του Ηλία Φραγκούλη

Η εισαγωγή του φιλμ είναι από μόνη της μια κανονική ταινία, που έχει καταφέρει να προσφέρει εξαιρετικό (3D) θέαμα, κοινωνική κριτική, κατακεραύνωση των προτύπων ηρωισμού και της εμπορευματοποίησής τους (από σωματικές «μεταλλάξεις» σε είδος εφάμιλλο των rock stars και οχήματα προπαγάνδας ή… παιδικά παιχνίδια!), μια δραματική απώλεια (που απαιτεί την εκδίκηση) και… 18 λεπτά αργότερα εμφανίζονται οι τίτλοι αρχής! Το «Pacific Rim» σε έχει κερδίσει.

Σε ένα αμερικανικό καλοκαίρι γεμάτο προφανή sequels και μπουμπουνητά κομιξάδικων συγκρούσεων, με τους θεατές να έχουν μπαφιάσει στο CGI… δίχως αιτία, ο Γκιγέρμο ντελ Τόρο έρχεται να σώσει τη χαμένη τιμή των blockbusters με την πιο original και ψυχαγωγική ταινία του είδους για το 2013 (προσωρινά, μεν, αλλά δεν προβλέπω να εμφανίζεται κάτι αντίστοιχο ως το τέλος του χρόνου). Και το καταφέρνει αναβιώνοντας ένα είδος δημοφιλές (κυρίως στην ασιατική αγορά) από τη δεκαετία του ’50! Οι Kaiju movies, πιο γνωστές στο δυτικό κοινό ως monster movies, με πρεσβευτή τους το «Gojira» (1954), συνήθιζαν να παρουσιάζουν έναν τερατώδη εχθρό με μυθολογικές ρίζες ή και οικολογικά μηνύματα για την ατομική εποχή. Στην παρούσα, όμως, προέρχονται από τον έξω κόσμο και ανατρέπουν κάθε πρόβλεψη, καθώς εμφανίζονται μέσα από ένα ρήγμα, στα έγκατα της Γης. Ξαφνικά, το κέντρο του ίδιου του πλανήτη μας μοιάζει με ένα portal για εξωγήινα δείγματα ζωής που περίμεναν υπομονετικά μέχρι τη στιγμή της μεγάλης επίθεσης εναντίον μας. Και όλα γίνονται πιο… παιχνιδιάρικα!

Αυτό που ακολουθεί στο «Pacific Rim» είναι ένα εκκωφαντικό μείγμα από ταινίες καταστροφής, sci-fi περιπέτειες (αρκετές οι αναμνήσεις από «Starship Troopers» στο γήινο κομμάτι), ιαπωνικό Anime, πολεμικές τέχνες, έως και πινελιές goth αισθητικής, για να μην ξεχνάμε και τις αγαπημένες βάσεις του σινεμά του Γκιγέρμο ντελ Τόρο. Τα 6 χρόνια προετοιμασίας και σχεδιασμού για να δούμε στη μεγάλη οθόνη τον κόσμο που οπτικοποίησε ο ντελ Τόρο φαίνονται, η καλλιτεχνική διεύθυνση σε κάνει να σκέφτεσαι λεπτομερέστατες βινιέτες από comic-books και τα καναδέζικα studios στα οποία έγιναν τα γυρίσματα πείθουν στο ρόλο ενός μελλοντικού Χονγκ Κονγκ.

Εκεί που τα πράγματα αδυνατούν να συγκινήσουν το θεατή είναι όταν οι ανθρώπινοι ήρωες… ανοίγουν το στόμα τους. Οι διάλογοι είναι βαρετοί και campy, λες και ο δημιουργός της ταινίας νοιαζόταν αποκλειστικά και μόνο για τα… τεράστια «παιχνίδια» του. Το comic relief της ομάδας των επιστημόνων, ειδικά, ηττάται δραματικά και, ευτυχώς, η παρουσία του ηθοποιού – φετίχ του σκηνοθέτη, Ρον Πέρλμαν, στο ρόλο του αρχιμαφιόζου και λαθρεμπόρου μελών των Kaiju, αντισταθμίζει τα χιουμοριστικά φάουλ. Και μια σημαντική επισήμανση εδώ: μην πας πουθενά κατά τη διάρκεια των end credits!

Γεμάτο από σκηνές ανθολογίας και επικές εικόνες που θα αφήσουν εποχή στο είδος του φανταστικού, το «Pacific Rim» κερδίζει τη μάχη της ποιότητας στην κατηγορία του καραμπινάτου blockbuster-ικού θεάματος για φέτος. Όχι απλά γιατί είναι πρωτότυπο, αλλά γιατί καταφέρνει να σου μεταφέρει την εντύπωση ότι αυτό που βλέπεις… δεν έχει ξαναγίνει στη μεγάλη οθόνη! Δυστυχώς, το αμερικανικό κοινό δεν το αντιλήφθηκε έτσι (ίσως γιατί και ο προγραμματισμός του φιλμ, προς το τέλος του καλοκαιριού, δεν έδινε πολλά περιθώρια στους υποψήφιους θεατές να το ρισκάρουν, μετά από έναν οχετό δράσης που ήδη είχαν καταναλώσει…), όμως, ο υπόλοιπος πλανήτης, και ειδικά η ασιατική αγορά, γονάτισαν μπροστά στην υπεροχή της μονομαχίας Kaiju εναντίον Jaeger (οι γήινοι Κυνηγοί, μεταφράζοντας τις γερμανικές ρίζες της λέξης) και αυτό σημαίνει πως θα υπάρξει και sequel. Αμήν!