FreeCinema

Follow us

NO (2012)

  • ΕΙΔΟΣ: Πολιτικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πάμπλο Λαραΐν
  • ΚΑΣΤ: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Αλφρέντο Κάστρο, Αντόνια Ζέγκερς, Νέστορ Καντιγιάνα, Λουίς Νιέκο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118ʼ
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: STRADA FILMS

Στις 5 Οκτωβρίου του 1988, οι πολίτες της Χιλής είχαν για πρώτη φορά τη δυνατότητα να ψηφίσουν υπέρ ή κατά της συνέχισης της δικτατορίας του Πινοτσέ. Ενόψει του δημοψηφίσματος, η αντιπολίτευση θα στρατολογήσει ένα διαφημιστή για να οργανώσει την καμπάνια της, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ενδιαφέρεται περισσότερο για την προώθηση προϊόντων παρά για την πολιτική, ρισκάροντας τα πάντα στον, ίσως, πιο κρίσιμο αγώνα στη μέχρι τότε Iστορία της χώρας.

Τα πολιτικά γεγονότα της σύγχρονης Iστορίας δεν παύουν ποτέ να δίνουν έμπνευση στο σινεμά και είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς το γιατί. Αρχικά, μία ταινία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα έχει τη δύναμη της αμεσότητας. Επίσης, τα περισσότερα σχετικά γεγονότα χαρακτηρίζονται ήδη, λόγω της φύσης τους, από πολύπλοκες δυναμικές και αντικρουόμενα συμφέροντα, που τους προσδίδουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία αυξημένη βαρύτητα και αίσθηση σημαντικότητας. Τέλος, κάθε πολιτικό θέμα στον πυρήνα του δεν παύει να αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο, γεγονός που αποδεσμεύει, τελικά, την Ιστορία από κάθε γεωγραφικό πλαίσιο και την ανάγει, με τον κατάλληλο χειρισμό, σε παγκόσμιο ζήτημα.

Στο επίκεντρο του «ΝΟ», βρίσκεται το δημοψήφισμα του 1988 στη Χιλή, που έθεσε τέλος στην περίοδο δικτατορίας του Πινοτσέ και οδήγησε στην εκλογή της πρώτης πολιτικής κυβέρνησης μετά από δεκαπέντε χρόνια. Με αυτή την ταινία, ο Πάμπλο Λαραΐν ολοκληρώνει την τριλογία του για την πατρίδα του (μετά τα «Tony Manero» και «Post Mortem»), εστιάζοντας στο πιο κρίσιμο θέμα της σύγχρονης ιστορίας της. Αντί, όμως, να επιλέξει την οδό της έντονης δραματοποίησης, αποφασίζει να δώσει στην ταινία μια αίσθηση ντοκιμαντέρ, κατεβάζοντας την «ανάλυση» της εικόνας και ενσωματώνοντας αυθεντικό αρχειακό υλικό της εποχής!

Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει, όντως, ως ένα ντοκουμέντο της εποχής, ακόμα κι αν το μάτι χρειάζεται χρόνο ώστε να προσαρμοστεί στην επιτηδευμένα «κακή» ποιότητα της εικόνας. Το «ΝΟ» θα μπορούσε να ήταν η προβολή της… βιντεοκασέτας μιας οικιακής εγγραφής των γεγονότων, όμως, αυτή η ακριβώς η επιλογή είναι που τονίζει και το ρεαλισμό της ταινίας. Η μετάβαση από τις διαφημίσεις της εποχής και τις εικόνες των κοινωνικών αναταραχών μπλέκουν ανεπαίσθητα με τις σκηνές του σεναρίου και το ικανό μοντάζ διατηρεί τους ρυθμούς πάντα στα ύψη, όπως θα όριζαν οι κανόνες ενός σωστού πολιτικού θρίλερ.

