του Ηλία Φραγκούλη

Επειδή τα ακούμε συχνά τώρα τελευταία, αναρωτιέμαι: μήπως θα έπρεπε να υπήρχαν και Ειδικά Δικαστήρια για εγκρίσεις σεναρίων από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου; Αυτό εδώ το αίσχος το διάβασαν άνθρωποι σε μορφή «σεναρίου» και… έβγαλαν άκρη; Πίστεψαν ότι από αυτό μπορεί να προκύψει έργο μυθοπλασίας ικανό να «μοιάσει» με κινηματογραφική ταινία; Και να σας πω και το (ακόμα) χειρότερο; Εάν εγώ κατέθετα το ίδιο ακριβώς «σενάριο» στο ΕΚΚ, εγγυημένα σας το λέω, θα έτρωγα απόρριψη. Το ‘χουμε;

Άνδρας περπατά μόνος μέσα στη νύχτα. Δύο γυναίκες ντυμένες σαν καμαριέρες τον παρακολουθούν από μια γέφυρα. Πουλιά πέφτουν από τον ουρανό. Θα συναντήσει μια άλλη γυναίκα που θα του προτείνει να περπατήσουν μαζί. Του λέει πως είναι πολύ ωραία εκεί. Και ήσυχα. Εκείνος έχει έρθει για δουλειά. «Στις κεραίες». Χωρίζουν οι δρόμοι τους. Εκείνος φτάνει στο ξενοδοχείο όπου θα μένει. Το επόμενο πρωί, μεγάφωνα προειδοποιούν τον κόσμο για την έναρξη της «Ησυχίας 6-9».

Ο Χρήστος Πασσαλής δήλωσε σε συνέντευξή του πως κατά τη διάρκεια του μοντάζ άρχισε να πετάει από την ταινία πράγματα που «παραήταν επεξηγηματικά»! Ο θεατής θα το αισθανθεί αυτό σε λιγότερο από δέκα λεπτά διάρκειας του φιλμ, με την κατάσταση να χειροτερεύει σταδιακά. Υποθέτω ότι στο μοντάζ, λοιπόν, «πετάχτηκε»… ολόκληρο το σενάριο (ανάθεμα κι αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο, if you ask me) κι έμεινε μια δυστοπική «παραξενιά» φουτουριστικών προθέσεων, από κείνες τις «no budget» του ελληνικού σινεμά, όπου η σκηνογραφία «αποδρά» από μια κάποια δημιουργικότητα original σχεδιασμού και οι χώροι και τα props ζητούν καταφύγιο σε «hipster-ικού» look απομεινάρια της δεκαετίας του ’60 και του ’70 (παρόμοια τακτική είχε ακολουθήσει εσχάτως και ο Χρήστος Νίκου στα «Μήλα»).

Δεν υπάρχει τρόπος ν’ αφηγηθείς την πλοκή της «Ησυχίας 6-9». Υπάρχει μία κεντρική ιδέα (άνθρωποι εξαφανίζονται στα ξαφνικά), υπάρχει ένα ενδιαφέρον εύρημα (οι κασέτες με τις φωνές των ανθρώπων που «χάθηκαν» ως φετίχ απουσίας και «διαλόγου» με το κενό της προσμονής), υπάρχει ένα (ζορισμένο να μοιάσει με) ρομάντζο το οποίο συνθλίβεται από την αποστασιοποίηση των ερμηνειών, υπάρχουν ψήγματα επανάληψης από το role playing των «Άλπεων» (2011) του Γιώργου Λάνθιμου, υπάρχουν κάποια μετρημένα σε λιγοστά δάχτυλα εξαιρετικά κάδρα / εικόνες (αποτέλεσμα καλού repérage) και, φυσικά, υπάρχει μια ελληνική vintage-ιά σε άκουσμα (η «Ιστορία» με τους Olympians) διότι… «έτσι» γίνεται! Σε μια ταινία δίχως… ιστορία, το λες και #trolia αυτό το τελευταίο.

Με «ωραίες εικόνες», πάντως, δεν κάνεις σινεμά. Κάνεις ένα video installation σε κάποιο χώρο «Τέχνης», το συνοδεύεις μ’ ένα κειμενάκι – κατάθεση του «δημιουργού» (γλιτώνεις και την ταλαιπωρία της συγγραφής ολόκληρου «σεναρίου»…) και «πουλάς» τρέλα στους πιστούς followers σου. Μέχρι εκεί, σεβαστά όλα (μη μας πουν ότι «λογοκρίνουμε» και τα καλλιτεχνικά οράματα…). Αλλά δεν πας στα ξένα φεστιβάλ έτσι. Ούτε καν στο διεθνές διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης! Όπου εκεί εφέτος, η ατάκα «Όχι άλλες κασέτες!» έπρεπε ν’ αντηχήσει στους εξώστες σαν το νέο… «Δοξόμπους»! Από ποιους, όμως; Από την απάθεια και τις δημόσιες σχέσεις; Από την «ησυχία» που έχει πνίξει όλη τη χώρα σ’ αυτό που ζούμε σήμερα;