FreeCinema

Follow us

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ (2015)

(LES SOUVENIRS)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζαν-Πολ Ρουβ
  • ΚΑΣΤ: Μισέλ Μπλαν, Ανί Κορντί, Ματιέ Σπινοζί, Σαντάλ Λομπί
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 92'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: NEO FILMS

Ο παππούς πεθαίνει, ο γιος περνάει κρίση συνταξιοδότησης, η νύφη παλεύει να σώσει τον γάμο της, η γιαγιά δεν αποδέχεται το τέλος που πλησιάζει και δοκιμάζει να ξαναζήσει τη ζωή της από την αρχή και ο εγγονός παλεύει να κρατήσει τις ισορροπίες, χωρίς να κακοκαρδίσει κανέναν, ενώ ταυτόχρονα αναζητά τη γυναίκα των ονείρων του.

Ούτε κακό, ούτε δυσάρεστο, ούτε ενοχλητικό είναι τούτο το έργο. Αντίθετα, βρίθει λεπτού, γλυκόπικρου, με μια καλοδεχούμενη πρέζα σουρεαλισμού χιούμορ, νοσταλγίας, συγκίνησης, καλώς εννοούμενης χαριτωμενιάς και… μεταδοτικών χαμόγελων. Όλα ευπρεπώς συνταιριασμένα μέσα στην κυκλική αφήγησή του, που τελειώνει εκεί όπου αρχίζει: σε μια κηδεία – συνάντηση κορυφής της ζωής με τον θάνατο. Για να κάνει έτσι προφανή την ενασχόλησή του με τον χρόνο, που αστείρευτος, και δη «αθάνατος», ορίζει τη θνητότητα, και δη την ανθρωπιά μας.

Όσο βαρύγδουπη και ψυχοπλακωτική μπορεί να προκύψει η παραπάνω δήλωση, τόσο ανάλαφρες και γλυκές θέλουν και καταφέρνουν να γίνουν αυτές οι «Αναμνήσεις». Κατοικούμενες από γνώριμους, συνηθισμένους ανθρώπους. Τουτέστιν, αληθινούς, απτούς ανθρώπους. Που βγαίνουν στη σύνταξη και δεν ξέρουν πια πώς να αντιμετωπίσουν τις απώλειες, τους ανθρώπους που αγαπούν, τα συναισθήματα και τον ίδιο τους τον εαυτό, όπως ο γιος Μισέλ. Χάνουν τον συνοδοιπόρο και το καταφύγιό τους και δεν ξέρουν πώς να γεμίσουν (και ποιο το νόημα σ)τον χρόνο που απομένει, όπως η γιαγιά Μαντλέν. Δεν αναγνωρίζουν πλέον τον σύντροφό τους και παίρνουν δραστικά, κωμικοτραγικά μέτρα για να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους μαζί του, όπως η νύφη Ναταλί. Ή, με την ορμή τής – άνευ σημαντικών απογοητεύσεων ή απωλειών ακόμη – νιότης τους, επιχειρούν να τους σώσουν όλους, έχοντας παράλληλα τα μάτια τους δεκατέσσερα για τον έρωτα της ζωής τους (που, δεν μπορεί, όπου να ‘ναι θα φανεί), όπως ο εγγονός Ρομάν.

Το έργο, όμως, δεν στέκεται μόνο στον φέρελπι συγγραφέα Ρομάν και την οικογένειά του. Ξεστρατίζει προς, μεταξύ άλλων, το νέο, προσωρινό αφεντικό του, που νιώθει μοναξιά, καθώς του λείπει ο γιος του, που είναι στην Αυστραλία, τους δύο αδιάφορους, περαστικούς θείους του, τον… κούκου συγκάτοικό του και έναν αναπάντεχα εύστοχο φιλόσοφο πωλητή βενζινάδικου. Έτσι, έχει τόσες μπάλες στον αέρα, που αναγκαστικά τις περνά βιαστικά και γρήγορα από χέρι σε χέρι. Κοινότοπα και άτεχνα. Όχι ως δεινός, πρωτότυπος joggler. Γι’ αυτό ούτε κάποια χωριστά, ούτε όλες μαζί καταφέρνουν να κάνουν ιδιαίτερη, μακροπρόθεσμη αίσθηση ή να αφήσουν βαθιά, γόνιμα σημάδια στο θυμικό σου. Παρά τις εξαρχής, αμφιπλεύρως (φιλμ και θεατή) καλές προθέσεις δεν προλαβαίνεις ούτε να νοιαστείς πραγματικά και να ταυτιστείς ουσιαστικά με οποιονδήποτε από τους χαρακτήρες, ούτε να αναλογιστείς με φιλοσοφική διάθεση περί χρόνου. Τελικά, περνά και χάνεται στον χρόνο, όπως ακριβώς η θολή ανάμνηση μιας τηλεοπτικής dramedy ή – πιο σωστά – μιας μονταρισμένης ως τηλεταινίας περίληψης ενός εναλλακτικού, ιδιόρρυθμου sitcom, που σου γέμισε ευχάριστα ένα ράθυμο κυριακάτικο απόγευμα, κάπως, κάποτε μπροστά στην TV.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ναι, μόνο αν έχεις βάλει κάποιο διεστραμμένο στοίχημα να παρακολουθείς κάθε, μα κάθε ταινία από όσες, μύριες, δηλώνουν παρούσες, ατάκτως ερριμμένες στις ελληνικές αίθουσες. Ναι, επίσης, αν έχεις το κόλλημα… γαλλικό σινεμά να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι. Διαφορετικά, σε κάθε άλλη περίπτωση, περίμενε μπας και το πετύχεις κάπου, κάποτε στο zapping.


MORE REVIEWS

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Στα 1977, ένα βραδινό τηλεοπτικό talk show με θέμα τον εορτασμό του Halloween και καλεσμένους με ειδίκευση στο μεταφυσικό εξελίσσεται με τον εντελώς λάθος και εκτός προγραμματισμού τρόπο σε ζωντανή μετάδοση.

BACK TO BLACK

Η σύντομη πορεία της μουσικής καριέρας της Έιμι Γουάινχαουζ, παράλληλα με προσωπικές στιγμές που την οδήγησαν σε ένα τόσο απότομο και άδοξο τέλος.

GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ

Οι ελπίδες και τα όνειρα μιας χούφτας επίδοξων ηθοποιών του περίφημου Théâtre des Amandiers στο Παρίσι των μέσων της δεκαετίας του ‘80.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει σε εξοχική αγγλική έπαυλη, δίχως να λογαριάζει τη φήμη πως το νέο τους σπίτι είναι… στοιχειωμένο εδώ και τρεις αιώνες. Και το φάντασμα του Σερ Σάιμον δεν πολυγουστάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες!