FreeCinema

Follow us

PACIFIC RIM (2013)

  • ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκιγέρμο ντελ Τόρο
  • ΚΑΣΤ: Τσάρλι Χάναμ, Ίντρις Έλμπα, Ρίνκο Κικούτσι, Τσάρλι Ντέι, Ρον Πέρλμαν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 131’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: VILLAGE FILMS

Εξωγήινα τέρατα βγαίνουν από τα βάθη του Ειρηνικού Ωκεανού και κλονίζουν την ασφάλεια του ανθρώπινου είδους και του πλανήτη μας. Ο πόλεμος αυτός έχει ήδη κοστίσει σε εμάς εκατομμύρια ζωές και εξαντλεί τους πόρους της ανθρωπότητας. Γιγαντιαία ρομποτοειδή, τα οποία ελέγχονται από τα εγκεφαλικά ημισφαίρια ζεύγους πιλότων που είναι συνδεδεμένοι μέσω μίας γέφυρας νευρώνων, καταπολεμούν προσωρινά τον εχθρό. Πρέπει να εφησυχάζουν ή τα τέρατα δεν έχουν πει ακόμη την τελευταία τους λέξη;

Η εισαγωγή του φιλμ είναι από μόνη της μια κανονική ταινία, που έχει καταφέρει να προσφέρει εξαιρετικό (3D) θέαμα, κοινωνική κριτική, κατακεραύνωση των προτύπων ηρωισμού και της εμπορευματοποίησής τους (από σωματικές «μεταλλάξεις» σε είδος εφάμιλλο των rock stars και οχήματα προπαγάνδας ή… παιδικά παιχνίδια!), μια δραματική απώλεια (που απαιτεί την εκδίκηση) και… 18 λεπτά αργότερα εμφανίζονται οι τίτλοι αρχής! Το «Pacific Rim» σε έχει κερδίσει.

Σε ένα αμερικανικό καλοκαίρι γεμάτο προφανή sequels και μπουμπουνητά κομιξάδικων συγκρούσεων, με τους θεατές να έχουν μπαφιάσει στο CGI… δίχως αιτία, ο Γκιγέρμο ντελ Τόρο έρχεται να σώσει τη χαμένη τιμή των blockbusters με την πιο original και ψυχαγωγική ταινία του είδους για το 2013 (προσωρινά, μεν, αλλά δεν προβλέπω να εμφανίζεται κάτι αντίστοιχο ως το τέλος του χρόνου). Και το καταφέρνει αναβιώνοντας ένα είδος δημοφιλές (κυρίως στην ασιατική αγορά) από τη δεκαετία του ’50! Οι Kaiju movies, πιο γνωστές στο δυτικό κοινό ως monster movies, με πρεσβευτή τους το «Gojira» (1954), συνήθιζαν να παρουσιάζουν έναν τερατώδη εχθρό με μυθολογικές ρίζες ή και οικολογικά μηνύματα για την ατομική εποχή. Στην παρούσα, όμως, προέρχονται από τον έξω κόσμο και ανατρέπουν κάθε πρόβλεψη, καθώς εμφανίζονται μέσα από ένα ρήγμα, στα έγκατα της Γης. Ξαφνικά, το κέντρο του ίδιου του πλανήτη μας μοιάζει με ένα portal για εξωγήινα δείγματα ζωής που περίμεναν υπομονετικά μέχρι τη στιγμή της μεγάλης επίθεσης εναντίον μας. Και όλα γίνονται πιο… παιχνιδιάρικα!

Αυτό που ακολουθεί στο «Pacific Rim» είναι ένα εκκωφαντικό μείγμα από ταινίες καταστροφής, sci-fi περιπέτειες (αρκετές οι αναμνήσεις από «Starship Troopers» στο γήινο κομμάτι), ιαπωνικό Anime, πολεμικές τέχνες, έως και πινελιές goth αισθητικής, για να μην ξεχνάμε και τις αγαπημένες βάσεις του σινεμά του Γκιγέρμο ντελ Τόρο. Τα 6 χρόνια προετοιμασίας και σχεδιασμού για να δούμε στη μεγάλη οθόνη τον κόσμο που οπτικοποίησε ο ντελ Τόρο φαίνονται, η καλλιτεχνική διεύθυνση σε κάνει να σκέφτεσαι λεπτομερέστατες βινιέτες από comic-books και τα καναδέζικα studios στα οποία έγιναν τα γυρίσματα πείθουν στο ρόλο ενός μελλοντικού Χονγκ Κονγκ.

Εκεί που τα πράγματα αδυνατούν να συγκινήσουν το θεατή είναι όταν οι ανθρώπινοι ήρωες… ανοίγουν το στόμα τους. Οι διάλογοι είναι βαρετοί και campy, λες και ο δημιουργός της ταινίας νοιαζόταν αποκλειστικά και μόνο για τα… τεράστια «παιχνίδια» του. Το comic relief της ομάδας των επιστημόνων, ειδικά, ηττάται δραματικά και, ευτυχώς, η παρουσία του ηθοποιού – φετίχ του σκηνοθέτη, Ρον Πέρλμαν, στο ρόλο του αρχιμαφιόζου και λαθρεμπόρου μελών των Kaiju, αντισταθμίζει τα χιουμοριστικά φάουλ. Και μια σημαντική επισήμανση εδώ: μην πας πουθενά κατά τη διάρκεια των end credits!

Γεμάτο από σκηνές ανθολογίας και επικές εικόνες που θα αφήσουν εποχή στο είδος του φανταστικού, το «Pacific Rim» κερδίζει τη μάχη της ποιότητας στην κατηγορία του καραμπινάτου blockbuster-ικού θεάματος για φέτος. Όχι απλά γιατί είναι πρωτότυπο, αλλά γιατί καταφέρνει να σου μεταφέρει την εντύπωση ότι αυτό που βλέπεις… δεν έχει ξαναγίνει στη μεγάλη οθόνη! Δυστυχώς, το αμερικανικό κοινό δεν το αντιλήφθηκε έτσι (ίσως γιατί και ο προγραμματισμός του φιλμ, προς το τέλος του καλοκαιριού, δεν έδινε πολλά περιθώρια στους υποψήφιους θεατές να το ρισκάρουν, μετά από έναν οχετό δράσης που ήδη είχαν καταναλώσει…), όμως, ο υπόλοιπος πλανήτης, και ειδικά η ασιατική αγορά, γονάτισαν μπροστά στην υπεροχή της μονομαχίας Kaiju εναντίον Jaeger (οι γήινοι Κυνηγοί, μεταφράζοντας τις γερμανικές ρίζες της λέξης) και αυτό σημαίνει πως θα υπάρξει και sequel. Αμήν!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν έχεις δει μονάχα κάποια trailers, μπορεί να σου φαίνεται άκυρο ή ξαναειπωμένο. Στην πραγματικότητα, όμως, στέλνει κάθε ταινία τύπου Γκοτζίλα… στη σύνταξη! Το 3D προσθέτει διαστάσεις ανάγλυφες που εξυψώνουν το θέαμα ακόμη περισσότερο, άρα το συνιστώ. Γενικά, ένα φιλμ που αν δεν το δεις με τον σωστό τρόπο και σε μεγάλη οθόνη, δε θα καταλάβεις… キリスト! Για τους υπόλοιπους, καμία σχέση με το… «Κρασάκι του Τσου». Προχώρα στο επόμενο βιντεάκι του YouTube…


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙ

Στο Σικάγο του 1956, το οργανωμένο έγκλημα χρησιμοποιεί το κατάστημα ρούχων ενός Βρετανού κόπτη για «βιτρίνα» των χρηματαποστολών του. Όλα πάνε ρολόι, μέχρι τη στιγμή που ο πληγωμένος από σφαίρα γιος ενός μεγαλογκάνγκστερ αναζητά καταφύγιο στο ραφείο του μαγαζιού.

ΛΟΥΙΣ ΓΟΥΕΪΝ: ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Βιογραφικό δράμα με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στον ομώνυμο ρόλο ενός εκκεντρικού καλλιτέχνη του 19ου αιώνα, ο οποίος έμεινε γνωστός για το τεράστιο ζωγραφικό του έργο που απεικόνιζε… ανθρωπόμορφες γάτες.

ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ

Η Έλενα γυροφέρνει μ’ ένα αμάξι προς… το πουθενά. Το αυτοκίνητο του Αντώνη δεν παίρνει μπρος. Η μοίρα τους το ‘χε.

ΣΜΥΡΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ (ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ)

Η ζωή της οικογένειας Μπαλτατζή κλονίζεται τραγικά από τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης από τον τουρκικό στρατό του Μουσταφά Κεμάλ, το 1922.

ΝΙΤΡΑΜ

Ο Νίτραμ είναι ένα «ξεχωριστό» ενήλικο αγόρι που ζει ακόμα με τους γονείς του, έχει σχεδόν ανεξέλεγκτη συμπεριφορά και παιδαριώδεις απαιτήσεις. Θα κάνει προσπάθειες να συνυπάρξει με τους ανθρώπους μιας κοινωνίας με την οποία αδυνατεί να επικοινωνήσει, θα βιώνει διαρκείς περιορισμούς κι απογοητεύσεις, και κάποια στιγμή θ’ «απασφαλίσει».

MR KLEIN

MR KLEIN

Κάτι τύποι που φοράνε στολές και με τον εγκέφαλό τους βάζουν μπρος κάτι τεράστια ρομπότ, ρίχνουν άγριες φάπες σε τεράστια, κακάσχημα τέρατα. Whoa! Σε κάτι φάσεις μιλάνε και άνθρωποι. Κι αυτό ΕΙΝΑΙ για φάπες. Μόνο τέρατα την επόμενη φορά, ε;