του Ηλία Φραγκούλη

Αποστολή στρατιωτών σε αφιλόξενο και άγνωστο τόπο που καταλήγει σε αγώνα επιβίωσης και… ταχύτητας, ώστε οι συνάδελφοι διασώστες τους να φτάσουν εκεί πριν να είναι αργά. Το έχουμε δει ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια, δεν πρόκειται για μια κάποια πρωτότυπη ιδέα και, πέραν των όποιων… ιδεολογικών αντιλήψεων που συναντώνται ενίοτε και «ενοχλούν», το αν προκύπτει καλή ταινία βασίζεται κυρίως στις δυνατότητες του εκάστοτε σκηνοθέτη. Ο Γουίλιαμ Γιούμπανκ, ευτυχώς, είναι ικανότατος στο πεδίο δράσης, όμως, η «Εμπόλεμη Ζώνη» έχει και μία ανατρεπτική παράμετρο η οποία βάζει μερικές σεναριακές «τρικλοποδιές», καθώς ένα μέρος του φιλμ διαδραματίζεται σε στρατιωτική βάση στο Λας Βέγκας και αφορά σε μία υποπλοκή που θα σε κάνει να ξύνεις το κεφάλι σου, διερωτώμενος… «γιατί;».

Κινούμενοι σε μία σχετικά ασαφή plotline, οι φαντάροι των Ειδικών Δυνάμεων τούτης της «Ζώνης» δεν τα καταφέρνουν στο να ολοκληρώσουν την επιχείρησή τους, με τον πιο πρωτάρη απ’ αυτούς (Λίαμ Χέμσγουορθ) να μένει (μάλλον) ως μόνος ζωντανός και να ελπίζει σε σωτηρία… εξ ουρανού, έχοντας επικοινωνία με μια αμερικανική βάση που τους παρακολουθούσε μέσω drones και δορυφόρων. Εκεί εποπτεύει σε βάρδια ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος έχει νεύρα τσίτα επειδή οι συνάδελφοί του είναι καθηλωμένοι σε μια τηλεόραση που παίζει αγώνα basket και δεν προσέχουν καν αν θα χτυπήσει το τηλέφωνο, που ενδέχεται να τον καλεί να τρέξει σε βοήθεια της εγκύου συζύγου του. Να προστεθεί πως η κυρία (όπως μαθαίνουμε σε σεκάνς σε supermarket) είναι και vegan! Αλήθεια, τι σκεφτόντουσαν;

Δεν είναι κακή η σχέση της παράλληλης δράσης ανάμεσα σε Φιλιππίνες και ΗΠΑ, απλά, είναι τόσο παράδοξο το συγκρουσιακό κλίμα στη στρατιωτική βάση, που σπάνια γίνεται ένας ουσιαστικός «συνοδοιπόρος» του (σωστού) σασπένς που χτίζεται στο ξένο έδαφος. Εκεί, τα πράγματα είναι αρκούντως θεαματικά και επεισοδιακά, με το φιλμ να προσφέρει κάτι το αναπάντεχα πιο χορταστικό από οτιδήποτε θα μπορούσε να περιμένει ο standard fan μιας περιπετειώδους μπι-μουβιάς. Κοινώς, ο Γιούμπανκ δεν έχει γυρίσει κάτι… «στο πόδι» και σε επίπεδο ταινίας genre τα πηγαίνει μια χαρά. Για να το πω και πιο λιανά σ’ εκείνους που (ανα)γνωρίζουν και αγαπούν παρόμοια έργα, με μέτρο σύγκρισης παραγωγές των τελευταίων ετών, η «Εμπόλεμη Ζώνη» είναι περισσότερο κοντά στο «Ο Μόνος Επιζών» (2013) παρά στο «Kandahar: Σημείο Διαφυγής» (2023). Με μια λέξη… σώζεται!