FreeCinema

Follow us

Ο ΠΑΓΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ (2023)

(RAN DONG)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άντονι Τσεν
  • ΚΑΣΤ: Ντόνγκγιου Ζου, Χαοράν Λιού, Χουξιάο Κιού
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 97'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ONE FROM THE HEART

Εφήμερες χαρές, μάταιες ελπίδες και αναπάντεχοι έρωτες για τρεις twentysomething που συναντιούνται σε επαρχιακή πόλη της Βόρειας Κίνας.

Με τον «Πάγο που Καίει», ο γεννημένος στη Σιγκαπούρη σκηνοθέτης Άντονι Τσεν απομακρύνεται ελαφρώς από το κατεξοχήν αφηγηματικό σινεμά του θαυμάσιου προηγούμενού του «Η Εποχή της Βροχής» (2019), εν τούτοις, διατηρώντας αναλλοίωτη την αβίαστη ευαισθησία που ως σύνολο το χαρακτήριζε. Οι προβληματισμοί του, που περιστρέφονται γύρω από τα αδιέξοδα της νεότερης γενιάς, δηλώνουν εκ νέου το παρών, αυτή τη φορά, όμως, κοιτώντας όχι προς το αμερικανικό σινεμά, αλλά αποτίνοντας φόρο τιμής στη nouvelle vague και δη σε δύο από τα πλέον χαρακτηριστικά φιλμ του «κινήματος»: το «Ζυλ και Ζιμ» (1962) του Φρανσουά Τριφό και το «Μία Ξεχωριστή Συμμορία» (1964) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

Στη μόνιμα παγωμένη (εξαιτίας του δριμύτατου ψύχους) επαρχιακή πόλη Γιαντζί, στα σινοκορεατικά σύνορα, η νεαρή ξεναγός Νάνα συστήνεται κατά τη διάρκεια ενός από τα tour της με τον Χαοφένγκ, έναν συνομήλικό της χρηματιστή από τη Σαγκάη, ο οποίος έχει βρεθεί στην πόλη ως καλεσμένος σ’ έναν γάμο. Συμπονώντας μαζί του για την… απώλεια του κινητού του τηλεφώνου και την αδυναμία του να τα βγάλει πέρα χωρίς αυτό στην καθημερινότητά του, τον προσκαλεί σε δείπνο στο μαγαζί του καλού της φίλου Ζάο. Η μελαγχολία του Χαοφένγκ, η τρυφερότητα της Νάνα και ο ορθολογισμός του Ζάο φτιάχνουν έναν δεσμό φιλίας που ενίοτε φλερτάρει με το ερωτικό τρίγωνο, αν και η (σύντομη) ημερομηνία λήξης του είναι εξαρχής σαφής.

Ο Τσεν αφήνει τη σχέση των τριών ν’ αναπτυχθεί φυσικά, με διαλόγους αραιούς μεν, αυθόρμητους και καθημερινούς δε, επιτρέποντας στους ήρωές του να περιπλανηθούν στην πόλη πίνοντας, φλερτάροντας και χαζολογώντας. Μοιάζουν με ξεριζωμένους που αναζητούν τη μοίρα τους και μαζί της ένα άπιαστο όνειρο, γυρεύοντας (παρά το νεαρό της ηλικίας τους) γιατρειά για τις πληγές του παρελθόντος σ’ ένα άκρως συμβολικό περιβάλλον, όπου δύο γλώσσες και δύο πολιτισμοί ενώνονται υπό τη σκέπη των τριγύρω χιονισμένων βουνών. Η λεπτότητα με την οποία περικλείεται το δέσιμο της τριάδας είναι μεν άκρως ρεαλιστική, πλην όμως, η απογοήτευση που τα δύο αγόρια και το ένα κορίτσι βγάζουν, κάπου κάνει την ταινία να φαίνεται επιτηδευμένα μελαγχολική. Πόσω μάλλον όταν στην περίπτωση του καταθλιπτικού Χαοφένγκ δεν δίνεται καμία σχεδόν πληροφορία για τον πρότερο βίο του (που ολοφάνερα τον έχει οδηγήσει στο να σκέφτεται ακόμη και τη αυτοκτονία), με (μονάχα) την περίπτωση της Νάνα να αιτιολογεί κάπως το «manifesto» περί χαμένων ελπίδων, χάρη σε ξαφνική επίσκεψη φίλης από τα παλιά, η οποία της ξεκλειδώνει το σεντούκι των (άσχημων) αναμνήσεων. Η δε υποπλοκή με τον καταζητούμενο Κορεάτη κλέφτη, που σταθερά προκαλεί μια αδιόρατη ανησυχία στον Ζάο, στέκει ως εντελώς βεβιασμένη μέσα στο γενικότερο πλαίσιο του στόρι.

Το χιονισμένο τοπίο της πόλης Γιαντζί ενέχει καθοριστικό ρόλο, τόσο σε ουσιαστικό, όσο και σε συμβολικό επίπεδο. Ο πάγος μπορεί δυνητικά να είναι μέχρι και θανατηφόρος (όπως υπογραμμίζει η εχθρική Φύση του όρους Σανγκμπάι), όμως, η επ’ αόριστον μεταβαλλόμενη ροή του από στερεή μορφή σε υγρή μοιάζει ν’ αντικατοπτρίζει την επιδιωκόμενη «μετάλλαξη» των τριών νεαρών Κινέζων. Όσο και να φαίνεται πως την αλλαγή τη φοβούνται κατά βάθος, δεν παύουν να την κυνηγούν, ακόμα κι αν πρέπει να την ψάξουν σε απόκρημνα χιονισμένα τοπία και κρυμμένες από το μάτι λίμνες. Μια σύντομη, απατηλή απόδραση μπορεί (ίσως) να καθορίσει το σύνορο που χωρίζει την ελπίδα από την απελπισία, κάνοντάς τους να δουν το κοντινό μέλλον με άλλο μάτι. Μια αυθόρμητη πράξη κλοπής σε βιβλιοπωλείο πείθει πως κατά βάθος πρόκειται για παιδιά, τα οποία αδίκως σκοτίζουν το μυαλό τους με νοήματα που δεν έχουν πια και τόση σημασία.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Φανταστείτε τον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με τους νεανικούς του προβληματισμούς της δεκαετίας του ‘90, να «την είδε» ελαφρώς art-house, μελετώντας Γκοντάρ και Τριφό σε σύγχρονο κινέζικο περιβάλλον. Αν κάτι σας λένε όλα αυτά, τότε «Ο Πάγος που Καίει» έχει τα φόντα να σας μιλήσει, όσο κι αν ο Άντονι Τσεν ποντάρει περισσότερο στην αφαιρετική διάθεση, παρά στην (προτιμώμενη από εμένα) καθαρόαιμη αφήγηση. Αποτέλεσε την υποβολή της Σιγκαπούρης στην κατηγορία του ξενόγλωσσου φιλμ, όμως, δεν τα κατάφερε να μπει στην τελική πεντάδα των Όσκαρ.


MORE REVIEWS

Ο ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ

Ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο, που πάσχει από ακροφοβία ύστερα από ένα μοιραίο ατύχημα εν ώρα υπηρεσίας στο Αστυνομικό Σώμα, καλείται από παλιό του φίλο να παρακολουθήσει τη σύζυγό του, μια αινιγματική γυναίκα με αυτοκαταστροφικές τάσεις και μια παράξενη ψύχωση με το παρελθόν. Φυσικά, θα γίνει το αντικείμενο του πόθου του, με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Όχι ακριβώς ικανοποιημένη με τον γάμο της, η σαραντάρα Σοφία βρίσκει ρωμαλέο αγόρι που της αλλάζει τα φώτα στο κρεβάτι κι αρχίζει να ενδιαφέρεται ξανά για τη ζωή και τον εαυτό της. Τα «βρίσκουν» (και) σε όλα τα υπόλοιπα, όμως;

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ

Νεαρή από την Κολομβία εργάζεται ως υπηρέτρια σε έπαυλη πλούσιας ισπανικής οικογένειας στην Κόστα Μπράβα. Οι μέρες της κυλούν ρουτινιάρικα και βαριεστημένα, μέχρι που συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν και άλλοι, διαφορετικοί τρόποι απόλαυσης της θερινής ραστώνης.

ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ ΑΠΟ ΣΟΪ

Δύο οικογένειες που πρόκειται να συμπεθερέψουν υποβάλλονται (δίχως να το γνωρίζουν) σε test DNA από τη μέλλουσα νύφη, με παράδοξα ανατρεπτικά αποτελέσματα σχετικά με την καταγωγή τους.

Η ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΔΡΑΚΩΝ

Στην Αυτοκρατορική Κίνα, οι δράκοι, κάποτε σύμμαχοι των ανθρώπων, κυνηγιούνται και φυλακίζονται. Μικρό ορφανό κορίτσι βοηθά τον τελευταίο εξ αυτών να δραπετεύσει και μαζί ξεκινούν μεγάλο ταξίδι σωτηρίας μαγικού αυγού, ώστε να διασωθεί το είδος.