FreeCinema

Follow us

Ο ΑΦΡΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ (2013)

(L’ ECUME DES JOURS)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μισέλ Γκοντρί
  • ΚΑΣΤ: Οντρέ Τοτού, Ρομέν Ντουρίς, Ομάρ Σι, Γκαντ Ελμαλέ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 125'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: VILLAGE FILMS

Ο Κολέν, ένας ευκατάστατος νεαρός άνδρας που δε χρειάζεται να δουλεύει, ζει με το κατοικίδιο ποντίκι του και με τον υπηρέτη και δικηγόρο του, το Νικολά, γόη των γυναικών. Όταν ο καλύτερός του φίλος, ο Τσικ, γνωρίσει τη γυναίκα των ονείρων του, ο Κολέν θα του δώσει τα χρήματα για να την παντρευτεί. Και θα αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να ερωτευτεί και εκείνος. Θα αγαπήσει την Κλοέ, αλλά εκείνη θα αρρωστήσει σοβαρά στο ταξίδι του μέλιτος.

Μια ταινία που βασίζεται σε ιστορία του Μπορίς Βιαν δεν μπορεί να έχει συμβατική αφήγηση και χαρακτήρες. Όταν, μάλιστα, πρόκειται για ερωτική ιστορία, το happy end αποκλείεται. Τα σουρεαλιστικά στοιχεία του «Αφρού των Ημερών» ίσως δε θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο φίλτρο για να περάσουν στη μεγάλη οθόνη, από τη φαντασία του Μισέλ Γκοντρί. Έχοντας ως χαρακτηριστικό του τα «χειροποίητα» εφέ και τις οργιώδεις οπτικές ψευδαισθήσεις, ο Γκοντρί υπερέβαλε εαυτόν στην οπτικοποίηση της δραματικής ερωτικής ιστορίας του Κολέν και της Κλοέ και αυτό ίσως να είναι το μοναδικό βασικό αρνητικό σημείο της ταινίας. Το «too much of a good thing». Προφανώς αδυνατώντας να κόψει μερικές από τις αμέτρητες ιδέες – ευρήματα, ο Γκοντρί έχει γυρίσει μια ταινία που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις για την ευφυία με την οποία έχει δώσει λύσεις, λαμβάνοντας υπόψη και τον αναμφισβήτητο κόπο και την εργατικότητα με την οποία έχει γυριστεί ο «Αφρός των Ημερών». Όλα αυτά τα στοιχεία, όμως, την κάνουν ταινία «ειδικού κοινού», πολύ κλειστή στον εαυτό της για να αγγίξει ένα ευρύτερο πλήθος.

Ο κατά Γκοντρί «Αφρός των Ημερών» είναι η τρίτη μεταφορά του βιβλίου τού Βιαν που πρωτοεκδόθηκε το 1947, έπειτα από την ταινία του 1968 από το Σαρλ Μπελμόν και το ιαπωνικό «Kuroe» του 2001. Ο ίδιος αντιπαθούσε σφοδρά τις απόπειρες διασκευής των έργων του και μάλιστα πέθανε από πνευμονική εμβολή κατά τη διάρκεια της προβολής τού «Θα Φτύσω στους Τάφους σας». Έχω την εντύπωση, ωστόσο, ότι η δουλειά τού Γκοντρί θα του άρεσε ή τουλάχιστον θα την εκτιμούσε, γιατί διατηρεί – ή πιο σωστά μεταφράζει – τα σουρεαλιστικά στοιχεία, τη μαύρη διάθεση και το ειρωνικό χιούμορ τής γραφής τού Βιαν στην κινηματογραφική γλώσσα. Παράδειγμα: σε ένα party, προσφέρονται στους καλεσμένους petits fours, αλλά στους δίσκους σερβιρίσματος βρίσκονται μινιατούρες φούρνων (four σημαίνει φούρνος στα γαλλικά). Ένα αστείο που επανέρχεται διαρκώς, είναι η εμμονή του Τσικ, του φίλου του Κολέν, με τα έργα του διάσημου φιλόσοφου Ζαν-Σολ Παρτρ, εμφανέστατη αναφορά στον Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος αργότερα αντεπιτέθηκε, κλέβοντας τη γυναίκα τού Βιαν.

Όλο αυτό το κλίμα, με την ειρωνεία για τα πρόσωπα, το χρήμα, τη ζωή, επηρεάζει και τον πυρήνα της ιστορίας: την ερωτική σχέση του Κολέν και της Κλοέ. Θα γνωριστούν, θα φλερτάρουν, θα αγαπηθούν, θα κάνουν ό,τι μπορεί ο καθένας για να δώσει τα πάντα στον άλλο. Ποια θα είναι όμως η συνέχεια; Αρρώστια, μιζέρια, δυστυχία. Με δυο λόγια, η μηδενιστική ματιά του Βιαν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όλα είναι μάταια, όλα έχουν τέλος, όλα θα σταματήσουν ακόμη κι αν κάνεις τα πάντα με θυσίες και αν αντιμετωπίσεις μια σπάνια ασθένεια με τον κομψότερο και ευγενέστερο τρόπο, βάζοντας διαρκώς λουλούδια στο πλευρό της αγαπημένης σου.

Στο τελευταίο μέρος της ταινίας, τα οπτικά παιχνίδια του Γκοντρί χάνουν τον διασκεδαστικό τους χαρακτήρα, γίνονται πιο σκοτεινά, βαριά και το συναίσθημα πιο δυνατό. Το σπίτι του Κολέν δείχνει πιο μικρό, χωρίς φως. Τα παράθυρα γεμίζουν αράχνες και οι άνθρωποι γερνούν από τη στενοχώρια τους ολόκληρα χρόνια μέσα σε λίγες ημέρες. Ο έρωτας εκτός από ευτυχία, μπορεί να έχει και σπαραγμό και, όπως ο Βιαν, αυτό το ξέρει και ο Γκοντρί. Ξαναδείτε για να το διαπιστώσετε την «Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού». Το πρώτης γραμμής καστ υπηρετεί απολύτως τη γραμμή του Γκοντρί, όμως, δεν πρόκειται για ταινία ηθοποιών, αλλά σχεδόν αποκλειστικά, για ένα φιλμ σκηνοθετικού οράματος και πιστής απόδοσης του πρωτότυπου υλικού.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Όσοι εκτιμούν τον ζαλιστικά κατασκευασμένο κόσμο των ταινιών του Μισέλ Γκοντρί και τη γραφή του Μπορίς Βιαν, δε θα μείνουν απογοητευμένοι. Στην περίπτωση που θέλεις mainstream γραφή και κινηματογράφηση, μάλλον δεν είναι η ταινία που θα σε ευχαριστήσει.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΜΕΝ

Ο Δημοσθένης και ο Νικήτας λιάζονται και κολυμπούν στα Λιμανάκια, αναπολούν γεγονότα από το περσινό καλοκαίρι χωρισμού του πρώτου και φαντασιώνουν το σενάριο μιας ταινίας που ο δεύτερος ελπίζει να σκηνοθετήσει και να στείλει στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Να ζεις και να (μην) πεθαίνεις στο Παρίσι. Αυτό το βάσανο!

HAIKYUU!! THE DUMPSTER BATTLE

Ο Χινάτα και ο Καγκεγιάμα μπορεί να ήταν αντίπαλοι στο γυμνάσιο, όμως, στο λύκειο θα πρέπει να συνεργαστούν για ν’ αντιμετωπίσουν την ομάδα Nekoma. Πρότυπα, αγάπη και αδιαφορία για το άθλημα, προσωπογραφίες σε slow motion και κλειστό γήπεδο volleyball συνθέτουν ένα επεισόδιο που… θα μπορούσες να δεις ευχάριστα ένα Σάββατο πρωί στην τηλεόραση.

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ 2

Η Ράιλι έγινε 13ων ετών, εξελίσσει την αγάπη της για το άθλημα του ice hockey και ο ερχομός της εφηβείας φανερώνει… στο μυαλό της καινούργια συναισθήματα και νευρώσεις που η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, ο Θυμός και η Αηδία δύσκολα θα παλέψουν στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν.

Ο ΚΑΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ταινίας με θέμα τον παράνομο έρωτα ενός άνδρα και της νέας γυναίκας του πατέρα του, η πρωταγωνίστρια κατηγορεί τον συμπρωταγωνιστή της πως τη βίασε ενόσω «έτρεχε» η ερωτική σκηνή μεταξύ τους. Με τον τελευταίο να εξανίσταται πως εκείνη λέει ψέματα, το συνεργείο όσο και οι δικηγόροι τους προσπαθούν να διαχειριστούν την κρίση.