του Ηλία Φραγκούλη

Το είχαμε δει και στην Ελλάδα το original «Mon Garçon» (2017), αλλά… δεν είχε πατήσει ψυχή ώστε να κρίνει και ο ντόπιος θεατής το… copy / paste της μεταφοράς της γαλλικής ταινίας του Κριστιάν Καριόν, που ο ίδιος σκηνοθέτης υπογράφει κι εδώ, αλλάζοντας το setting (τα πιο ενδιαφέροντα και λειτουργικά ψυχρά κι αποξενωτικά τοπία της σκωτσέζικης υπαίθρου) και την (αγγλική) γλώσσα των διαλόγων. Όπως και τότε με τον Γκιγιόμ Κανέ, ο Τζέιμς ΜακΑβόι κινείται αυτοσχεδιαστικά, ως ο μόνος ηθοποιός που δεν ακολουθεί το (άγνωστο σε αυτόν) σενάριο, σε μία υποτιθέμενη απόπειρα του σκηνοθέτη να «εκμαιεύσει» (πιο) ρεαλιστικές αντιδράσεις. Εάν το κοινό δεν είχε / έχει ενημέρωση τούτου του «gimmick», απλά θα παρακολουθήσει ένα πραγματικά άτονο θρίλερ με σεναριακές τρύπες που θα μπορούσαν να εξαφανίσουν όχι μονάχα το επτάχρονο αγόρι, αλλά και ολόκληρο το καστ μαζί!

Ο Έντμοντ επιστρέφει εσπευσμένα από κάποιο μακρινό μέρος όπου εργαζόταν (σε εξέδρα άντλησης πετρελαίου, από τα «συμφραζόμενα») και καταφθάνει σε ερημική περιοχή των Χάιλαντς της Σκωτίας για να συναντήσει την πρώην σύζυγό του, Τζόαν. Το μέρος (μια μικρή κατασκήνωση) έχει γεμίσει αστυνομικούς, οι οποίοι αναζητούν τα ίχνη του αγνοούμενου πλέον γιου του χωρισμένου ζεύγους. Ο Έντμοντ προσπαθεί να συνεργαστεί πιο ενεργά με τις Αρχές, θεωρεί πως το παιδί του έχει πέσει θύμα απαγωγής, αλλά φοβάται πως η υπόθεση δεν προχωρά με σωστούς ρυθμούς (σαν την ταινία ένα πράγμα…) και πιθανότατα θα καταλήξει ένας ακόμη χαμένος φάκελος στα αρχεία της Αστυνομίας.

Με μοναδικούς συνοδευτικούς χαρακτήρες που παίζουν κάποιο στοιχειώδη ρόλο έναν αστυνομικό επιθεωρητή και τον καινούργιο σύντροφο της Τζόαν, ο Τζέιμς ΜακΑβόι κινείται σε ένα πλαίσιο δραματικής απόγνωσης του… να βρει κάτι να πει ή να κάνει στο πρώτο μισό του έργου, πριν ο Καριόν ενθέσει την πιο «αποκαλυπτική» υποπλοκή της (ο Θεός να την κάνει…) εξήγησης της εξαφάνισης του επτάχρονου αγοριού και το φιλμ αποκτήσει το ύφος ενός κανονικού θρίλερ αγωνίας, που παραδόξως κάνει τον θεατή να χάσει κάθε ίχνος ενδιαφέροντος για τα τεκταινόμενα!

Η σεκάνς της κλιμάκωσης δεν βγάζει κανένα νόημα, το σασπένς δεν πατάει πάνω σε στοιχεία κάποιας πλοκής που μπορεί να δώσει απαντήσεις ή να σε κάνει να νοιαστείς γι’ αυτό που παρακολουθείς και 95 λεπτά αργότερα θα εύχεσαι να εξαφανιζόταν ο χαμένος χρόνος της ενήλικης ζωής σου, καθώς (θα) εξακολουθείς ν’ αναζητάς κάποια αξιοπρεπή κινηματογραφική ψυχαγωγία και μια ταινία που μπορεί να παραμείνει στη μνήμη σου αρκετά περισσότερο από τη συγκεκριμένη διάρκεια…