FreeCinema

Follow us

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ (2021)

(MADRES PARALELAS)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πέδρο Αλμοδόβαρ
  • ΚΑΣΤ: Πενέλοπε Κρουζ, Μιλένα Σμιτ, Αϊτάνα Σάντσεθ-Γκιγιόν, Ιζραέλ Ελεχάλδε, Ρόσι ντε Πάλμα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Οι εγκυμονούσες Τζάνις και Άνα μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο σ’ ένα μαιευτήριο. Θα γεννήσουν την ίδια μέρα. Και θα επιχειρήσουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μόνες, δίχως κάποιον άνδρα δίπλα τους.

Παρακολουθώντας την καινούργια ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ δεν μπορούσα με τίποτα να σταματήσω να φαντάζομαι υποθετικά σενάρια για την εξέλιξη της ιστορίας της. Βασιζόμενος, όμως, στις… παλιές καλές εποχές του, όπου το (τραβηγμένο από τα μαλλιά) μελόδραμα είχε τα κότσια να φλερτάρει ή να συνυπάρχει αρμονικά (και δημιουργικά) μ’ ένα χιούμορ άνευ ορίων, το οποίο κάποτε έφτανε μέχρι το ανεπιτήδευτο trash. Αυτές οι εποχές, δυστυχώς, έχουν τελειώσει εδώ και κάμποσες δεκαετίες, από τότε που ο Αλμοδόβαρ προτίμησε να γίνει… «φεστιβαλικός».

Υπήρχαν περιθώρια για… ξεσάλωμα γέλιου και υπερβολής στις «Παράλληλες Μητέρες», φυσικά. Έχουμε δύο ηρωίδες που κινούνται παράλληλα ως νέες μητέρες, δίχως σύζυγο ή πατέρα με γνωστή ταυτότητα, οι οποίες πριμοδοτούν το μοντέλο της εντελώς ανεξάρτητης γυναίκας που έχει το δικαίωμα να γίνει μάνα χωρίς την όποια καταπίεση ενός άνδρα από δίπλα. Στάση απόλυτα σεβαστή. Βέβαια, η πλοκή εδώ δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον, εάν το σενάριο δεν φρόντιζε να εμφανίσει στα ξαφνικά αμφιβολίες «μυστηρίου» γύρω από την ταυτότητα του ανδρός που άφησε έγκυο την Τζάνις (Κρουζ). Ο Αρτούρο (Ελεχάλδε) της ζητά να κάνουν DNA test πατρότητας, εκείνη το αρνείται και θεωρεί την πρότασή του προσβλητική, αλλά κάτι μέσα της την καθοδηγεί να το πράξει από μόνη της, καθώς το μωρό μοιάζει όλο και πιο «ethnic» (από τις λίγες πραγματικά αστείες ατάκες του φιλμ, αν και κομμάτι… ρατσιστική!) μέρα με τη μέρα.

Λίγο-πολύ, η εξέλιξη είναι προβλέψιμη, καθώς το σενάριο του Αλμοδόβαρ δεν εμπλουτίζεται από σοβαρές υποπλοκές και «ζουμερούς» βοηθητικούς χαρακτήρες. Η ιστορία (που έφερε στο προσκήνιο τον ανθρωπολόγο Αρτούρο) ενός ομαδικού τάφου από τα χρόνια του Ισπανικού Εμφυλίου στο χωριό της Τζάνις, όσο κι αν αγωνίζεται να του δώσει βαρύτητα ο επίλογος του έργου, μοιάζει σαν να έχει προέλθει από άλλη ταινία, ενώ ο ρόλος της ηθοποιού μάνας (Σάντσεθ-Γκιγιόν) της Άνα (Σμιτ) που αναζητά την αποδοχή του ταλέντου της στη θεατρική σκηνή έστω και σε μια κάποια περασμένη ηλικία, δεν είναι γραμμένος με ουσιαστικό νοιάξιμο ώστε ν’ απογειώσει τον χαρακτήρα της. Τουλάχιστον, μας επιφυλάσσει μία ξεκαρδιστική σκηνή, στην οποία μας εξηγεί γιατί βολεύει έναν ηθοποιό να είναι «απολιτίκ» τη σήμερον ημέρα! Κάνει και μια αναφορά θυμού απέναντι στην Κυβέρνηση του Ραχόι ο Αλμοδόβαρ, αλλά… μέχρι εκεί. Αποφεύγει την πιο βιτριολική άσκηση κριτικής πολιτικά και καταφεύγει στο άλλοθι των σκελετών από το παρελθόν, καταλήγοντας να είναι και ο ίδιος… «απολιτίκ».