Σηκώνοντας στους ώμους του σχεδόν όλη την ταινία, ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ εξαργυρώνει τη φήμη του ως ένας από τους πιο δημοφιλείς ισπανόφωνους ηθοποιούς. Η ερμηνεία του είναι χωρίς εξάρσεις αλλά μεταδίδει μια φυσική ένταση και το πάθος του ανθρώπου που σταδιακά συνειδητοποιεί πως αλλάζει. Ο χαρακτήρας του ξεκινά πολιτικά αμέτοχος, όμως, σύντομα καταλαβαίνει πως η θέση του τού επιβάλλει να επιλέξει πλευρά. Ο Μπερνάλ θα μπορούσε να ήταν ο… Χιλιανός της διπλανής πόρτας που ξαφνικά αναλαμβάνει μεγάλες ευθύνες.

Ο Λαραΐν, ουσιαστικά, αντιμετωπίζει το δημοψήφισμα ως ένα προϊόν προς διαφήμιση, καταφέρνοντας να μην τονίζει δραματικά τα γεγονότα, πέρα από την ήδη κεκτημένη ιστορική τους βαρύτητα. Η δύναμη της διαφήμισης, η άνοδος του marketing και η χρήση νέων μεθόδων στις πολιτικές εκστρατείες γίνονται οι φορείς της μετάβασης από τη μία πολιτική κατάσταση στην άλλη αλλά και το μέσο κριτικής ή προπαγάνδας, ενημέρωσης ή αποπροσανατολισμού του κοινού. Με αυτή την επιλογή κινηματογράφησης, ο Λαραΐν καταφέρνει να αφαιρέσει τους γεωγραφικούς περιορισμούς του φιλμ και να το μετατρέψει σε μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία για όλον τον κόσμο. Ναι, το «ΝΟ» είναι μια ταινία για τη Χιλή και την Ιστορία της, όμως, θα μπορούσε να αφορά τον οποιονδήποτε.

Παρά την αποπροσανατολιστική μετριότητα της εικόνας του, το «ΝΟ» είναι, τελικά, ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ, που μπλέκει ικανά πραγματικότητα και γυρισμένο υλικό, αποφεύγοντας, όμως, να μετατραπεί σε ένα πολιτικό μανιφέστο. Όταν ξεπεραστεί το αρχικό σοκ, η δύναμη της ταινίας γίνεται εμφανής και το «ΝO» εντυπωσιάζει με τη ρεαλιστική ματιά και τους ρυθμούς του, όπως οφείλει ένα σωστό πολιτικό θρίλερ που φαίνεται (και είναι) ανατριχιαστικά αληθινό.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Γυρισμένο σε video χαμηλής ανάλυσης, σα να είναι και το ίδιο ντοκουμέντο της εποχής, το «ΝΟ» είναι ουσιαστικά ένα αγωνιώδες θρίλερ, που η ιστορική του προέλευση το καθιστά ακόμα πιο άμεσο και επιδραστικό. Μην το παρεξηγήσεις για αμιγώς πολιτική ταινία και μην τρομάξεις από την «τραχύτητα» της εικόνας, καθώς ο Λαραΐν καταφέρνει να ξεπεράσει τις παγίδες του είδους και να δημιουργήσει μια φιλική στο θεατή ταινία, δίνοντάς του την ευκαιρία για πλείστους παραλληλισμούς με ανάλογες ιστορικές καταστάσεις.


MORE REVIEWS

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Στα 1977, ένα βραδινό τηλεοπτικό talk show με θέμα τον εορτασμό του Halloween και καλεσμένους με ειδίκευση στο μεταφυσικό εξελίσσεται με τον εντελώς λάθος και εκτός προγραμματισμού τρόπο σε ζωντανή μετάδοση.

BACK TO BLACK

Η σύντομη πορεία της μουσικής καριέρας της Έιμι Γουάινχαουζ, παράλληλα με προσωπικές στιγμές που την οδήγησαν σε ένα τόσο απότομο και άδοξο τέλος.

GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ

Οι ελπίδες και τα όνειρα μιας χούφτας επίδοξων ηθοποιών του περίφημου Théâtre des Amandiers στο Παρίσι των μέσων της δεκαετίας του ‘80.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει σε εξοχική αγγλική έπαυλη, δίχως να λογαριάζει τη φήμη πως το νέο τους σπίτι είναι… στοιχειωμένο εδώ και τρεις αιώνες. Και το φάντασμα του Σερ Σάιμον δεν πολυγουστάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες!