του Ηλία Φραγκούλη

Σχεδόν είχαμε ξεχάσει την ύπαρξη του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, που εξαφανίστηκε μετά το υπερφιλόδοξα επικό και πλήρως αποτυχημένο «Agora», το 2009. Η επιστροφή του γίνεται με φιλμ είδους στο οποίο έχει διαπρέψει στο παρελθόν (βλέπε «Οι Άλλοι»), οπότε περιμέναμε να τον δούμε σε μια κάποια φόρμα. Η «Σκοτεινή Ανάμνηση» υπόσχεται κάτι έντονο σε συγκινήσεις από το ξεκίνημά της, εμπνεόμενη από τις φήμες σατανιστικών τελετών και δαιμονισμού που πρόβαλλαν κατά κόρον τα αμερικανικά media στα τέλη της δεκαετίας του ’80 (το φιλμ, άλλωστε, μας πληροφορεί ότι η ιστορία που πρόκειται να δούμε βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα). Καθώς ξεδιαλύνει το μυστήριο της πλοκής, όμως, η απάντηση μας πηγαίνει σε κάτι λιγότερο τρομακτικό από αυτό που ελπίζαμε να δούμε ως κορύφωση. Βοήθειά μας!

Αποστολή του Αμενάμπαρ, για ακόμη μια φορά σε τούτο το genre, είναι το να σε παρασύρει να δεις κάτι που… απέχει από την πραγματικότητα του φιλμικού του σύμπαντος και των δρώμενων (προς αποφυγή spoilers, θα υποχρεωθώ σε μια μικρή «αυτολογοκρισία» του σχολιασμού της εξέλιξης της ιστορίας). Τι κρύβεται πίσω από αυτό που βλέπουμε στην υπόθεση της νεαρής Άντζελα (Έμμα Γουότσον); Μια περίπτωση που συναντά σκοτεινές δυνάμεις του υπερφυσικού ή κάτι το ψυχολογικά «άρρωστο»; Το παιχνίδι με την αμφιβολία του θεατή αποτελεί ακόμη ένα κλασικό στερεότυπο των θρίλερ, που σίγουρα απαιτεί μεγάλη προσοχή στην επίλυση του μυστηρίου, για να μην γυρίσει boomerang ενάντια σε ολόκληρο το φιλμ. Ο Αμενάμπαρ στήνει σωστά τα clues του, αποφεύγοντας τον εκτροχιασμό προς την παράνοια (που σιγοτρώει και το μυαλό του αστυνομικού επιθεωρητή), κάπου θα αισθανθείς μέχρι και ψήγματα από το «Μωρό της Ρόζμαρι» (1968), ειδικά όταν αρχίσεις ν’ αναρωτιέσαι για τον πραγματικό αριθμό των ανθρώπων που εμπλέκονται στην υπόθεση, πέραν του στενού οικογενειακού κύκλου του θύματος, αλλά η απάντηση σε όλα αυτά μοιάζει με… κατήχηση φιλοθρησκευτικού χαρακτήρα!

Αν η «Σκοτεινή Ανάμνηση» έγινε με σκοπό να ειρωνευτεί τις έννοιες της μεταδοτικής υστερίας των μαζών ως πολιτισμικό φαινόμενο, να αποκαθηλώσει την επιστημονική υπόσταση της ψυχανάλυσης και να διατυμπανίσει το έργο της Εκκλησίας, πλασάροντας την Πίστη στον χριστιανισμό ως τη μόνη επί γης αλήθεια (και σωτηρία μαζί), τότε ο Αμενάμπαρ μας «πούλησε» άσχημο παιχνίδι, που κι αυτό με τη σειρά του κάπου θα βασίζεται και σε κάτι θα εξυπηρετεί. Και επειδή σε αυτό το σημείο, στο φινάλε, δεν δείχνει να ειρωνεύεται καθόλου, όλο το εγχείρημα αστοχεί απογοητευτικά.