Επιπλέον εντύπωση, πάντως, κάνει η αίσθηση του «άρπα κόλλα» τούτης της ταινίας, που οπτικά παραπέμπει σε φτηνή τηλεοπτική παραγωγή (αρκετοί εσωτερικοί χώροι δεν κρύβουν τα προκάτ χαρακτηριστικά ενός studio, όσο «αλμοδοβαρική» κι αν είναι η σκηνογραφία και τα – στερεότυπα, πλέον – χρώματα), με βαριεστημένη διάθεση στη διεύθυνση φωτογραφίας και με το μοντάζ να έχει μπει στον «αυτόματο πιλότο». Ούτε καν τα opening credits (σήμα κατατεθέν προσοχής στη φιλμογραφία του Ισπανού σκηνοθέτη) δεν μαρτυρούν φροντίδα από την παραγωγή! Δεν είναι μόνο θέμα γούστου, πια. Εδώ μιλάμε για… γηροκομείο. Παρακμή.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι γυναίκες που είναι μητέρες ή θέλουν να γίνουν μητέρες θα «ψαρώσουν» άγρια. Εάν ανήκετε σ’ αυτό το target group και το αλμοδοβαρικό μελόδραμα δεν σας διέψευσε ποτέ, ποιος είμαι εγώ που θα τολμήσω να σας πάω κόντρα στο «καλλιτεχνικό» ένστικτο; Οι άνθρωποι που έμαθαν τον Ισπανό σκηνοθέτη στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και πλέον αντιλαμβάνονται την κόπωσή του, ας τον θυμούνται με αξιοπρέπεια κι ας μείνουν μακριά…


MORE REVIEWS

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΒΑΛΙΤΣΑΣ

Πιλότος με ένοχο μυστικό ικανό να του στερήσει τη θέση στο cockpit των αργεντίνικων αερογραμμών, πέφτει θύμα εκβιασμού από μέλη κυβερνητικής υπηρεσίας, αναγκάζοντάς τον να μεταφέρει μια αγνώστου περιεχομένου μαύρη βαλίτσα σε κάθε του πτήση από Μπουένος Άιρες προς Μαδρίτη. Θα πάει μακριά η… βαλίτσα;

ΚΕΝΑ ΑΕΡΟΣ

Άννα, δεν ήμουνα εγώ για αεροπλάνα.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΪΝΤ

Στο Λονδίνο του 1939, δύο μέρες μετά την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Κ. Σ. Λιούις επισκέπτεται τον Σίγκμουντ Φρόιντ για να κουβεντιάσουν (ή μήπως να συγκρουστούν;) για την ύπαρξη (ή όχι) του Θεού και την Επιστήμη.

ΤΟ ΛΥΣΑΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Σκηνοθέτης που βλέπει πως οι παραγωγοί της επερχόμενης ταινίας του πάνε να τη… «σφάξουν» στο μοντάζ δίχως την έγκρισή του, κλέβει όλο το υλικό της και φυγαδεύεται μαζί με τους πιο στενούς του συνεργάτες στην επαρχιακή κατοικία μιας θείας του, ελπίζοντας εκεί να βρει την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης, πόσω μάλλον κι ένα final cut του… αμάζευτου από τα γυρίσματά του!

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ

Ένα κορίτσι ανακαλύπτει ξαφνικά την ικανότητα να βλέπει τα «IF», τους φανταστικούς φίλους όλων των παιδιών του κόσμου. Κάποια αναζητούν την καινούργια τους ανήλικη συντροφιά, άλλα νοσταλγούν τους παλιούς τους ιδιοκτήτες που ενηλικιώθηκαν και τα ξέχασαν. Θα μπορέσει να τα βοηθήσει η Μπι;