του Ηλία Φραγκούλη

Τυπική περίπτωση καταγγελτικού σινεμά με βάση ιστορία… βγαλμένη από τη ζωή, το «Κρατικά Μυστικά» του άνισου Νοτιοαφρικανού σκηνοθέτη Γκάβιν Χουντ απέχει αρκετά από τα παλαιομοδίτικα φιλμ κατασκοπίας της βρετανικής παράδοσης, καθώς με τα εκσυγχρονιστικά μέσα τού σήμερα ακόμη και η απλή διακίνηση ενός e-mail από τις μυστικές υπηρεσίες μπορεί να προκαλέσει τεράστια ίντριγκα. Εδώ, βέβαια, δεν υπάρχουν φονικές συγκρούσεις και ξεπαστρέματα από αμφότερες πλευρές πρακτόρων, αφού η ηρωίδα είναι μία Βρετανίδα της διπλανής πόρτας με ενσυνείδητες αντιλήψεις, η οποία επιχειρεί να αποτρέψει έναν άδικο πόλεμο ο οποίος στηρίζεται στη γνωστή φημολογία περί ύπαρξης «όπλων μαζικής καταστροφής», με στόχο την εξολόθρευση του Σαντάμ Χουσεΐν.

Η Κάθριν Γκαν, σοκαρισμένη από το e-mail που λαμβάνει στην υπηρεσία της και αποκαλύπτει πιέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης (που θέλει να χρησιμοποιήσει εκβιαστικά υλικό μυστικών παρακολουθήσεων) ώστε μικρότερες χώρες οι οποίες συμμετέχουν σε ψήφισμα του ΟΗΕ να δώσουν το πράσινο φως για την έναρξη των εχθροπραξιών στο Ιράκ, έρχεται σε επαφή με προσωπική της φίλη που ανήκει σε οργάνωση αντιπολεμικού χαρακτήρα για να πάρει συμβουλές και παρά τις αντιρρήσεις του μετανάστη συζύγου της, που δεν έχει εξασφαλίσει ακόμη την άδεια παραμονής του στη χώρα, ταχυδρομεί μία εκτύπωση του επίμαχου e-mail, αποκαλύπτοντας μαζί και το όνομα του αποστολέα του από τις ΗΠΑ. Το χαρτί καταλήγει στα γραφεία της εφημερίδας The Observer και η συνέχεια είναι (αν όχι προβλέψιμη) πάνω-κάτω γνωστή.

Το φιλμ δεν υιοθετεί την αφήγηση ενός θρίλερ κατασκοπευτικού χαρακτήρα αλλά μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ του ρεπορταζιακού «σασπένς» και του (επερχόμενου) δικαστικού δράματος, με τον Χουντ να στέκει μάλλον διεκπεραιωτικά απέναντι στο υλικό του, που αν επρόκειτο περί αμερικανικής παραγωγής, θα παρακολουθούσαμε σίγουρα μ’ έναν πιο κοφτό ρυθμό και εντάσεις σαφώς πιο ψυχαγωγικές. Εδώ, όμως, το πράγμα παραπέμπει περισσότερο σε… βρετανική τηλεόραση, κάτι όχι ουσιαστικά αποτυχημένο αλλά λιγότερο συναρπαστικό για τον θεατή. Έχει γίνει καλή δουλειά στο καστ, με φάτσες Βρετανών που δίνουν χαρακτήρα σε καίριους ρόλους ή μικρές εμφανίσεις (ίσως η κύρια «παραφωνία» είναι η τύπου «comic relief» κατεύθυνση της ερμηνείας του Ρις Ίφανς ως τσαμπουκά reporter), ενώ η Κίρα Νάιτλι τιθασεύει ικανοποιητικά τις γνωστές της δραματικές εξάρσεις και τη μούτα τής κάτω γνάθου, για να μας δώσει κάτι αρκετά προσγειωμένο και αναγνωρίσιμα καθημερινό, γήινο.

Το δεύτερο μέρος των «Κρατικών Μυστικών» παίρνει κάπως τα πάνω του με την προοπτική του δικαστικού αγώνα και στην τελική το έργο διασώζεται από την καλή διάθεση των ηθοποιών, που κάνουν ό,τι μπορούν για να δικαιολογήσουν την παρακολούθησή του από… μεγάλη οθόνη.