να κάνει ελκυστικό ένα ανακάτεμα με λίγο «Sex and the City», λίγο «Hangover» και λίγο από τις ταινίες του Τζαντ Άπαταου και των προστατευομένων του. Δεν τα καταφέρνει. Οι ήρωές του ακολουθούν τους κανόνες της αναληθοφάνειας που χαρακτηρίζει τις ρομαντικές κομεντί, δηλαδή είναι νέοι, κάνουν δουλειές όπως σχεδιαστές για εξώφυλλα βιβλίων, μένουν σε σπίτια αρκετά πιο πάνω από τις πραγματικές οικονομικές τους δυνατότητες και κάθε βράδυ… βγαίνουν και πίνουν στα bars.

Το σενάριο παρακολουθεί τους τρεις κολλητούς μετά από το χωρισμό του ενός με τη γυναίκα του. Είναι η στιγμή που θα πάρουν τον περίφημο όρκο. Θα τον πατήσουν, όμως, και οι τρεις. Ο Τζέισον (Ζακ Έφρον) όταν γνωρίσει την Έλι, που είναι σέξι και αστεία και εξακολουθεί να τον θέλει ακόμη κι όταν φέρεται σα μαλάκας, ο Ντάνιελ (Μάιλς Τέλερ), που είναι κάτι σαν τον Τσάντλερ από τα «Φιλαράκια» και την πατάει με την Τσέλσι, μια κοπέλα τόσο cool που μοιάζει να είναι… one of the guys και, τέλος, ο Μάικι (Μάικλ Μπ. Τζόρνταν), ο σοβαρός γιατρός, που υποκύπτει στο σεξ με τη γυναίκα του, η οποία μόλις τον χώρισε επειδή βρήκε άλλον.

Ο Γκόρμικαν προσπαθεί να κάνει την ιστορία ταυτόχρονα ρομαντική και τολμηρή, με σεξουαλικά αστεία και πολλές σκηνές που αφορούν γεννητικά όργανα. Στην πραγματικότητα, λίγα είναι τα τολμηρά στοιχεία και οι σκηνές σεξ είναι διαρκώς «ντυμένες», με την εξαίρεση της επίδειξης των κοιλιακών τού Έφρον που, αν και ταλαντούχος, όπως έχει δείξει αλλού, εδώ δεν έχει και πολλά να κάνει. Το ίδιο ισχύει για τον Τζόρνταν και τον Τέλερ, ο οποίος κάπου καταφέρνει να ξεχωρίσει. Αν χαμογελάσεις μια-δυο φορές, αξίζει να περάσεις μιάμιση ώρα παρακολουθώντας ψεύτικους χαρακτήρες και dudes που διαφοροποιούνται από τις αντίστοιχες κινηματογραφικές γκόμενες, επειδή όταν έχουν τις μαύρες τους κατεβάζουν το κουβαδάκι του παγωτού μαζί με λίγο ουίσκι; Μάλλον όχι.