ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (2011)
(LA DELICATESSE)
- ΕΙΔΟΣ: Ρομαντική Κομεντί
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νταβίντ και Στεφάν Φενκινός
- ΚΑΣΤ: Οντρέ Τοτού, Φρανσουά Νταμιέν, Μπρουνό Τοντεσκινί, Μελανί Μπερνιέ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 108’
- ΔΙΑΝΟΜΗ: VILLAGE FILMS
Με σύζυγο θύμα τροχαίου τρία χρόνια, μελαγχολική, εργασιομανής νεαρή μια μέρα σκάει φιλί σε Σουηδό, ασουλούπωτο και μη γοητευτικό υφιστάμενό της. Αυτός ανταποκρίνεται, παρενοχλόν αφεντικό και προβληματισμένοι φίλοι είναι εμπόδια. Έχουν μέλλον κι αν ναι, πώς;
Είναι μία (ερωτική;) απογοήτευση το ότι σε ένα γυναικείο μπούστο στο οποίο πρωτοβάζει χέρι η φαντασιωσική εικασία ενός άνδρα (του μελλοντικού – μακαρίτη – συζύγου της ηρωίδας), χαίρεται finalmente η φαντασιωσική εικασία ενός άλλου (του διαδόχου του στην καρδιά της) και στα ενδιάμεσα χαμουρεύουν συνεχώς οι φαντασιωσικές εικασίες του περίγυρου (συναδελφικού και φιλικού, ανδρικού και γυναικείου) για το τι είναι (ή τι «πρέπει» σε) ένα θηλυκό, είναι η (αυτο)φαντασιωσική εικασία με… σκεύος ηδονής ένα αρσενικό (στην απολαυστική σκηνή των θαυμαστριών) που πετυχαίνει πιο σωστά τη «μέσα» κοψιά ενός χαρακτήρα.
Και όχι μόνο: ιδιοσυγκρασιοποιώντας ρομαντικά τη φυσικά ιλαρή εξάρτυση του Βέλγου κρεμανταλά καρατερίστα Νταμιέν, τ’ αδέλφια Φενκινός, ο ένας συγγραφέας (και του βιβλίου – πηγής του φιλμ) κι ο άλλος casting director, στο πρώτο καμάκι τους στα 35mm θωπεύουν το λεγάμενο με όση πρέπει, αληθινή «Ευαισθησία» (ο πρωτότυπος τίτλος). Και με περισσή, επίπλαστη (άνδρες γαρ) την περσόνα χήρας on the rebound που επιχειρεί αίφνης να θεραπεύσει τις πληγές της on and off πλατωνικά με ένα sui generis, αλλοδαπό, μη ευειδή κι αδέξιο, αβρό πάντως «παρτενέρ».
Για να πεισθεί, ο ενδιαφερόμενος αρκεί απλώς να τσιμπηθεί. Ο εραστής της «Αμελί» με την ασύμμετρη, νεραϊδοκοριτσίστικα μινιόν σιλουέτα και τα μάτια του μελανουρίου – it girl των Γάλλων. Ο εραστής του arthouse με τη συναισθηματική νοημοσύνη του προξενιού υποκριτικής χημείας του ντουέτου σε επιδέξια εκκεντρικά pas de deux διαλόγων στο γραφείο ή εις Παρισίους. Ο εραστής των boy meets girl με τρυφερά σουρπρίζ, εξόδιους εσωμονολόγους σκέψεων και το λυμφατικά μελωδικό soundtrack της Εμιλί Σιμόν να «τραγουδάει» τα κατ’ ιδίαν σκιρτήματα και τα πλησιάσματα του ζεύγους.
Δύσκολο, φυσικά, να έχεις απίκο τόσους μνηστήρες με κάτι σαν το «Δεν Είναι για τα Μούτρα σου», αν το είχε σκηνοθετήσει στην Πόλη του Φωτός ο Καουρισμάκι καθ’ υπόδειξιν των παραγωγών του «The Office» με target group το κοινό του «Υ.Γ. Σ’ Αγαπώ». Je ne sais quoi αλλά μακριά από παρθένο έδαφος και στο μεταίχμιο της ψιλοανωμαλίας, αυτό το ευγενές φλερτ με το cinema d’ auteur στην πέφτει όχι φτηνά μεν αλλά sans doute χωρίς βάθος. Encore une fois, cherchez la femme…
