FreeCinema

Follow us

ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (2022)

(LOS REYES DEL MUNDO)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λάουρα Μόρα Ορτέγκα
  • ΚΑΣΤ: Κάρλος Αντρές Καστανιέντα, Μπραχιάν Ασεβέντο, Ντάβισον Φλόρες, Κριστιάν Καμπάνια, Κριστιάν Νταβίντ Ντούκε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 103'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Παρέα πέντε εφήβων από τους δρόμους του Μεντεγίν ξεκινά ταξίδι προς την κολομβιανή ενδοχώρα, όταν ένας εξ αυτών κατοχυρώνει ιδιοκτησιακό δικαίωμα σε χωράφι που παρανόμως είχε αφαιρεθεί από τη γιαγιά του.

Ένα road trip με υπέροχα τοπία. Μία οδύσσεια για πέντε, με απώτερο στόχο τη διεκδίκηση ενός κομματιού γης, με την κρυφή ελπίδα πως, επιτέλους, αυτοί οι «αλήτες» από το Μεντεγίν θα βρουν ένα μέρος που θα είναι δικό τους και μόνο δικό τους. Η διόρθωση ενός κυβερνητικού λάθους που ταλαιπώρησε γενιές Κολομβιανών, οι οποίοι είδαν την περιουσία τους να χάνεται άδικα και στα ξαφνικά. Μία περιπέτεια ενηλικίωσης, με φόντο την άγρια φύση της Κολομβίας. Ακούγεται ελπιδοφόρο και ουσιαστικό, όμως, δεν είναι παρά ένα ακόμα κενό περιεχομένου art-house δείγμα του σύγχρονου world cinema, ταγμένο να θέλξει κριτικές επιτροπές και βραβεία, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του το κοινό. Ό,τι δεν έκανε, δηλαδή, το σχετικά παρόμοιου ύφους και εν μέρει συγγενούς θεματολογίας «Οι Monos» (2019).

Η σκηνοθέτις Λάουρα Μόρα Ορτέγκα ακολουθεί μια ντοκιμαντερίστικη λογική, προσεγγίζοντας την περιπλάνηση του Ρα και των κολλητών του φίλων όχι μέσω της αφήγησης της ιστορίας τους, αλλά επιμένοντας από την αρχή μέχρι το τέλος της πορείας τους σε μεγάλες, επεισοδιακού τύπου σεκάνς, βυθίζοντάς τους σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο παρανομίας, βανδαλισμών και βίαιων παρεκτροπών. Δίχως να δίνει καμία πληροφορία για το παρελθόν των πέντε ή για το πως κατέληξαν να είναι τόσο κοντά ο ένας με τον άλλον (πλην του Ρα, για τον οποίο μαθαίνουμε πως είχε μια γιαγιά που πέθανε και του άφησε το χωράφι), το σενάριο περιορίζεται στο ν’ αναδείξει τους δεσμούς φιλίας, αλλά και τα τεράστια προβλήματα που η σκληρή φτώχεια δύναται να δημιουργήσει σε ότι έχει να κάνει με την εν γένει συμπεριφορά.

Αυτοί οι πέντε νεαροί έχουν σπίτι και γονείς ή ζουν στο δρόμο επειδή έτσι τους αρέσει; Για ποιο λόγο η ξαφνική είδηση της κληρονομιάς του Ρα τους κάνει να παρατήσουν στη στιγμή το γνώριμό τους Μεντεγίν και να τραβηχτούν για… ένας Θεός ξέρει που; Για ποιον ακριβώς λόγο αυτό το κομμάτι γης (την ύπαρξη του οποίου μέχρι πρότινος ουδείς τους γνώριζε) γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη το άλφα και το ωμέγα της ζωής τους; Πρόκειται για ερωτήματα που δημιουργήθηκαν στο μυαλό μου κατά το πρώτο εικοσάλεπτο της ταινίας και, φυσικά, απάντηση ουδέποτε πήρα. Τέτοιος σκοπός, άλλωστε, δεν φαίνεται να υπήρχε, αφού στο σύνολο της ταινίας απλώς παρακολουθούμε μια ομάδα εφήβων να διασχίζει την άγρια εξοχή της Κολομβίας, έχοντας όλων των ειδών τις συναντήσεις (επικίνδυνες ή μη) με μια ποικιλία διαφορετικών ανθρώπων.

Όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, συμβαίνουν από πολύ νωρίς, με το επαναλαμβανόμενο στόρι βίας ν’ ανακυκλώνεται στον ίδιο ρυθμό, ξανά και ξανά. Από το επεισόδιο στον οίκο ανοχής μέχρι το συναπάντημα με την παραστρατιωτική ομάδα, η καταγγελία της πλήρους ανυπαρξίας οποιουδήποτε ηθικού δικαίου εξελίσσεται μέσω ενός ανούσιου roller coaster σαδισμού και κακουχιών, όπου η παρέα των πέντε είτε εξαπατείται, είτε παίζει άγριο ξύλο με άλλους ή και… αναμεταξύ της. Από την άλλη, η νατουραλιστική σκοπιά του πράγματος κάνει τις συζητήσεις ανάμεσα στους έφηβους φίλους να είναι χαρακτηριστικά ανούσιες, σε σημείο να μοιάζουν μέχρι και… περιττές.

Η ασάφεια που χαρακτηρίζει διάφορες πτυχές του ταξιδιού επιχειρείται να τακτοποιηθεί λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, όμως, γίνεται με τρόπο άγαρμπο που φλερτάρει με το ουρανοκατέβατο. Η τραγικότητα η οποία περιβάλλει τους απανταχού κατατρεγμένους επιβεβαιώνεται, μιας και εξαρχής φώναζε πως ως συνθήκη είναι αδιαπραγμάτευτη. Η ζούγκλα της Κολομβίας, πάντως, είναι ενίοτε εντυπωσιακή, με τη σεκάνς του ποταμού να είναι υπέροχα πλανοθετημένη και να θυμίζει (έστω για λίγο) γνήσια εφηβική απόδραση προς το άγνωστο.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Η υποβολή της Κολομβίας στα περσινά Όσκαρ (δεν κατάφερε να μπει στην τελική πεντάδα) είναι ένα τυπικά αποσπασματικό art-house φιλμ που δεν μπορεί ούτε στιγμή να κρύψει τη σεναριακή του ανεπάρκεια, όπως κατά κανόνα κάνουν πλέον οι ταινίες του «είδους». Οι φεστιβαλικές επιτροπές μπορεί να «τη βρίσκουν» με κάτι τέτοια και να τα φορτώνουν με βραβεία. Εμείς, πάλι, όχι.


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ

«Εδώ και αρκετό καιρό, ξέρω ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να κάνω όταν γίνω πενήντα χρονών. Θα ήθελα να κλείσω έναν ξεχασμένο λογαριασμό ερωτικού ενδιαφέροντος με τη νεότητά μου.»

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΡΙΑ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟ ΑΤΟΜΟ

Η Σάσα, θυγατέρα οικογένειας βρικολάκων, από μικρή είχε ψυχολογικά προβλήματα σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο επρόκειτο ν’ αναζητά την τροφή της (σκοτώνοντας ανθρώπους) στο μέλλον. Μεγαλώνοντας, εξακολουθεί να βρίσκεται σε εμπόλεμη κόντρα με τους δικούς της γι’ αυτό, όμως, η γνωριμία της μ’ ένα αυτοκτονικό νεαρό αγόρι εμφανίζει ξαφνικά θετικές προοπτικές.

ΜΝΗΜΗ

Κοινωνική λειτουργός που κουβαλά σοβαρά τραύματα από το παρελθόν συνδέεται με ανοϊκό συνομήλικό της άνδρα, τον οποίο ενδεχομένως να γνώριζε από παλιά. Η μνήμη, όμως, παίζει παράξενα παιχνίδια.

ΑΔΑΜ

Ανύπαντρη έγκυος γυναίκα βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι χήρας μάνας με μικρή κόρη. Στο Μαρόκο, όμως, αμφότερες οι συνθήκες είτε είναι διόλου αποδεκτές, είτε δέχονται ισχυρές πιέσεις ώστε να διαφοροποιηθούν.

Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Παρίσι, 7 Μαΐου 1995. Ο Ζακ Σιράκ εκλέγεται Πρόεδρος της Γαλλίας. Η σύζυγος του, Μπερναντέτ, ονειρεύεται σπουδαία καριέρα πλάι του ως η Πρώτη Κυρία της χώρας, πλην όμως, τόσο ο άντρας της όσο και οι συμβουλάτορες του δεν έχουν καθόλου σε εκτίμηση το πολιτικό της ένστικτο.